เช้าวันต่อมา รินตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสงบสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน การได้ใช้เวลาอยู่กับวิทย์เมื่อคืนนี้ ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น เธอรู้สึกเหมือนว่าได้ปลดล็อกบางสิ่งบางอย่างที่เคยเป็นปมในใจมานาน หลังจากทานอาหารเช้าด้วยกัน วิทย์ก็ขอตัวกลับไปทำงานก่อน เขาหอมแก้มรินเบาๆ ก่อนจะจากไป "วันนี้ผมจะพยายามกลับให้เร็วที่สุดนะ" วิทย์บอก "อยากใช้เวลาอยู่กับคุณนานๆ" "ค่ะ" รินตอบรับด้วยรอยยิ้ม "เดินทางปลอดภัยนะคะ" เมื่อวิทย์จากไปแล้ว รินก็กลับมาทำงานของเธอตามปกติ แม้ว่าบรรยากาศรอบตัวจะเต็มไปด้วยความสุข แต่ลึกๆ แล้ว เธอยังมีความกังวลบางอย่างซ่อนอยู่ ในช่วงบ่าย ขณะที่รินกำลังจัดเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงาน ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของแพรวา ใบหน้าของเธอซีดเผือด และดวงตาแดงก่ำ "เธอ…" แพรวาเอ่ยเสียงสั่นเครือ "เธอทำอะไรกับวิทย์" รินเงยหน้าขึ้นมองแพรวาด้วยความแปลกใจ "คุณแพรวาคะ เกิดอะไรขึ้น" "อย่ามาทำเป็นไม่รู้นะ!" แพรวาตะคอกเสียงดัง "ฉันเห็นข่าวแล้ว! ผู้หญิงคนนั้น… ผู้หญิงที่ไปกับวิทย์ที่งานเลี้ยงเมื่อคืนนี้… เธอเป็นใคร!" รินตกใจกับท่าทีของแพรวา เธอไม่เข้าใจว่าแพรวาหมายถึงข่าวอะไร "ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไรค่ะ" รินตอบอย่างใจเย็น "เมื่อคืนนี้วิทย์ไม่ได้ไปงานเลี้ยงกับใคร นอกจากฉัน" "โกหก!" แพรวาพุ่งเข้ามาหาเธอ "อย่าคิดว่าจะหลอกฉันได้! ฉันเห็นรูปแล้ว! รูปวิทย์กับผู้หญิงคนนั้น! เธอเป็นใคร! เธอเป็นเมียน้อยของวิทย์ใช่ไหม!" น้ำเสียงของแพรวาเต็มไปด้วยความโกรธและความเจ็บปวด รินรู้สึกสงสารเธอจับใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัด "คุณแพรวาคะ ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ" รินพยายามพูดให้แพรวาสงบลง "รูปที่คุณเห็น… อาจจะไม่ใช่เรื่องจริงอย่างที่คุณคิดก็ได้" "ไม่ใช่เรื่องจริงอย่างที่ฉันคิดงั้นเหรอ!" แพรวาสะบัดหน้า "แล้วรูปนี้ล่ะ!" แพรวาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดรูปภาพแล้วยื่นให้รินดู รินมองรูปภาพนั้นอย่างพิจารณา มันเป็นรูปของวิทย์กำลังโอบไหล่ผู้หญิงคนหนึ่งในงานเลี้ยงแห่งหนึ่ง ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นดูคุ้นตา แต่ก็ไม่ชัดเจนนัก "ใครคือผู้หญิงคนนี้" แพรวาถามเสียงกร้าว "ฉัน… ฉันไม่แน่ใจค่ะ" รินตอบอย่างลำบากใจ "แต่ฉันยืนยันได้เลยว่า… ไม่ใช่ฉัน" "แล้วใคร! บอกฉันมาสิ!" แพรวาเริ่มร้องไห้ "ทำไมวิทย์ถึงทำแบบนี้กับฉัน! ฉันรักเขามากนะ! ฉันยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อเขา!" รินยืนนิ่ง ปล่อยให้แพรวาระบายความอัดอั้นตันใจ เธอเข้าใจดีว่าแพรวากำลังรู้สึกเจ็บปวดมากแค่ไหน "คุณแพรวาคะ" รินพูดเบาๆ "ฉันรู้ว่าคุณกำลังรู้สึกแย่ แต่ฉันอยากให้คุณฟังฉันนะ" "ฟังอะไร! เธอจะแก้ตัวให้วิทย์เหรอ!" "ไม่ค่ะ" รินส่ายหน้า "ฉันจะบอกความจริงกับคุณ" รินเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้แพรวาฟัง ตั้งแต่ที่เธอได้เจอกับวิทย์อีกครั้ง ความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ความเข้าใจที่เกิดขึ้นใหม่ และคำมั่นสัญญาที่พวกเขามีให้แก่กัน "ผู้หญิงในรูปนั่น… ไม่ใช่ฉันค่ะ" รินย้ำ "แต่ฉันก็ไม่แน่ใจว่าเธอเป็นใคร" แพรวาฟังเรื่องราวของรินด้วยสีหน้าเรียบเฉย น้ำตาของเธอไหลรินไม่หยุด "แล้ว… แล้วเรื่องที่วิทย์เคยบอกว่า… เขาจะไม่มีวันทิ้งฉันไปไหน… มันหมายความว่ายังไง" แพรวาถามเสียงแผ่วเบา "ฉันไม่ทราบเรื่องนั้นค่ะ" รินตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่ฉันรู้ว่าตอนนี้วิทย์รักฉัน และเขาเลือกที่จะอยู่กับฉัน" แพรวาเงียบไปนาน เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของริน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย "ฉัน… ฉันไม่เข้าใจ" แพรวากล่าว "ทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับฉัน" "บางที… บางทีเขาอาจจะเคยรักคุณมาก่อน" รินพูดอย่างนุ่มนวล "แต่ความรักมันเปลี่ยนแปลงได้เสมอ" "แล้วฉันล่ะ" แพรวาเงยหน้าขึ้นมองริน "ฉันควรจะทำยังไงต่อไป" "ฉันไม่สามารถบอกคุณได้ว่าควรทำอะไร" รินตอบ "แต่ฉันหวังว่าคุณจะเข้มแข็งนะคะ" แพรวาหลับตาลง น้ำตาไหลอาบแก้ม "ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเข้มแข็งได้นานแค่ไหน" รินเดินเข้าไปหาแพรวา แล้ววางมือบนบ่าของเธอ "คุณจะผ่านมันไปได้ค่ะ ฉันเชื่ออย่างนั้น" แพรวาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน "ขอบคุณนะ… ริน" เธอเอ่ยเสียงแหบพร่า "ขอบคุณที่บอกความจริงกับฉัน" "ไม่เป็นไรค่ะ" รินยิ้มให้ "ฉันหวังว่าคุณจะเจอความสุขในเร็ววันนะคะ" แพรวาพยักหน้า แล้วเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้รินยืนนิ่งอยู่คนเดียว ความรู้สึกผิดเล็กๆ เกาะกุมหัวใจเธอ แต่เธอก็รู้ว่านี่คือสิ่งที่ต้องเกิดขึ้น เงาอดีตของวิทย์ยังคงตามหลอกหลอนแพรวาอยู่ แม้ว่าวิทย์จะเลือกเส้นทางใหม่แล้วก็ตาม รินหวังว่าแพรวาจะสามารถก้าวผ่านอดีตไปได้ และพบเจอกับอนาคตที่ดีกว่าเดิม