การค้นพบเอกสารลับเกี่ยวกับแม่เลี้ยงของมินตรา และการถือหุ้นในบริษัทของธารินทร์ ทำให้มินตราช็อก และรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา ความเชื่อใจที่เธอค่อยๆ สร้างขึ้นมา กำลังจะพังทลายลงไปเพียงชั่วพริบตา เธอรู้สึกสับสน และเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก "อรุณ" มินตราพูดเสียงสั่นเครือ ขณะที่เธอกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน "ฉันควรจะทำยังไงดี" อรุณนั่งลงข้างๆ เธอ "ฉันรู้ว่ามันยากนะมินตรา" เขาพูดปลอบ "แต่เธอต้องให้เวลาตัวเอง" "แต่ฉันไม่เข้าใจเลย" มินตรากล่าว "ทำไมเขาถึงไม่บอกฉัน" "บางทีเขาอาจจะมีเหตุผลของเขา" อรุณพยายามมองในแง่ดี "แต่ไม่ว่ายังไง เธอก็ต้องหาความจริงให้เจอ" มินตราตัดสินใจที่จะติดต่อแม่เลี้ยงของเธอ เธอรวบรวมความกล้า และโทรศัพท์หาท่าน "สวัสดีค่ะคุณแม่" มินตราเริ่มพูดเสียงเบา "หนูมีเรื่องอยากจะสอบถามค่ะ" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงเย็นชาของแม่เลี้ยงจะดังขึ้น "มีอะไร" "หนูเจอเอกสารบางอย่างค่ะ ที่แสดงว่าคุณแม่ถือหุ้นในบริษัทของคุณธาม" มินตรากล่าวตรงๆ "อยากจะให้คุณแม่ช่วยอธิบายหน่อยค่ะ" "เรื่องนั้น... มันเป็นเรื่องของธุรกิจ" แม่เลี้ยงตอบเสียงเรียบ "ไม่เกี่ยวกับเธอ" "แต่คุณธามบอกว่าเขารู้เรื่องนี้ค่ะ" มินตรากล่าว "และดูเหมือนเขาจะปิดบังหนู" "ถ้าเขาปิดบังเธอก็แสดงว่าเขามีเหตุผล" แม่เลี้ยงพูด "และฉันก็ไม่ต้องการให้เธอไปยุ่งเรื่องของฉันกับเขา" "แต่คุณแม่คะ" มินตราพยายามอธิบาย "หนู... หนูรู้สึกไม่สบายใจ" "ความรู้สึกของเธอไม่สำคัญ" แม่เลี้ยงตัดบท "จำเอาไว้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนฉัน" บทสนทนาจบลงด้วยความรู้สึกที่แย่ลงไปกว่าเดิม มินตรารู้สึกท้อแท้ และผิดหวัง เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใคร หรือควรจะทำอย่างไรต่อไป ตลอดทั้งวัน มินตราเก็บตัวเงียบ เธอพยายามหลีกเลี่ยงการสบตาธารินทร์ แม้ว่าเขาจะพยายามเข้ามาพูดคุยกับเธอหลายครั้งก็ตาม "มินตรา" ธารินทร์เข้ามาหาเธอที่โต๊ะทำงาน "ผมอยากจะคุยกับคุณ" "ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณค่ะ" มินตราตอบเสียงเย็นชา "ผมขอโทษจริงๆ ที่ไม่ได้บอกคุณ" ธารินทร์กล่าว "ผมแค่อยากจะหาจังหวะที่ดีที่สุด" "และคุณคิดว่าตอนนี้เป็นจังหวะที่ดีที่สุดแล้วเหรอคะ" มินตราถามประชด "ผมรู้ว่าผมทำผิด" ธารินทร์ยอมรับ "แต่ผมก็อยากให้คุณรู้ว่า ผมไม่มีเจตนาจะหลอกคุณเลย" "แต่คุณก็ทำค่ะ" มินตรากล่าว "คุณเลือกที่จะปิดบังฉัน" "ผมกลัวว่าคุณจะเข้าใจผิด" ธารินทร์อธิบาย "ผมกลัวว่าคุณจะคิดว่าผมร่วมมือกับแม่เลี้ยงของคุณ" "แล้วคุณคิดว่าตอนนี้ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ" มินตราถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ธารินทร์เงียบไป เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรอีกต่อไป "ฉันขอเวลาอีกครั้งนะคะ" มินตรากล่าว "แต่ครั้งนี้... ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้โอกาสคุณได้อีกหรือไม่" เธอเดินออกจากออฟฟิศไป ทิ้งให้ธารินทร์ยืนมองตามหลังเธอไปอย่างสิ้นหวัง หลายวันต่อมา มินตราพยายามรวบรวมสติ เธอทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้นอีกครั้ง เธอรู้ว่าธารินทร์อาจจะมีเหตุผลของเขา แต่การถูกปิดบัง มันก็ทำให้เกิดความไม่ไว้วางใจขึ้นมา "อรุณ" มินตราเรียกหาอรุณ "ฉันคิดว่าฉันต้องตัดสินใจแล้ว" "เธอจะทำอะไร" อรุณถาม "ฉัน... ฉันจะลองคุยกับคุณธามอีกครั้ง" มินตรากล่าว "แต่ครั้งนี้ ฉันจะขอคำตอบที่ชัดเจน" เมื่อธารินทร์มาถึงออฟฟิศ มินตราก็เรียกเขาเข้ามาคุยในห้องทำงาน "คุณธามคะ" มินตราเริ่มพูด "ฉันได้คิดทบทวนเรื่องทั้งหมดแล้ว" ธารินทร์มองเธออย่างมีความหวัง "แล้วคุณตัดสินใจว่ายังไง" "ฉัน... ฉันยังรักคุณค่ะ" มินตรากล่าว "แต่ฉันไม่สามารถก้าวข้ามความไม่ไว้วางใจไปได้" ธารินทร์หน้าเสีย "หมายความว่ายังไง" "หมายความว่า... ฉันคิดว่าเราไม่ควรจะสานต่อความสัมพันธ์ของเราค่ะ" มินตรากล่าว เสียงสั่นเครือ "ฉันไม่อยากให้ความไม่ไว้วางใจนี้มาทำลายทุกอย่างอีก" น้ำตาไหลอาบแก้มของมินตรา เธอรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องพูดแบบนี้ แต่เธอก็รู้ว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้ ธารินทร์มองเธออย่างไม่เชื่อสายตา "คุณ... คุณกำลังจะบอกลาผมอีกครั้งเหรอ" มินตราพยักหน้าช้าๆ "ขอโทษนะคะ" ธารินทร์ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ "ผมเข้าใจ" เขาหันหลังกลับ และเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้มินตรานั่งร้องไห้อยู่เพียงลำพัง ความหวังที่เคยมี จู่ๆ ก็ดับมอดลงไปอย่างสิ้นเชิง