นนท์แต่งกายด้วยชุดสูทอย่างพิถีพิถัน เขากำลังจะออกไปพบริน การตัดสินใจของเขาเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากที่เขาได้รู้ความจริงทั้งหมด เขาเชื่อว่านี่คือสิ่งที่เขาต้องทำ การปล่อยให้ความเข้าใจผิดนี้ดำเนินต่อไป จะมีแต่ยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลง "คุณแน่ใจนะครับ แพรวา" นนท์หันไปถามแพรวาที่ยืนรออยู่ที่หน้าประตู "ว่าเธอจะยอมคุยกับผม" แพรวาพยักหน้า "ฉันบอกเธอแล้วว่าคุณกำลังจะไปหา เธอไม่ได้ปฏิเสธ แต่เธอก็ไม่ได้ตอบรับอะไรเป็นพิเศษค่ะ" "ผมเข้าใจ" นนท์ตอบ "อย่างน้อยเธอก็ยังให้โอกาสผมได้พูด" "คุณนนท์คะ" แพรวาพูดเสียงเบา "ฉันขอให้คุณเตรียมใจไว้ด้วยนะคะ" "เตรียมใจเรื่องอะไร" นนท์ถาม "เตรียมใจสำหรับทุกคำตอบค่ะ" แพรวาตอบ "คุณรินอาจจะยังโกรธคุณอยู่ หรือเธออาจจะเลือกที่จะเดินหน้าต่อไปโดยไม่มีคุณ" "ผมรู้" นนท์พยักหน้า "แต่ผมก็ต้องลอง" นนท์ก้าวออกจากบ้านมา เขาขับรถมุ่งหน้าไปยังอพาร์ตเมนต์ของรินที่แพรวาบอก ที่อยู่ของรินนั้นไม่ได้ไกลจากที่ทำงานของเขามากนัก แต่เขาก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธออยู่ที่นั่น ตลอดทาง นนท์พยายามทบทวนสิ่งที่เขาจะพูด เขาเตรียมคำพูดมากมายในหัว แต่สุดท้าย เขาก็รู้ว่าไม่มีคำพูดใดที่จะสามารถอธิบายความรู้สึกผิดและความเสียใจทั้งหมดของเขาได้ เมื่อมาถึงอาคารที่รินพักอยู่ นนท์ก็จอดรถ และเดินขึ้นไปยังชั้นที่แพรวาบอก หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกก้าวที่เดินเข้าใกล้ห้องของริน เขามายืนอยู่หน้าประตูห้องของเธอ เขาสูดหายใจลึกๆ ก่อนที่จะกดออด เสียงออดดังขึ้น และสักพัก ประตูก็ถูกเปิดออก รินปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขาในชุดลำลองสบายๆ ผมของเธอมัดไว้หลวมๆ ดวงตาของเธอดูเหนื่อยอ่อน แต่ก็ยังคงมีความเด็ดเดี่ยว "คุณนนท์" รินเอ่ยชื่อเขาอย่างนุ่มนวล แต่ก็แฝงไว้ด้วยความประหลาดใจ "ริน" นนท์เรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบา "ผม... ผมขอเข้าไปคุยข้างในได้ไหม" รินมองนนท์อยู่นาน เธอประเมินสถานการณ์ ก่อนที่จะถอยออกไปเล็กน้อย "เชิญค่ะ" นนท์ก้าวเข้าไปในห้อง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ลอยมาแตะจมูก เขาเห็นว่าห้องของเธอเรียบง่าย แต่ก็ดูอบอุ่น และจัดวางอย่างเป็นระเบียบ "นั่งก่อนสิคะ" รินผายมือไปยังโซฟา ทั้งสองนั่งลงบนโซฟา โดยมีโต๊ะกลางคั่นอยู่ นนท์มองริน เขาไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี "ผม... ผมขอโทษ" นนท์เริ่มพูด "ผมขอโทษสำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น" รินมองเขาอย่างนิ่งเฉย "คุณนนท์กำลังพูดถึงเรื่องอะไรคะ" "เรื่องที่เราจากกัน" นนท์พูด "เรื่องที่ผมทำให้คุณต้องเจ็บปวด" "ฉัน... ฉันไม่ได้อยากให้คุณรู้สึกผิดค่ะ" รินตอบ "เรื่องมันผ่านไปแล้ว" "แต่มันไม่ได้ผ่านไปสำหรับผม" นนท์พูด "ผมจำอะไรไม่ได้เลยในตอนแรก แต่ตอนนี้ผมรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว" รินเงียบไป เธอไม่พูดอะไร นนท์จึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เขาได้รู้จากแพรวา เขายอมรับว่าเขาถูกทำให้ลืมเรื่องราวในอดีต และเขาก็เสียใจที่เขาไม่สามารถปกป้องเธอได้ "ผมรู้ว่ามันฟังดูเหลือเชื่อ" นนท์พูด "แต่ผมจำได้ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน" "ฉันก็รักคุณค่ะ" รินตอบเสียงเบา "แต่ความรักเพียงอย่างเดียว... มันอาจจะไม่พอ" "หมายความว่ายังไง" นนท์ถาม "ตอนนั้น... ฉันเจอเรื่องที่หนักหนาสาหัสมาก" รินเริ่มเล่า "เรื่องเกี่ยวกับครอบครัวของฉัน มันอันตรายมาก และฉันไม่อยากให้คุณต้องเข้ามาพัวพันกับมัน" "แต่ถ้าคุณบอกผม..." นนท์พยายามจะพูด "คุณจะพยายามเข้ามาช่วยฉันใช่ไหมคะ" รินขัดขึ้น "แล้วคุณก็จะตกอยู่ในอันตรายไปด้วย" "ผมยอมรับความเสี่ยงได้" นนท์พูด "ผมอยากจะปกป้องคุณ" "แต่คุณก็ทำไม่ได้ในตอนนั้น" รินพูดเสียงแข็งขึ้นมาเล็กน้อย "คุณเองก็กำลังจะล้มละลาย ธุรกิจของคุณกำลังจะไปไม่รอด แล้วคุณจะมาปกป้องฉันได้อย่างไร" คำพูดของรินแทงใจนนท์ เขาจำได้ถึงช่วงเวลาที่เขาอ่อนแอที่สุด เขาแทบจะไม่มีอะไรเหลือแล้ว "ผม... ผมขอโทษ" นนท์พูดอีกครั้ง "ผมเสียใจจริงๆ ที่ผมไม่สามารถอยู่เคียงข้างคุณได้ในตอนนั้น" "ฉันรู้ค่ะ" รินถอนหายใจ "ฉันรู้ว่าคุณพยายามแล้ว" "แล้ว... แล้วที่คุณบอกว่าคุณต้องไป..." นนท์ถาม "คุณไปอยู่ที่ไหน" "ฉันไปอยู่ที่อื่นค่ะ" รินตอบ "ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ และพยายามที่จะลืมเรื่องราวทั้งหมด" "แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงยอมกลับมา" "ฉันไม่ได้อยากกลับมาค่ะ" รินตอบ "แต่แพรวา... เธอเป็นเพื่อนฉัน เธอบอกว่าถึงเวลาแล้วที่คุณจะต้องรู้ความจริง" "แล้วตอนนี้... คุณรู้สึกยังไง" นนท์ถามอย่างมีความหวัง รินมองนนท์ ดวงตาของเธอฉายแววความเศร้าปนความเห็นใจ "ฉัน... ฉันไม่รู้ค่ะคุณนนท์" "ไม่รู้ว่ายังรักผมอยู่หรือเปล่า" นนท์ถาม "ไม่รู้ว่าเราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกไหม" รินตอบ "เรื่องมันผ่านมานานแล้ว และเราก็เปลี่ยนไปมาก" "ผมอยากให้โอกาสเราอีกครั้งนะริน" นนท์พูด "ผมพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณกลับมา" "คุณนนท์คะ" รินมองเขาด้วยสายตาที่อ่อนลง "ฉันเห็นความพยายามของคุณค่ะ และฉันก็ดีใจที่คุณได้รู้ความจริง" "แล้ว... นั่นหมายความว่ายังไง" นนท์ถามอย่างมีความหวัง "หมายความว่า... ฉันจะลองให้โอกาสคุณ" รินตอบ "แต่คุณต้องเข้าใจนะว่ามันไม่ง่าย" นนท์ยิ้มออกมาอย่างดีใจ เขารู้สึกเหมือนมีแสงสว่างส่องเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง "ผมเข้าใจครับ" นนท์ตอบ "ผมจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด" "แต่ก่อนอื่น" รินพูดขึ้น "คุณต้องเล่าให้ผมฟังก่อนว่า... ทำไมคุณถึงต้องยอมแลกความทรงจำกับคุณธนินท์" นนท์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่แน่ใจว่าเขาพร้อมที่จะเล่าเรื่องนั้นหรือยัง แต่นี่คือโอกาสเดียวที่เขามี