นนท์นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาของริน เขาเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตที่เขาจำได้เลือนราง แต่เมื่อแพรวาบอกความจริงทั้งหมด เขาก็เริ่มปะติดปะต่อภาพต่างๆ ได้ "ตอนนั้น... ผมกำลังจะล้มละลายจริงๆ ครับริน" นนท์เริ่มพูดเสียงแผ่วเบา "ผมหมดหนทางทุกอย่างแล้ว ธุรกิจที่ผมทุ่มเทมาทั้งชีวิต กำลังจะกลายเป็นศูนย์" รินนั่งฟังอย่างตั้งใจ เธอเห็นความเจ็บปวดในแววตาของนนท์ "ผมจำได้ว่าผมไปพบกับคุณธนินท์" นนท์กล่าวต่อ "เขาเป็นคนที่มีอิทธิพลมากในวงการธุรกิจ และเขาก็เสนอทางออกให้ผม" "ทางออกที่ว่า... คืออะไรคะ" รินถาม "เขาบอกว่า... เขาจะช่วยผมให้รอดพ้นจากวิกฤตนี้" นนท์ตอบ "และเป็นการตอบแทน... เขาต้องการให้ผมยอมรับข้อเสนอของเขา" "ข้อเสนออะไรคะ" "เขาบอกว่า... เขาต้องการให้ผมลืมเรื่องราวบางอย่างไป" นนท์กล่าว "เรื่องราวที่อาจจะทำให้ผมเจ็บปวด หรืออาจจะทำให้ผมไม่สามารถเดินหน้าต่อไปได้" "แล้วคุณก็ยอมรับข้อเสนอของเขา" รินพูดอย่างเข้าใจ "ใช่ครับ" นนท์พยักหน้า "ผม... ผมยอมรับ" "เพราะคุณรักผมมากใช่ไหมคะ" รินถาม เสียงของเธออ่อนลง นนท์มองริน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความเสียใจ "ผมรักคุณมากจริงๆ ครับริน" "แล้วคุณธนินท์... เขาก็ทำให้คุณลืมเรื่องราวของผมไป" รินพูดต่อ "ผมจำได้แค่ว่าผมรักคุณ" นนท์กล่าว "แต่ผมจำไม่ได้ว่าทำไมเราถึงเลิกกัน หรือทำไมผมถึงรู้สึกเจ็บปวดมากขนาดนั้น" "ฉันเข้าใจค่ะ" รินพูด "ตอนนั้นคุณอ่อนแอมากจริงๆ" "แล้ว... แล้วเรื่องครอบครัวของคุณล่ะ" นนท์ถาม "คุณบอกว่ามันอันตรายมาก" รินถอนหายใจยาว "มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากค่ะคุณนนท์" เธอเริ่มเล่า "ครอบครัวของฉัน... มีปัญหาเรื่องหนี้สินมหาศาล และมีคนบางกลุ่มที่จ้องจะเอาทรัพย์สินของครอบครัวฉันไป" "แล้วคุณ... คุณเข้าไปพัวพันกับมันได้อย่างไร" "พ่อของฉัน... ท่านเป็นคนประมาทค่ะ" รินกล่าว "ท่านไปกู้เงินจากแหล่งที่ไม่น่าไว้ใจ และเมื่อท่านไม่สามารถจ่ายคืนได้... พวกเขาก็เข้ามาข่มขู่" "แล้วคุณ... คุณพยายามจะหาเงินไปใช้หนี้ให้ท่านหรือ" นนท์ถาม "ใช่ค่ะ" รินตอบ "ฉันพยายามทุกวิถีทาง แต่ก็ไม่พอ" "แล้วคุณธนินท์... เขารู้เรื่องนี้ด้วยหรือ" "ใช่ค่ะ" รินพยักหน้า "เขา... เขายื่นมือเข้ามาช่วยฉัน" "ช่วยยังไง" นนท์ถามด้วยความสงสัย "เขาบอกว่า... เขาสามารถจัดการกับปัญหาหนี้สินให้ครอบครัวฉันได้" รินกล่าว "แต่... มีข้อแลกเปลี่ยน" "ข้อแลกเปลี่ยนอะไร" นนท์ถาม "เขาต้องการให้ฉัน... ออกจากชีวิตคุณนนท์ไป" รินตอบ เสียงของเธอสั่นเครือ นนท์อึ้งไป เขามองรินด้วยความตกใจ "คุณ... คุณหมายความว่ายังไง" "เขาบอกว่า... ถ้าฉันยังอยู่กับคุณ คุณนนท์ก็จะตกอยู่ในอันตรายไปด้วย" รินกล่าว "เพราะคนพวกนั้น... เขาไม่เลือกหน้า" "แล้วคุณก็เชื่อเขา" นนท์ถาม "ฉันไม่มีทางเลือกค่ะ" รินตอบ "ฉันรักคุณมากเกินกว่าที่จะเห็นคุณต้องตกอยู่ในอันตราย" "แต่คุณ... คุณไม่คิดจะบอกผมเลยเหรอ" นนท์ถามอย่างเจ็บปวด "ถ้าฉันบอกคุณ... คุณก็จะพยายามเข้ามาช่วยฉัน" รินตอบ "แล้วคุณก็จะตกอยู่ในอันตรายเหมือนกัน" "แต่เราจะสู้ไปด้วยกันได้นะริน" นนท์พูด "ตอนนั้น... คุณเองก็กำลังจะล้มละลาย" รินกล่าว "คุณไม่มีกำลังพอที่จะต่อสู้กับคนพวกนั้น" "แต่ผมก็ยังอยากอยู่เคียงข้างคุณ" นนท์พูด "ฉันรู้ค่ะ" รินมองนนท์ด้วยความรัก "และฉันก็อยากอยู่เคียงข้างคุณเหมือนกัน" "แล้วคุณธนินท์... เขาทำอะไร" นนท์ถาม "เขาจัดการเรื่องหนี้สินให้ครอบครัวฉันค่ะ" รินตอบ "และเขาก็... เขาก็ทำให้คุณนนท์ลืมเรื่องราวของฉันไป" "เขาทำไปทำไม" นนท์ถาม "เขาบอกว่า... เขาต้องการให้คุณเริ่มต้นชีวิตใหม่ โดยไม่ต้องแบกรับภาระทางอารมณ์" รินตอบ "และเขาก็ต้องการให้ฉัน... ไม่กลับไปหาคุณอีก" "แต่สุดท้าย... คุณก็กลับมา" นนท์พูด "ฉันกลับมาเพราะแพรวาค่ะ" รินกล่าว "เธอเป็นเพื่อนที่ฉันไว้ใจ และเธอเชื่อว่าถึงเวลาแล้วที่คุณจะต้องรู้ความจริง" นนท์มองริน เขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว ความรักของพวกเขาถูกบดบังด้วยเรื่องราวที่ซับซ้อน และการตัดสินใจที่ผิดพลาด "ผม... ผมเสียใจจริงๆ นะริน" นนท์พูด "ที่ผมไม่สามารถอยู่เคียงข้างคุณได้" "ไม่เป็นไรค่ะ" รินยิ้มให้เขา "อย่างน้อยตอนนี้... เราก็ได้รู้ความจริงแล้ว" "แล้ว... แล้วเราจะทำยังไงต่อไป" นนท์ถาม "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" รินตอบ "แต่ฉันดีใจที่คุณนนท์กลับมา" "ผมก็ดีใจที่ได้เจอกับคุณอีกครั้ง" นนท์ตอบ "ผมอยากจะเริ่มต้นใหม่กับคุณ" "เราต้องใช้เวลาค่ะ" รินกล่าว "เราต้องค่อยๆ เรียนรู้กันใหม่" "ผมพร้อมที่จะรอ" นนท์ตอบ "ผมจะรอคุณเสมอ" นนท์เอื้อมมือไปจับมือรินไว้แน่น เขาเห็นประกายแห่งความหวังในดวงตาของเธอ ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่การที่ได้รู้ความจริง และได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีที่สุดแล้ว