มินตรายืนนิ่ง ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังธารินทร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง คำพูดของเขาที่พยายามจะอธิบายถึงเหตุผลในการปิดบังนั้น ยิ่งทำให้กำแพงในใจของเธอก่อตัวสูงขึ้นไปอีก เธอไม่สามารถรับฟังเหตุผลใดๆ ได้อีกแล้วในตอนนี้ เมื่อความเชื่อใจที่ค่อยๆ ก่อร่างสร้างตัวขึ้นมา กำลังจะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เพียงเพราะความลับที่ไม่น่าจะมีความลับ "คุณเลือกที่จะปิดบังฉัน" มินตรากล่าวเสียงเย็นชา น้ำเสียงของเธอสั่นเครือปนกับความขมขื่น "คุณรู้ดีว่ามันสำคัญกับฉันแค่ไหน คุณรู้ดีว่าฉันให้ความสำคัญกับความซื่อสัตย์มากแค่ไหน" ธารินทร์ก้าวเข้ามาใกล้เธอเล็กน้อย พยายามจะเอื้อมมือไปสัมผัส แต่ก็ชะงักเมื่อเห็นแววตาที่แข็งกร้าวของเธอ "มินตรา ผมขอโทษจริงๆ ผมรู้ว่าผมผิดพลาด ผมกลัว... กลัวว่าคุณจะมองผมในแง่ร้าย กลัวว่าเรื่องนี้จะทำให้ทุกอย่างที่เราสร้างกันมามันพังไป" "มันพังไปแล้วค่ะ" มินตราพูดแทรกขึ้นมาทันที "ความเชื่อใจของฉันมันพังไปแล้ว คุณทำให้ฉันรู้สึกเหมือนฉันเป็นคนโง่ ที่ไม่เคยรู้อะไรเลย ทั้งๆ ที่คุณควรจะเป็นคนแรกที่บอกฉัน" "ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นแบบนั้น" ธารินทร์ยืนยัน เสียงของเขามีความอ้อนวอนเจือปนอยู่ "ผมแค่อยากจะหาเวลาที่เหมาะสม ผมไม่อยากให้มันดูเหมือนผมกำลังมีผลประโยชน์ทับซ้อน หรือพยายามจะใช้คุณ" "แต่คุณก็ทำ" มินตราส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อคลอ "คุณปล่อยให้ฉันคิดไปเอง คุณปล่อยให้ฉันเชื่อใจคุณ แล้วสุดท้ายก็หักหลังฉันด้วยการปิดบังเรื่องใหญ่ขนาดนี้" "มันไม่ใช่การหักหลังนะมินตรา" ธารินทร์รีบแก้ต่าง "ผมยังรักคุณ ผมแค่อยากจะมั่นใจว่าคุณจะมองผมด้วยความรู้สึกที่บริสุทธิ์จริงๆ ไม่ใช่เพราะเรื่องธุรกิจ หรือเพราะแม่เลี้ยงของคุณ" "แล้วตอนนี้ฉันควรจะมองคุณยังไงคะ" มินตราถามกลับ น้ำเสียงของเธอเริ่มดังขึ้น "ในเมื่อคุณเองก็เป็นส่วนหนึ่งของปัญหาที่ฉันกำลังพยายามจะแก้ไขอยู่" อรุณซึ่งยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ รู้สึกใจไม่ดี เขาเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน "ใจเย็นๆ กันก่อนนะ" เขาพูดเสียงนุ่ม "มินตรา ฉันเข้าใจนะว่าเธอเสียใจ แต่ธารินทร์เองเขาก็มีเหตุผลของเขา" "เหตุผลอะไรคะอรุณ" มินตราหันไปมองอรุณ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถาม "เหตุผลที่จะโกหกฉันเหรอคะ" "ไม่ใช่การโกหกนะมินตรา" ธารินทร์รีบแก้ "ผมแค่... ชะลอการบอก" "มันก็เหมือนกันนั่นแหละค่ะ" มินตราพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน "ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ" เธอหันหลังให้กับธารินทร์ และเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของเธอ พยายามจะรวบรวมสติที่กระจัดกระจายของตัวเอง เอกสารต่างๆ ที่อยู่ตรงหน้าดูเลือนรางไปหมด ภาพใบหน้าของธารินทร์ที่เต็มไปด้วยความเสียใจสะท้อนวนเวียนอยู่ในความคิด แต่ก็ถูกบดบังด้วยภาพใบหน้าเย็นชาของแม่เลี้ยง และความรู้สึกของการถูกทรยศ "มินตรา" ธารินทร์เรียกเธออีกครั้ง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ได้โปรด อย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรตอนนี้เลย" มินตราไม่ตอบ เธอเพียงแต่นั่งนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อน ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำระหว่างเธอกับเขา และปล่อยให้ความเจ็บปวดค่อยๆ กัดกินหัวใจ หลังจากนั้น ธารินทร์ก็ถอยออกไป เขาเข้าใจดีว่าตอนนี้เขาคงไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว นอกจากปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องเยียวยา และหวังว่ามินตราจะพร้อมที่จะรับฟังเหตุผลของเขาในสักวันหนึ่ง ตลอดทั้งบ่าย มินตราใช้เวลาไปกับการจมอยู่ในความคิดของตัวเอง เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น ทั้งหมดนี้มันเกี่ยวข้องกันอย่างไร แม่เลี้ยงของเธอเข้ามาเกี่ยวข้องกับธุรกิจของธารินทร์ได้อย่างไร และทำไมธารินทร์ถึงเลือกที่จะปิดบังเธอ การประชุมที่ควรจะเต็มไปด้วยความหวังและความสำเร็จ บัดนี้กลับกลายเป็นความสับสนและความไม่ไว้วางใจ "เธอโอเคไหม" อรุณเดินเข้ามาหาเธออีกครั้งหลังจากที่ธารินทร์จากไปแล้ว "ฉันเป็นห่วงเธอนะ" มินตราเงยหน้าขึ้นมองอรุณ ใบหน้าของเธอซีดเผือด "ฉันไม่รู้สิอรุณ" เธอตอบเสียงแผ่วเบา "ฉันรู้สึกเหมือนทุกอย่างมันเร็วเกินไป ฉันไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใคร หรือควรจะทำยังไง" "ค่อยๆ คิดนะ" อรุณลบ่าเธอเบาๆ "ฉันอยู่ตรงนี้เสมอนะ ถ้าเธออยากจะคุยอะไร" "ขอบคุณนะอรุณ" มินตราพึมพำ "เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันจริงๆ" เย็นวันนั้น มินตราตัดสินใจที่จะไม่กลับบ้าน เธอขอให้อรุณพาเธอไปพักผ่อนที่คอนโดของเขา เพื่อให้เธอได้มีเวลาอยู่กับตัวเอง และทบทวนทุกอย่าง "เธอแน่ใจนะ" อรุณถามอย่างเป็นห่วง "ฉันกลัวว่าถ้าเธออยู่คนเดียว เธอจะยิ่งคิดมาก" "ฉันต้องการเวลาค่ะอรุณ" มินตราตอบ "ฉันต้องการอยู่เงียบๆ สักพัก ฉันจะโทรหาคุณนะถ้าฉันต้องการอะไร" อรุณพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาขับรถพาเธอไปยังคอนโดของเขา และปล่อยให้เธออยู่ตามลำพังในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงบ มินตรานั่งลงบนโซฟา มองออกไปนอกหน้าต่าง แสงไฟของเมืองยามค่ำคืนส่องสว่างไสว แต่ในใจของเธอกลับมืดมิด เธอคิดถึงคำพูดของธารินทร์ที่ว่า "ผมกลัวว่าคุณจะเข้าใจผิด" เธอพยายามจะหาเหตุผลเข้าข้างเขา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดกับความรู้สึกของการถูกหลอกลวง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปของเธอกับธารินทร์ในอดีต รอยยิ้มของทั้งคู่ดูสดใสและมีความสุขเหลือเกิน มันเป็นภาพที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความรู้สึกในปัจจุบัน "ทำไมนะ" เธอพึมพำกับตัวเอง "ทำไมเรื่องมันถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้" เธอรู้ว่าเธอต้องหาความจริงให้เจอ แต่เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถเผชิญหน้ากับความจริงนั้นได้หรือไม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อความจริงนั้นอาจจะทำลายความรู้สึกดีๆ ที่เธอเพิ่งจะเริ่มสร้างขึ้นมาใหม่กับธารินทร์