นนท์นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม แพรวายังคงนั่งอยู่ข้างๆ เขา บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอึมครึม นนท์ยังคงประมวลผลคำพูดของแพรวา เสียงฝนที่ตกกระทบหน้าต่างเป็นจังหวะ ชวนให้นึกถึงค่ำคืนที่เขาได้พบกับรินอีกครั้งในงานเลี้ยง "ผม... ผมจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ แพรวา" นนท์พูดเสียงเบา "ผมจำได้แค่ว่าผมรักรินมาก แต่พอถึงช่วงเวลาสุดท้ายก่อนที่เธอจะจากไป ภาพมันเบลอไปหมด เหมือนมีอะไรบางอย่างมาปิดบังไว้" แพรวาถอนหายใจเบาๆ "ฉันเข้าใจค่ะคุณนนท์" เธอมองนนท์ด้วยความเห็นใจ "ตอนนั้นคุณอยู่ในภาวะที่ย่ำแย่มากจริงๆ การสูญเสียครั้งนั้นมันหนักหนาสาหัสสำหรับคุณ" "แต่การที่ผมทำให้รินต้องเจ็บปวดขนาดนั้น..." นนท์กัดฟันกรอด "ผมไม่เคยคิดเลยว่าผมจะทำร้ายคนที่ผมรักได้ถึงขนาดนี้" "คุณนนท์คะ" แพรวาจับมือเขาไว้เบาๆ "คุณรินเองก็ไม่ได้โทษคุณนะคะ เธอเข้าใจว่าคุณอาจจะไม่ได้ตั้งใจ" "เข้าใจเหรอ" นนท์หัวเราะอย่างขมขื่น "แล้วทำไมเธอถึงหนีผมไปล่ะ ทำไมเธอถึงไม่ยอมบอกผมตรงๆ" "เพราะเธอรักคุณค่ะ" แพรวาตอบทันที "เธอไม่อยากให้คุณต้องมารับผิดชอบอะไรที่เธอเป็นคนก่อขึ้น" "อะไรที่เธอเป็นคนก่อขึ้น" นนท์เลิกคิ้ว "หมายความว่ายังไง" "คุณริน... เธอมีปัญหาบางอย่างที่เกี่ยวกับครอบครัวของเธอค่ะ" แพรวาอธิบายอย่างระมัดระวัง "เป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก และเธอไม่ต้องการให้คุณต้องเข้าไปพัวพันกับมัน" "แต่ผมเป็นสามีของเธอ" นนท์พูดเสียงดังขึ้น "ผมควรจะรู้เรื่องนี้" "ตอนนั้นคุณไม่ได้เป็นสามีของเธอแล้วค่ะ" แพรวาพูดเบาๆ "คุณริน... ตัดสินใจที่จะจากไปจริงๆ" "แล้ว... แล้วเรื่องที่แพรวาบอกว่ามีคนทำให้ผมลืมเรื่องพวกนี้ไปล่ะ" นนท์ถามต่อ "มันคือใคร" "คนที่คุณทำข้อตกลงด้วยตอนนั้นค่ะ" แพรวาตอบ "เขาเป็นคนที่มีอิทธิพลมาก และมีวิธีการจัดการกับสถานการณ์ที่เหนือความคาดหมาย" "ข้อตกลงอะไร" นนท์ขมวดคิ้ว "ผมไม่เห็นจำอะไรได้เลย" "คุณนนท์คะ... ตอนนั้นคุณกำลังจะล้มละลายใช่ไหมคะ" แพรวาเอ่ยถาม "ธุรกิจของคุณกำลังจะไปไม่รอด" นนท์พยักหน้าช้าๆ "ใช่... ตอนนั้นมันสาหัสมากจริงๆ" "และคุณรินก็กำลังจะมีปัญหาเรื่องครอบครัว" แพรวาพูดต่อ "เป็นช่วงเวลาที่บีบคั้นทั้งคุณและเธอ" "แล้วข้อตกลงนั้น... มันคืออะไร" นนท์ย้ำคำถาม "คุณยอมแลกบางสิ่งบางอย่าง เพื่อที่จะรอดพ้นจากวิกฤตในตอนนั้นค่ะ" แพรวาอธิบาย "และสิ่งที่คุณต้องแลก... คือความทรงจำเกี่ยวกับรินในช่วงเวลาที่สำคัญ" "แต่ทำไมเขาถึงต้องทำแบบนั้น" นนท์ถามอย่างไม่เข้าใจ "ทำไมต้องลบความทรงจำเกี่ยวกับริน" "เพราะมันคือวิธีที่จะทำให้ทุกอย่างสงบลงค่ะ" แพรวาตอบ "เขาอาจจะมองว่า... การที่คุณลืมเรื่องราวเหล่านั้นไป จะทำให้คุณสามารถก้าวต่อไปได้ง่ายขึ้น โดยไม่ต้องแบกรับภาระทางอารมณ์ที่หนักหน่วง" "แต่การลืมมัน... ก็ไม่ได้ทำให้ปัญหาหายไป" นนท์พูดเสียงเครือ "มันแค่ทำให้ผมไม่รู้ว่าผมได้ทำอะไรลงไป" "คุณรินรู้ดีค่ะว่าคุณกำลังจะลืมเธอ" แพรวาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "เธอเสียใจมากตอนนั้น แต่เธอก็ยอมรับการตัดสินใจของคุณ" "เธอ... เธอรู้มาตลอดเลยเหรอ" นนท์ถาม "ใช่ค่ะ" แพรวาพยักหน้า "เธอรู้มาตลอดว่าคุณกำลังจะลืมเธอ และเธอพยายามที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว" "แล้วทำไมเธอถึงไม่เตือนผม" นนท์ถามอย่างเจ็บปวด "เธออยากให้คุณมีชีวิตที่ดีค่ะ" แพรวาตอบ "เธอไม่อยากให้คุณต้องจมปลักอยู่กับอดีต และเผชิญกับปัญหาที่อาจจะหนักหนาสาหัสเกินไปสำหรับคุณ" "แต่ผมก็ยังคงเจ็บปวดอยู่ดี" นนท์พูด "การไม่รู้ว่าทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้ มันยิ่งทรมานกว่า" "ฉันรู้ค่ะ" แพรวาบีบมือเขาแน่นขึ้น "แต่ตอนนี้คุณรู้แล้วนะคะ คุณได้รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว" นนท์มองแพรวา เขารู้สึกถึงความโล่งอกที่ปนเปื้อนด้วยความเศร้า เขากำลังพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดในหัว "แล้ว... แล้วคนที่ผมทำข้อตกลงด้วย" นนท์ถาม "เขาคือใคร" "เขาเป็นนักธุรกิจที่ทรงอิทธิพลมากค่ะ" แพรวาตอบ "คุณอาจจะเคยได้ยินชื่อของเขา" "ใคร" "คุณธนินท์ค่ะ" เมื่อได้ยินชื่อนั้น นนท์ก็รู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า "คุณธนินท์... เป็นไปได้อย่างไร" "เขาเป็นคนที่มีอำนาจ และเขาก็สามารถจัดการเรื่องต่างๆ ได้อย่างชาญฉลาดค่ะ" แพรวาอธิบาย "และเขาก็เป็นคนที่รู้จักคุณรินมาก่อนเช่นกัน" "รู้จักรินมาก่อน" นนท์ทวนคำ "แล้วทำไมเขาถึงต้องช่วยผม" "เขาอาจจะเห็นแก่ความดีของคุณ หรืออาจจะมีเหตุผลอื่นที่เราไม่รู้ก็ได้ค่ะ" แพรวาบอก "แต่ที่แน่ๆ คือ เขาช่วยคุณไว้ในตอนนั้น" นนท์หลับตาลง เขายังคงพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมด ภาพของรินในวันที่มีความสุข ภาพของเธอในวันที่เธอจากไป และภาพของเธอในงานเลี้ยงที่ผ่านมา มันปะปนกันไปหมด "ผม... ผมต้องไปเจอเธอ" นนท์พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน "ผมต้องไปขอโทษเธอ" "คุณนนท์คะ" แพรวาเตือน "ตอนนี้เธออาจจะยังไม่พร้อม" "แต่ผมต้องทำ" นนท์ยืนกราน "ผมปล่อยให้เธอเจ็บปวดมานานเกินไปแล้ว" นนท์ลุกขึ้นยืน เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกห้อง เห็นผู้คนกำลังเดินขวักไขว่บนท้องถนนที่เปียกชื้น เขาต้องการพบริน เขาต้องการอธิบายทุกอย่าง และต้องการขอโอกาสอีกครั้ง "ผมรู้ว่ามันอาจจะยาก" นนท์พูด "แต่ผมจะลองพยายาม" แพรวามองตามนนท์ด้วยความเป็นห่วง เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าของเขาไม่ง่ายเลย