เสียงฝนตกโปรยปรายลงมานอกหน้าต่างห้องทำงานของนนท์ สร้างบรรยากาศที่ชวนให้หวนนึกถึงอดีต เขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ดวงตาจับจ้องไปยังรูปถ่ายเก่าใบหนึ่ง ที่วางอยู่บนชั้นวางของ รูปถ่ายใบนั้นเป็นภาพของเขากับริน ในวันเวลาที่ทั้งคู่ยังมีความสุข ภาพรินในวันนั้นยังคงสดใส รอยยิ้มของเธอดูมีความสุขและไร้เดียงสา นนท์หยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมา ลูบไล้ใบหน้าของรินเบาๆ ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาในหัว ราวกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำ เขานึกถึงวันที่เขาได้พบกับรินครั้งแรก ที่งานเลี้ยงของเพื่อนสนิท เป็นรักแรกพบที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง "ริน..." นนท์พึมพำชื่อเธอ "เธออยู่ที่ไหนนะตอนนี้" เขาจำได้ว่าความสัมพันธ์ของเขากับรินเต็มไปด้วยความสุข ความเข้าใจ และความรักที่บริสุทธิ์ พวกเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันเกือบทุกวัน พูดคุยกันทุกเรื่อง แบ่งปันความฝันและความหวัง แต่แล้ว วันหนึ่ง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป รินจากไปโดยไม่มีคำร่ำลา ทิ้งไว้เพียงจดหมายสั้นๆ ที่บอกว่าเธอต้องไป และขอให้เขาอย่าตามหาเธอ ในตอนแรก นนท์เสียใจมาก เขาพยายามตามหารินทุกวิถีทาง แต่ก็ไม่พบวี่แวว เวลาผ่านไปหลายปี ความเจ็บปวดก็ค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นเพียงความทรงจำที่เจ็บปวด แต่แล้วเมื่อคืนนี้ เขาก็ได้พบกับเธออีกครั้ง ในงานเลี้ยงของเขาเอง แต่รินที่เขาพบกลับไม่ใช่รินคนเดิม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่ต้องการที่จะรู้จักเขา "ความรักของคุณมันก็ทำให้ฉันเจ็บปวด" คำพูดของเธอเมื่อคืนนี้ ยังคงก้องอยู่ในหูของนนท์ "มันหมายความว่ายังไง" นนท์ถามตัวเอง "ฉันเคยทำอะไรที่ทำให้เธอเจ็บปวดขนาดนั้นเลยหรือ" เขาพยายามนึกย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาสุดท้ายก่อนที่รินจะจากไป เขาไม่เห็นว่ามีอะไรที่เขาทำผิดพลาดไป เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่รินจากไป เขาต้องการหาคำตอบว่าทำไมรินถึงหนีเขาไป เขาค้นหาข่าวสาร บันทึกส่วนตัว และแม้แต่เอกสารต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของเขาในช่วงเวลานั้น แต่ยิ่งค้นหามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งพบกับความว่างเปล่า ข้อมูลที่เขามีนั้นมีน้อยเกินไปที่จะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ "เป็นไปได้อย่างไร" นนท์พึมพำ "ทำไมทุกอย่างถึงได้หายไปหมด" ทันใดนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา "หรือว่า... หรือว่ารินเป็นคนลบมันไปเอง" นนท์จำได้ว่ารินเคยเป็นคนฉลาด และมีความสามารถในการจัดการกับข้อมูลต่างๆ เขาตัดสินใจที่จะลองค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับบริษัท หรือองค์กรที่รินอาจจะเคยทำงานด้วย แต่เขาก็ยังไม่มีข้อมูลมากพอที่จะเริ่มค้นหาได้ "ฉันต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับริน" นนท์คิด "ฉันต้องรู้ว่าเธอทำอะไรในช่วงหลายปีที่ผ่านมา" เขาตัดสินใจที่จะกลับไปสอบถามแพรวาอีกครั้ง แม้ว่าเขาจะรู้ว่าแพรวาอาจจะไม่ยอมบอกก็ตาม นนท์ลุกขึ้นออกจากห้องทำงาน และเดินไปยังห้องนั่งเล่น เขาเห็นแม่บ้านกำลังทำความสะอาดอยู่ "คุณครับ" นนท์เรียกแม่บ้าน "คุณแพรวากลับมาหรือยังครับ" "ยังค่ะคุณนนท์" แม่บ้านตอบ "คุณแพรวายังอยู่ที่บริษัทค่ะ" "ถ้าคุณแพรวากลับมาแล้ว บอกเธอด้วยว่าผมอยากจะคุยกับเธอเป็นการด่วน" นนท์กล่าว "รับทราบค่ะคุณนนท์" แม่บ้านตอบรับ นนท์เดินกลับมาที่ห้องทำงานอีกครั้ง เขาหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมามองอีกครั้ง "ริน..." เขาพึมพำ "อย่าหนีฉันไปอีกเลยนะ" เขารู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้กำลังซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะรับมือไหว เขาต้องการความช่วยเหลือ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปหาใคร แพรวาโทรศัพท์กลับมาหาเขาหลังจากนั้นไม่นาน "คุณนนท์คะ คุณแพรวามาถึงแล้วค่ะ" เสียงของแม่บ้านดังมาจากปลายสาย "ดีมาก" นนท์ตอบ "ฉันจะลงไปพบเธอเดี๋ยวนี้" นนท์เดินลงไปที่ห้องนั่งเล่น เขาเห็นแพรวากำลังยืนรอเขาอยู่ ใบหน้าของเธอดูเคร่งเครียด "คุณนนท์" แพรวาเอ่ยทักทาย "คุณอยากคุยอะไรกับฉันคะ" "ฉันอยากจะรู้เรื่องของคุณริน" นนท์กล่าวตรงไปตรงมา "ฉันอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงทำเหมือนไม่รู้จักฉัน" แพรวาเงียบไปครู่หนึ่ง "ฉันบอกคุณนนท์ไปแล้วนะคะ ว่าเรื่องของคุณรินเป็นเรื่องส่วนตัว" "แต่เมื่อคืนนี้ เธอพูดบางอย่างที่ทำให้ฉันคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ" นนท์ยืนกราน "เธอพูดว่า 'ความรักของคุณมันก็ทำให้ฉันเจ็บปวด'" แพรวาหลบสายตาของนนท์ "ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องนั้นค่ะ" "คุณแพรวา" นนท์เสียงอ่อนลง "ฉันเคยรักรินมาก่อน ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ" "คุณนนท์คะ" แพรวาถอนหายใจยาว "บางที... บางทีคุณอาจจะต้องทำใจยอมรับความจริงนะคะ" "ความจริงอะไร" นนท์ถามอย่างกระวนกระวาย "ความจริงที่ว่า... คุณกับคุณรินไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้วค่ะ" แพรวาตอบเสียงเบา "คุณรินมีชีวิตใหม่แล้ว" "ชีวิตใหม่ที่ไหน" นนท์ถามต่อ "แล้วทำไมเธอถึงต้องหนีฉัน" "มันเป็นเรื่องในอดีตค่ะคุณนนท์" แพรวาพยายามเลี่ยงที่จะตอบตรงๆ "เรื่องมันซับซ้อนมาก" "ซับซ้อนแค่ไหน" นนท์ไม่ยอมแพ้ "คุณต้องบอกฉัน" แพรวาหลับตาลงครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสมาธิ "คุณนนท์คะ... จำได้ไหมคะว่าเมื่อหลายปีก่อน มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นกับคุณริน" นนท์ขมวดคิ้ว "เหตุการณ์อะไร" "เหตุการณ์ที่ทำให้เธอต้องเปลี่ยนชื่อ เปลี่ยนนามสกุล และหายตัวไปจากสังคมค่ะ" แพรวาตอบ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน" นนท์ถาม "มันเกี่ยวค่ะคุณนนท์" แพรวาตอบเสียงสั่น "เหตุการณ์นั้น... มันเกิดขึ้นเพราะคุณนนท์ค่ะ" นนท์อึ้งไป "เพราะฉัน" เขาทวนคำ "เป็นไปได้อย่างไร" "คุณนนท์จำไม่ได้จริงๆ หรือคะ" แพรวาถาม "ตอนนั้นคุณนนท์กำลังมีปัญหาเรื่องธุรกิจอย่างหนัก และคุณตัดสินใจทำบางอย่างที่... ที่ส่งผลกระทบต่อคุณรินอย่างมาก" นนท์นิ่งไป เขากำลังพยายามนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต แต่ความทรงจำของเขากลับพร่าเลือน เขาจำได้เพียงว่าเขากำลังเผชิญกับปัญหาใหญ่หลวง แต่เขาไม่จำได้ว่ามันเกี่ยวข้องกับรินอย่างไร "ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ" นนท์กล่าว "ช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม" "ตอนนั้น คุณนนท์กำลังจะล้มละลายใช่ไหมคะ" แพรวาถาม "และคุณได้ตัดสินใจทำข้อตกลงบางอย่างกับนักธุรกิจที่... ที่มีอิทธิพลมาก" "ใช่" นนท์ตอบ "ฉันจำได้ว่าต้องยอมทำตามข้อตกลงบางอย่างเพื่อประคองบริษัทไว้" "และข้อตกลงนั้น... ก็คือการที่คุณนนท์จะต้องมอบบางสิ่งบางอย่างให้กับเขา" แพรวาพูดเสียงแผ่ว "และสิ่งนั้น... ก็คือคุณรินค่ะ" นนท์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ "มอบรินให้เขา" เขาถามซ้ำ "เป็นไปได้อย่างไร" "ตอนนั้น คุณนนท์อยู่ในสภาวะที่สิ้นหวังมากจริงๆ ค่ะ" แพรวาตอบ "คุณได้เสนอตัวคุณรินให้กับเขา เพื่อแลกกับการช่วยเหลือทางธุรกิจ" "ไม่จริง" นนท์ปฏิเสธเสียงดัง "ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นกับรินได้" "แต่มันคือความจริงค่ะคุณนนท์" แพรวาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "คุณรินรู้เรื่องนี้ และเธอเสียใจมาก เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง" "แล้วเธอ... เธอไปกับเขาจริงๆ หรือ" นนท์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เธอถูกบังคับค่ะคุณนนท์" แพรวาตอบ "เธอไม่มีทางเลือกอื่น" นนท์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ความทรงจำที่เลือนรางเริ่มกลับมา เขาจำได้ถึงช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิต เขาจำได้ถึงการตัดสินใจที่ผิดพลาดมากมาย แต่เขาไม่เคยคิดว่ามันจะส่งผลกระทบต่อรินขนาดนี้ "ทำไม... ทำไมฉันถึงจำเรื่องนี้ไม่ได้" นนท์พึมพำ "เพราะคุณนนท์อาจจะเลือกที่จะลืมมันไปค่ะ" แพรวาตอบ "หรือบางที... คุณอาจจะถูกทำให้ลืมมันไปก็ได้" คำพูดสุดท้ายของแพรวา ทำให้ความคิดของนนท์หยุดชะงัก "ถูกทำให้ลืม" เขาเริ่มสงสัยในความทรงจำของตัวเอง เขาเริ่มสงสัยว่าสิ่งที่เขาจำได้นั้นเป็นความจริงทั้งหมดหรือไม่