“คุณจะไปไหน” เสียงของนนท์แหบพร่า แววตาของเขาเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่กล้าถามออกมาตรงๆ เขามองรินด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเป ทั้งความสงสัย ความเสียใจ และอาจจะมีความรู้สึกผิดเล็กๆ ที่เขาเองก็ไม่อาจเข้าใจได้ทั้งหมด การเปิดเผยครั้งนี้มันหนักหนาเกินกว่าที่เขาจะรับไหวในเวลาอันสั้น แพรวายังคงนิ่งเงียบ จ้องมองไปยังแก้วกาแฟเย็นชืดตรงหน้า ริมฝีปากเม้มแน่น ราวกับกำลังพยายามข่มกลั้นอารมณ์บางอย่างที่ปะทุอยู่ภายใน หญิงสาวไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เธอได้ยินความจริงอันน่าตกใจนี้แล้ว และมันก็ทำให้โลกทั้งใบของเธอสั่นคลอนไม่ต่างจากนนท์ รินถอนหายใจแผ่วเบา เธอรู้สึกถึงสายตาของทั้งสองคนที่จับจ้องมาที่เธอ ราวกับเธอเป็นศูนย์กลางของจักรวาลในขณะนี้ “ฉัน... ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพักค่ะ” เธอตอบเสียงเบา มองไปทางประตูร้านกาแฟที่อยู่ไม่ไกล “ฉันเหนื่อยเหลือเกิน” “เดี๋ยวก่อนริน” นนท์เอ่ยขึ้น พลางเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเธอไว้เบาๆ “ฉัน... ฉันยังมีเรื่องต้องถามเธออีกมาก” รินหยุดชะงัก หันกลับมามองนนท์ ดวงตาของเธอฉายแววเหนื่อยล้า แต่ก็มีความแน่วแน่บางอย่างที่ซ่อนอยู่ “นนท์คะ ตอนนี้ฉันคงตอบอะไรคุณไม่ได้แล้วจริงๆ” “แต่... ทำไมคุณไม่เคยบอกฉันเลย” นนท์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เรา... เราเป็นอะไรกัน ริน คุณบอกผมได้ไหม” “คุณรู้ไหมคะว่ามันยากแค่ไหน” รินตอบกลับ น้ำเสียงของเธออ่อนลง แต่ก็ยังคงความหนักแน่น “การต้องเก็บความลับเรื่องนี้ไว้ตลอดหลายปี มันเหมือนมีก้อนหินใหญ่ทับอยู่ที่อกตลอดเวลา ฉันกลัว... กลัวว่าถ้าทุกคนรู้ความจริง ทุกอย่างจะพังไปมากกว่านี้” แพรวาเงยหน้าขึ้นมามองริน น้ำตาคลอหน่วย “แล้วตอนนี้... ตอนนี้ความจริงมันก็ถูกเปิดเผยแล้วไม่ใช่เหรอคะ” เสียงของเธอสั่นเครือ “แล้วมันไม่พังจริงๆ เหรอ” รินมองแพรวาด้วยความรู้สึกผิด “ฉันขอโทษนะคะแพรวา ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณเจ็บปวด” “คุณ... คุณเป็นลูกของคุณวิทย์จริงๆ เหรอ” แพรวาถามเสียงแผ่วเบา ราวกับยังไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน “แล้ว... แล้วคุณแม่ของฉันล่ะคะ” คำถามนั้นทำให้รินนิ่งไป เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี เรื่องของคุณแม่ของแพรวา เป็นเรื่องที่ซับซ้อนและเจ็บปวดเกินกว่าจะอธิบายในตอนนี้ “เรื่องของคุณแม่... ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะแพรวา ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง” นนท์มองสลับไปมาระหว่างรินกับแพรวา เขาเริ่มรู้สึกว่าเบื้องหลังความลับนี้ มันอาจจะมีเรื่องราวที่เขาไม่เคยรับรู้มาก่อน เรื่องราวที่เกี่ยวพันกับผู้หญิงทั้งสองคนที่อยู่ตรงหน้าเขา “แล้วคุณวิทย์... เขาเคยรู้เรื่องคุณบ้างไหม” นนท์ถามอีกครั้ง พยายามรวบรวมสติ “เขาเคย... ดูแลคุณบ้างหรือเปล่า” รินส่ายหน้าช้าๆ “ท่าน... ท่านไม่เคยรู้ค่ะ” เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด “จนกระทั่ง... จนกระทั่งวันที่ฉันป่วยหนัก คุณวิทย์ถึงได้รู้ความจริงทั้งหมด” “วันที่คุณป่วยหนัก?” แพรวาถามขึ้นมาด้วยความสงสัย “ใช่ค่ะ” รินพยักหน้า “วันนั้น... มันเป็นวันที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป” บรรยากาศในร้านกาแฟกลับมาหนักอึ้งอีกครั้ง คำพูดของรินเต็มไปด้วยปริศนาที่ยากจะไข รินเห็นความสับสนและความเจ็บปวดในแววตาของทั้งนนท์และแพรวา เธอรู้ว่าการเปิดเผยความจริงครั้งนี้ มันได้สร้างบาดแผลใหม่ให้กับทุกคน “ฉัน... ฉันขอไปก่อนนะคะ” รินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง พยายามปลีกตัวออกจากสถานการณ์ที่อึดอัดนี้ “ฉันขอเวลาทำใจสักพักนะคะ” “ริน... อย่าเพิ่งไป” นนท์ร้องขอ เขาไม่ต้องการให้เธอจากไปตอนนี้ เขายังมีคำถามอีกมากมายที่รอคำตอบ “เรา... เราคุยกันก่อนได้ไหม” “คุยอะไรคะนนท์” รินถามกลับ “ตอนนี้ฉันไม่รู้จะพูดอะไรแล้วจริงๆ” “ผม... ผมสับสนไปหมด” นนท์ยอมรับ “คุณคือลูกของคุณวิทย์ แล้ว... แล้วคุณแม่ของแพรวาล่ะ” “ฉัน... ฉันเคยเห็นคุณแม่ของคุณนะคะ” รินตอบเสียงเบา “แต่... มันเป็นเรื่องที่นานมาแล้ว” แพรวาเงยหน้าขึ้นมามองรินด้วยความหวัง “คุณเคยเห็นคุณแม่ของฉันเหรอคะ” รินพยักหน้า “ใช่ค่ะ ฉันเคยเห็นท่าน” เธอถอนหายใจ “แต่... มันเป็นอดีตที่ฉันไม่อยากจะขุดคุ้ยขึ้นมาอีกแล้ว” “แต่ทำไมล่ะริน” นนท์ถามอย่างไม่เข้าใจ “ถ้ามันเป็นความจริง ทำไมคุณถึงต้องเก็บมันไว้” “เพราะมันเจ็บปวดค่ะ” รินตอบเสียงหนักแน่น “มันเจ็บปวดเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้” รินลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เธอไม่สามารถทนอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไปแล้ว เธอต้องการเวลา ต้องการพื้นที่ส่วนตัวเพื่อประมวลผลทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น “ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ” เธอเอ่ยลาอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งให้นนท์และแพรวาเผชิญหน้ากันท่ามกลางความเงียบงันและความสับสนที่ปกคลุมไปทั่ว นนท์มองตามหลังรินไปด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาเพิ่งได้ยินมาทั้งหมดมันคือเรื่องจริงหรือไม่ หรือมีเบื้องหลังอะไรที่ซ่อนอยู่มากกว่านี้ เขาหันไปมองแพรวา ที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงหน้า “แพรวา...” นนท์เอ่ยขึ้น แพรวาเงยหน้าขึ้นมามองเขา น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินออกมา “ฉัน... ฉันไม่เข้าใจเลยนนท์” เธอพูดเสียงสั่นเครือ “ทำไมเรื่องมันถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้” “ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน” นนท์ตอบ เขารู้สึกเหมือนถูกโยนเข้าไปในวังวนของอดีตที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน