"ฮัลโหล แพรวา" เสียงของนนท์ลอดผ่านโทรศัพท์เข้าไปในห้องทำงานหรูของแพรวา หญิงสาวกำลังนั่งตรวจเอกสารกองโตตรงหน้า ทันทีที่เห็นชื่อผู้โทรเข้า ชื่อของ 'นนท์' ก็ทำให้ใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปเล็กน้อย "สวัสดีค่ะคุณนนท์" แพรวาตอบเสียงหวาน พยายามซ่อนความรู้สึกที่ปั่นป่วน "มีอะไรหรือเปล่าคะ" "เมื่อคืนนี้... ที่งานเลี้ยง คุณพาใครมาด้วยนอกจากฉัน" นนท์ถามตรงประเด็น เขาไม่ต้องการอ้อมค้อมอีกต่อไป ความสงสัยและความไม่สบายใจกำลังกัดกินเขา แพรวาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่านนท์กำลังหมายถึงใคร "คุณหมายถึงคุณริน ใช่ไหมคะ" "ใช่" นนท์เน้นเสียง "คุณบอกว่าเธอเป็นเพื่อนเก่าของคุณ แล้วเธอก็รู้จักฉันด้วย ใช่ไหม" "เอ่อ..." แพรวาอึกอัก เธอไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี "คือ... คุณรินเขาเป็นคนค่อนข้างส่วนตัวค่ะ เขาไม่ค่อยชอบให้ใครมายุ่งเรื่องของเขามากนัก" "แต่คุณบอกว่าคุณรู้จักเธอ" นนท์ย้ำ "แล้วเมื่อคืนนี้ เธอพูดเหมือนไม่รู้จักฉันเลย ทำไมล่ะ" "เรื่องนั้น... ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ" แพรวาเลือกที่จะบ่ายเบี่ยง "บางทีคุณรินอาจจะจำคุณนนท์ผิดไปก็ได้ค่ะ คุณนนท์ก็รู้นะคะว่าคนเราเปลี่ยนไปเยอะเมื่อเวลาผ่านไป" "แต่เราเจอกันเมื่อไม่นานมานี้เองนะ" นนท์เสียงแข็งขึ้น "และที่สำคัญ เธอบอกว่า 'ความรักของคุณมันก็ทำให้ฉันเจ็บปวด' คำพูดนี้มันมีความหมายอะไร" แพรวาถอนหายใจยาว เธอรู้ว่านนท์เริ่มจับได้แล้ว "คุณนนท์คะ ดิฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ เรื่องของคุณริน... มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา" "ถ้าเธอเป็นเพื่อนของคุณจริงๆ คุณน่าจะรู้เรื่องราวของเธอดีพอที่จะบอกฉันได้" นนท์น้ำเสียงตัดพ้อ "ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไมเธอถึงทำเหมือนไม่รู้จักฉัน" "คุณนนท์คะ" แพรวาพยายามพูดให้นุ่มนวลที่สุด "บางที... บางทีคุณอาจจะกำลังเข้าใจผิดอะไรบางอย่างก็ได้นะคะ" "เข้าใจผิดเรื่องอะไร" นนท์สวนทันควัน "หรือว่าคุณกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่" "เปล่าค่ะ" แพรวาปฏิเสธทันควัน "ดิฉันไม่ได้ปิดบังอะไรคุณเลยค่ะ" "แล้วทำไมคุณถึงไม่ยอมบอกฉันตรงๆ ว่าเธอคือใคร มาจากไหน" นนท์ถามอย่างคาดคั้น "เพราะว่า... เพราะว่าคุณรินเขาไม่อยากให้เรื่องของเขาถูกเปิดเผยค่ะ" แพรวาตอบเสียงเบา "เขาขอร้องดิฉันไว้" "ขอร้องให้ไม่เปิดเผยเรื่องอะไร" นนท์ถามต่อ "เรื่องที่เธอเป็น 'ริน' คนเดียวกันกับที่ฉันรู้จักหรือเปล่า" แพรวาเงียบไปอีกครั้ง นนท์รู้สึกได้ถึงความอึดอัดในสายโทรศัพท์ "แพรวา" เขาเรียกชื่อเธอ "ถ้าคุณไม่บอกฉัน ฉันคงต้องไปหาคำตอบด้วยตัวเอง" "คุณนนท์คะ ได้โปรดอย่าทำแบบนั้นเลยค่ะ" แพรวารีบร้องห้าม "มันอาจจะทำให้เรื่องมันแย่ลงไปกว่าเดิมก็ได้" "แล้วถ้าฉันไม่ทำอะไรเลย ปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะได้คำตอบอะไรไหม" นนท์ถามกลับ "ฉันจะใช้ชีวิตอยู่กับความสงสัยแบบนี้ไปตลอดอย่างนั้นหรือ" "คุณนนท์คะ..." แพรวาอ้ำอึ้ง "ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี" "ถ้าอย่างนั้น ฉันขอถามอะไรคุณอีกอย่าง" นนท์เปลี่ยนเรื่อง "คุณรู้จัก 'ริน' มานานแค่ไหนแล้ว" "นานพอสมควรค่ะ" แพรวาตอบอย่างเลี่ยงเลี่ยง "เราเจอกันโดยบังเอิญค่ะ" "บังเอิญที่ไหน" นนท์ถามต่อ "แล้วทำไมคุณถึงพาเธอมางานเลี้ยงของฉัน" "ก็... ก็อยากให้คุณนนท์ได้รู้จักเพื่อนใหม่ของฉันบ้างค่ะ" แพรวากล่าว "คุณนนท์ก็ดูเหมือนจะเหงาๆ นะคะ" นนท์แทบจะหัวเราะออกมากับคำตอบนั้น "เหงาเพราะใครกันแน่แพรวา" เขาพึมพำกับตัวเอง "เอาเถอะ ถ้าคุณไม่พร้อมจะบอก ฉันก็คงต้องไปหาคำตอบด้วยวิธีอื่น" "คุณนนท์คะ..." แพรวาเรียกชื่อเขาอีกครั้ง เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ได้โปรด... อย่าทำอะไรที่อาจจะทำให้คุณเสียใจนะคะ" "ฉันจะเสียใจหรือเปล่า คงต้องให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์" นนท์ตอบ แล้วก็วางสายไป ทิ้งให้แพรวาอยู่กับความกังวลใจเพียงลำพัง นนท์เดินออกจากห้องทำงานด้วยความหงุดหงิด เขาเดินไปยังริมหน้าต่าง มองออกไปยังวิวทิวทัศน์ของเมืองที่กำลังสว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ เขาคิดถึงดวงตาคู่นั้นของริน แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความหวาดกลัว เขาแน่ใจว่าผู้หญิงคนนั้นคือริน คนรักในอดีตที่เขาตามหามาตลอด เขานึกถึงความหลังที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ที่เคยงดงาม แต่กลับต้องจบลงอย่างไม่คาดฝัน เขาจำได้ว่าวันนั้นรินจากไปโดยไม่มีคำร่ำลา ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความเสียใจ "ทำไมเธอถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้" นนท์พึมพำกับตัวเอง "ทำไมเธอถึงต้องโกหกฉัน" เขาตัดสินใจแน่วแน่ว่าต้องหาคำตอบให้ได้ เขาจะไมยอมปล่อยให้ความคลุมเครือนี้ดำเนินต่อไป เขาจะสืบหาความจริงให้ถึงที่สุด ว่าเกิดอะไรขึ้นกับรินในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ทำไมเธอถึงต้องหนีเขา และทำไมเธอถึงต้องหลอกลวงเขา นนท์เดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาอีกครั้ง เขาเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับแพรวาอย่างละเอียดอีกครั้ง เขาต้องการรู้ว่าแพรวากับรินรู้จักกันได้อย่างไร และมีอะไรที่แพรวากำลังปกปิดเขาอยู่ เขาพยายามเชื่อมโยงข้อมูลต่างๆ ที่มีเข้าด้วยกัน ภาพความทรงจำที่พร่าเลือนค่อยๆ ชัดเจนขึ้นทีละน้อย เขาเริ่มเห็นเค้าลางของบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง นนท์ใช้เวลาหลายชั่วโมงในการค้นหาข้อมูล เขาพยายามเจาะลึกเข้าไปในชีวิตส่วนตัวของแพรวา เขาค้นหาผ่านโซเชียลมีเดีย บล็อกส่วนตัว และแม้แต่ข่าวสารต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับเธอ แต่ยิ่งค้นหามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งพบกับกำแพงที่มองไม่เห็น ข้อมูลเกี่ยวกับแพรวาที่หาได้นั้นดูเหมือนจะถูกคัดกรองมาเป็นอย่างดี ไม่มีอะไรที่บ่งบอกถึงความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับใครบางคนที่ชื่อ 'ริน' เลย "เป็นไปไม่ได้" นนท์บ่นพึมพำ "แพรวาต้องโกหกฉันแน่ๆ" เขาหยุดพักจากการค้นหา ลุกขึ้นเดินไปรินเบียร์เย็นๆ จากตู้เย็นในห้องทำงาน เขาเปิดกระป๋อง ดื่มอึกใหญ่ เผ้ารับความเย็นซ่าที่ช่วยให้สมองปลอดโปร่งขึ้น เขาหวนนึกถึงใบหน้าของรินอีกครั้ง รอยยิ้มที่เคยสดใส บัดนี้กลับมีร่องรอยของความเศร้าหมองซ่อนอยู่ "ริน... เธอคงจะเจ็บปวดมากสินะ" นนท์คิดในใจ "แต่ทำไม... ทำไมต้องทำให้ฉันเจ็บปวดไปด้วย" เขากลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง นัยน์ตาจับจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในเขาวงกตอันมืดมิด และกำลังมองหาทางออกที่มองไม่เห็น นนท์ตัดสินใจที่จะลองติดต่อธนาวุฒิ เขาจำได้ว่าเมื่อคืนนี้ ธนาวุฒิมีท่าทีที่สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างของเขา "บางที ธนาวุฒิอาจจะรู้เรื่องอะไรบางอย่างก็ได้" นนท์คิด เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เตรียมจะกดเบอร์ธนาวุฒิ แต่แล้วเขาก็หยุดชะงัก "ไม่สิ" นนท์คิด "ถ้าแพรวาโกหกฉัน ธนาวุฒิก็อาจจะถูกสั่งให้โกหกเหมือนกัน" เขาถอนหายใจยาว เขาต้องหาทางอื่น ทันใดนั้นเอง นนท์ก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้ "ผู้จัดการโรงแรม" เขาพูดเบาๆ "เมื่อคืนนี้ ผู้จัดการโรงแรมได้เข้ามาทักทายฉัน เขาคงจะเห็นฉันคุยกับริน" นนท์รีบเปิดเว็บไซต์ของโรงแรม และมองหาข้อมูลติดต่อของผู้จัดการ เขาตัดสินใจโทรศัพท์ไปหาผู้จัดการโรงแรมทันที "สวัสดีครับ" เสียงสุภาพดังขึ้นจากปลายสาย "ผมผู้จัดการโรงแรม ยินดีให้บริการครับ" "สวัสดีครับ ผมนนท์ครับ" นนท์แนะนำตัว "เมื่อคืนนี้ ผมไปร่วมงานเลี้ยงที่นี่ ผมอยากจะสอบถามเกี่ยวกับแขกท่านหนึ่งครับ" "เชิญสอบถามได้เลยครับคุณนนท์" ผู้จัดการตอบ "ไม่ทราบว่าคุณนนท์หมายถึงท่านใดครับ" "ผู้หญิงที่ใส่ชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มครับ" นนท์เอ่ย "เธอมากับคุณแพรวา" "อ๋อครับ ผมจำได้ครับ" ผู้จัดการตอบ "เธอเป็นแขกของคุณแพรวาครับ" "เธอชื่อคุณริน ใช่ไหมครับ" นนท์ถามอย่างมีความหวัง "ใช่ครับ เธอชื่อคุณรินครับ" ผู้จัดการยืนยัน "ผมเห็นคุณนนท์คุยกับเธอเมื่อคืนนี้ครับ" "เธอ... เธอเคยมาที่โรงแรมนี้ก่อนหน้านี้ไหมครับ" นนท์ถามต่อ "หรือว่าเธอเคยพักที่นี่" ผู้จัดการเงียบไปครู่หนึ่ง "ผมต้องขออภัยด้วยครับคุณนนท์ ผมไม่สามารถให้ข้อมูลส่วนตัวของแขกได้ครับ" "แต่ผมเป็นคนที่มาจัดงานเลี้ยงที่นี่นะ" นนท์พยายามโน้มน้าว "ผมแค่อยากจะรู้ว่าเธอเป็นใคร" "ผมเข้าใจความต้องการของคุณนนท์ครับ" ผู้จัดการตอบอย่างสุภาพ "แต่ผมมีนโยบายที่ต้องรักษาความลับของแขกทุกท่านครับ" นนท์รู้สึกผิดหวังอย่างแรง แต่เขาก็เข้าใจในหน้าที่ของอีกฝ่าย "ขอบคุณมากครับ" นนท์กล่าวตัดบท และวางสายโทรศัพท์ เขานั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ความสับสนและความกังวลใจถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน "ทำไมเรื่องมันถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้" นนท์คิด "ริน... เธอจะหนีฉันไปได้นานแค่ไหน" เขาตัดสินใจว่า เขาจะไมยอมแพ้ เขาจะตามหาความจริงให้เจอ ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรก็ตาม