บทสนทนาระหว่างมินตรากับธารินทร์ดำเนินไปอย่างตึงเครียด มินตราพยายามจะควบคุมอารมณ์ของตัวเอง แต่ความรู้สึกเจ็บปวดที่ถูกปิดบังมาตลอดมันยากที่จะระงับเอาไว้ได้ ธารินทร์เองก็พยายามอธิบายเหตุผลของเขาอย่างใจเย็น แต่ดูเหมือนว่าคำพูดเหล่านั้นจะยิ่งทำให้มินตรารู้สึกห่างเหินออกไป "ผมเข้าใจนะว่าคุณรู้สึกยังไง" ธารินทร์กล่าว "ผมขอโทษจริงๆ ที่ทำให้คุณต้องรู้สึกแบบนี้" "การขอโทษมันช่วยอะไรไม่ได้ค่ะ" มินตราตอบ "มันไม่ได้ทำให้ความเชื่อใจที่เสียไปกลับคืนมา" "ผมรู้" ธารินทร์ยอมรับ "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณกลับมาเชื่อใจผมอีกครั้ง" "คุณจะทำยังไงคะ" มินตราถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ "คุณจะบอกความจริงทั้งหมดกับฉัน หรือคุณจะยังคงเก็บอะไรบางอย่างเอาไว้" "ผมจะบอกทุกอย่างที่คุณอยากรู้" ธารินทร์ยืนยัน "ผมไม่มีอะไรจะปิดบังคุณอีกแล้ว" "แล้วเรื่องของแม่เลี้ยงล่ะคะ" มินตราถามต่อ "เขาเป็นใครกันแน่ในธุรกิจของคุณ" ธารินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจลึก "แม่เลี้ยงของคุณ... คือหนึ่งในนักลงทุนรายใหญ่ที่สุดของผม" เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "ท่านเข้ามาลงทุนตั้งแต่ช่วงแรกๆ ที่ผมเริ่มก่อตั้งบริษัท" "แล้วทำไมท่านถึงไม่เคยบอกหนู" มินตราถามอีกครั้ง "ผมคิดว่าท่านคงอยากจะให้คุณโฟกัสกับเรื่องของตัวเอง" ธารินทร์อธิบาย "และผมเองก็... ผมเองก็กลัวว่าถ้าคุณรู้เรื่องนี้ คุณจะคิดว่าผมมีเจตนาแอบแฝง" "แต่คุณก็เลือกที่จะไม่บอกฉันอยู่ดี" มินตราพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "คุณปล่อยให้ฉันคิดไปเอง" "ผมขอโทษ" ธารินทร์กล่าวซ้ำ "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาด" มินตราถอนหายใจยาว เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไป เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับมา มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้ในทันที "ฉันต้องการเวลาคิดค่ะ" มินตรากล่าวในที่สุด "ฉันต้องการเวลาทบทวนทุกอย่าง" "ได้เลย" ธารินทร์ตอบรับทันที "ผมจะรอ" มินตรามองไปที่ธารินทร์ เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา แต่ความรู้สึกผิดหวังและความไม่ไว้วางใจก็ยังคงเกาะกินอยู่ในใจของเธอ การตัดสินใจครั้งนี้มันยากลำบากเหลือเกิน "คุณธามคะ" มินตราเริ่มพูด "ฉัน... ฉันขอบคุณที่คุณยอมบอกความจริงกับฉัน" "ผมต้องขอบคุณคุณต่างหาก ที่ยังให้โอกาสผม" ธารินทร์กล่าว "แต่ฉันไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์ของเราจะไปต่อได้ไหม" มินตราสารภาพ "สิ่งที่เกิดขึ้นมันทำให้ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อใจคุณได้อย่างไรอีก" "ผมเข้าใจ" ธารินทร์พูด "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมยังรักคุณนะมินตรา" คำว่า "รัก" ที่หลุดออกจากปากของธารินทร์ ทำให้มินตราใจสั่นไหว เธอรู้ว่าเธอเองก็ยังคงมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเขา แต่ความรู้สึกเหล่านั้นมันถูกบดบังด้วยบาดแผลที่เกิดขึ้น "ฉันก็... ยังรักคุณค่ะ" มินตราตอบเสียงเบา "แต่ฉันไม่รู้ว่ามันจะเพียงพอหรือเปล่า" "ผมจะทำให้มันเพียงพอ" ธารินทร์ให้สัญญามั่น "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" หลังจากนั้น มินตราก็ขอตัวกลับ เธอต้องการเวลาอยู่กับตัวเองเพื่อทบทวนทุกสิ่งทุกอย่าง ในขณะที่มินตรากำลังเตรียมตัวจะกลับบ้าน อรุณก็เข้ามาหาเธอ "เป็นไงบ้าง" อรุณถามด้วยความเป็นห่วง "ก็... ดีขึ้นค่ะ" มินตราตอบ "อย่างน้อยฉันก็ได้รู้ความจริงแล้ว" "แล้วเธอจะทำยังไงต่อไป" อรุณถาม มินตราเงยหน้ามองอรุณ ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความมุ่งมั่น "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะกลับไปเชื่อใจคุณธามได้อีกครั้งไหม" เธอสารภาพ "แต่มันก็เป็นความจริงที่ฉันก็ยังรักเขาอยู่" "ฉันเข้าใจ" อรุณพยักหน้า "แต่ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจยังไง ฉันก็จะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ" "ขอบคุณนะอรุณ" มินตรากล่าว "เธอเป็นเหมือนแสงสว่างในวันที่มืดมิดของฉันจริงๆ" มินตราเดินทางกลับบ้านด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความสับสน เธอรู้ว่าเธอต้องตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิตของเธอ การตัดสินใจที่จะให้อภัยและก้าวต่อไปกับธารินทร์ หรือการเลือกที่จะเดินจากไปเพื่อรักษาหัวใจของตัวเอง เธอเปิดประตูห้องพัก และก้าวเข้าไปในความเงียบ เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียง คิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น "ฉันจะทำยังไงดี" เธอพึมพำกับตัวเอง "จะเชื่อใจเขาอีกครั้ง หรือจะปล่อยเขาไป" คำตอบนั้นยังคงคลุมเครืออยู่ในอากาศ เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะส่งผลต่ออนาคตของเธออย่างมาก และเธอจะต้องใช้เวลาในการใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเปิดดูรูปของเธอกับธารินทร์อีกครั้ง ภาพรอยยิ้มของเขายังคงทำให้ใจของเธออบอุ่น แม้จะมีรอยร้าวของความไม่เชื่อใจเข้ามาแทรกก็ตาม "ฉันยังรักคุณนะธารินทร์" มินตรากล่าวเสียงแผ่วเบา "แต่ความรักอย่างเดียวมันจะเพียงพอหรือเปล่า" คำถามนั้นยังคงค้างคาอยู่ในใจของเธอ โดยไม่มีคำตอบที่ชัดเจน