มินตรายอมรับว่าเธอต้องการเวลา แต่การรอคอยของธารินทร์ก็ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแย่ลงไป ตรงกันข้าม การที่เขายังคงแสดงความใส่ใจ และให้เกียรติเธอเสมอ ทำให้มินตราเริ่มใจอ่อนลงทีละน้อย การทำงานร่วมกันในฐานะนักลงทุนก็เป็นไปอย่างราบรื่น และประสบความสำเร็จเกินคาด โครงการขยายตลาดไปยังสิงคโปร์ได้รับการตอบรับอย่างดีเยี่ยม และกำลังจะขยายไปยังประเทศอื่นๆ ในภูมิภาคต่อไป "คุณธามคะ" มินตราเอ่ยขึ้นระหว่างการประชุมที่กำลังจะจบลง "ฉันอยากจะขอบคุณอีกครั้ง สำหรับทุกอย่างที่ช่วยให้บริษัทของเราประสบความสำเร็จขนาดนี้" ธารินทร์ยิ้ม "ผมก็ต้องขอบคุณคุณมินตราเหมือนกัน ที่ให้โอกาสผมได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง" เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อ "แล้ว... ความคิดของคุณมินตราเกี่ยวกับเรื่องของเราล่ะครับ" มินตรายิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน "ฉัน... ฉันยังต้องการเวลาอีกหน่อยค่ะ แต่ฉันก็รู้สึกดีขึ้นมาก" "นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับผมตอนนี้" ธารินทร์กล่าว "ขอแค่ผมรู้ว่าคุณยังไม่ปิดใจ ผมก็มีความหวังแล้ว" ในขณะเดียวกัน อรุณก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวมินตรา เขารู้ว่าเพื่อนสนิทของเขากำลังค่อยๆ เปิดใจให้กับธารินทร์อีกครั้ง "ดูเธอจะใจอ่อนกับเขาแล้วนะ" อรุณทักขึ้นเมื่อทั้งสองคนกำลังนั่งพักทานกาแฟ "ก็... เขาก็พยายามนะอรุณ" มินตราตอบ "และฉันก็เห็นถึงความตั้งใจของเขา" "ฉันดีใจนะที่เห็นเธอกลับมาสดใสอีกครั้ง" อรุณกล่าว "แต่เธอต้องแน่ใจนะว่าครั้งนี้มันจะไม่เหมือนเดิม" "ฉันก็หวังอย่างนั้น" มินตราตอบ "ฉันจะระมัดระวังให้มากขึ้น" แต่แล้วในวันหนึ่ง ขณะที่มินตรากำลังตรวจสอบเอกสารเกี่ยวกับโครงการใหม่ เธอก็พบกับเอกสารบางอย่างที่ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก มันเป็นเอกสารที่เกี่ยวข้องกับประวัติการลงทุนของบริษัทธารินทร์ และมีชื่อบุคคลหนึ่งปรากฏขึ้นมาซ้ำๆ ซึ่งเป็นชื่อของแม่เลี้ยงของเธอ "นี่มันอะไรกัน" มินตราพึมพำกับตัวเอง เธอหยิบเอกสารนั้นมาดูอย่างละเอียด และยิ่งตกใจมากขึ้นเมื่อพบว่าแม่เลี้ยงของเธอเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทธารินทร์ เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาอรุณทันที "อรุณ! เมื่อกี้ฉันเจอเอกสารบางอย่าง ฉันว่ามันมีเรื่องที่เราต้องคุยกันด่วน" อรุณรีบมาหาเธอที่ออฟฟิศทันที เมื่อมินตราเล่าเรื่องที่เธอค้นพบให้อรุณฟัง เขาก็มีสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน "นี่มันเรื่องใหญ่เลยนะมินตรา" อรุณกล่าว "ทำไมคุณธามถึงไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเธอเลย" "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" มินตราตอบ น้ำเสียงสั่นเครียด "ฉันรู้สึกเหมือนถูกหลอก" "ใจเย็นๆ ก่อนนะมินตรา" อรุณพยายามปลอบ "เราต้องหาความจริงให้ได้ก่อน" มินตราตัดสินใจว่าเธอต้องเผชิญหน้ากับธารินทร์ เธอรอจนกระทั่งเขาเข้ามาที่ออฟฟิศในช่วงบ่าย และเมื่อพวกเขามีโอกาสได้อยู่กันตามลำพัง เธอก็หยิบเอกสารนั้นขึ้นมา "คุณธามคะ" มินตราเริ่มพูด เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "ฉันเจอเอกสารนี้... คุณช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมคะ" ธารินทร์มองเอกสารในมือของมินตรา เขาดูเหมือนจะตกใจ แต่ก็พยายามตั้งสติ "ผม... ผมไม่คิดว่าคุณจะเจอเรื่องนี้" "แล้วคุณคิดว่าฉันจะเจอได้ยังไงคะ" มินตราถาม "ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกฉันเลย" ธารินทร์ถอนหายใจยาว "เรื่องนี้มันซับซ้อน มินตรา" "ซับซ้อนแค่ไหนคะ" มินตราถาม "หรือว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับแม่เลี้ยงของฉัน" ธารินทร์นิ่งไป "ผม... ผมรู้ว่าแม่เลี้ยงของคุณเป็นผู้ถือหุ้นคนหนึ่งในบริษัทของผม" "คุณรู้?" มินตราแทบจะตะโกนออกมา "แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน!" "ผมรอจังหวะที่เหมาะสม" ธารินทร์กล่าว "ผมไม่อยากให้คุณเข้าใจผิด" "แล้วตอนนี้ฉันจะไม่เข้าใจผิดได้ยังไงคะ" มินตราถาม น้ำตาเริ่มคลอ "มันเหมือนกับว่าคุณกำลังหลอกฉัน" "ผมไม่ได้หลอกคุณนะมินตรา" ธารินทร์ยืนยัน "ผมแค่อยากจะหาทางออกที่ดีที่สุด" "ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับใครคะ" มินตราถาม "สำหรับคุณ หรือสำหรับแม่เลี้ยงของฉัน" "สำหรับเราทุกคน" ธารินทร์ตอบ "ผมรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับแม่เลี้ยงของคุณไม่ค่อยดีนัก ผมเลยไม่อยากให้เรื่องนี้เข้ามาแทรกแซง" "แต่คุณกลับปล่อยให้มันเข้ามาแทรกแซงแบบนี้" มินตรากล่าว "คุณรู้ไหมว่าฉันรู้สึกยังไงตอนนี้" "ผมขอโทษ" ธารินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ผมผิดเองที่ไม่ได้บอกคุณ ผมยอมรับผิด" มินตรามองหน้าธารินทร์ เธอเห็นความรู้สึกผิด และความจริงใจในแววตาของเขา แต่ความเสียใจ และความรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง มันก็ยังคงเกาะกุมหัวใจเธออยู่ "ฉัน... ฉันต้องการเวลาอีกครั้งค่ะ" มินตรากล่าว "ฉันต้องการเวลาคิดเรื่องนี้ให้ตกผลึก" ธารินทร์พยักหน้าอย่างเข้าใจ "ผมให้เวลาคุณเสมอ" เขาตอบ "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมไม่ได้มีเจตนาจะหลอกคุณเลย" มินตราไม่ตอบอะไร เธอได้แต่พยักหน้า และเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้ธารินทร์ยืนอยู่ตามลำพังด้วยความรู้สึกผิด และความหวังที่เริ่มจะริบหรี่