มินตราถอนหายใจยาว เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไป เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับมา มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้ในทันที การที่แม่เลี้ยงซึ่งเป็นคนที่เธอเคารพและไว้ใจมาตลอด เป็นนักลงทุนรายใหญ่ในบริษัทของธารินทร์ และธารินทร์เองก็รู้เรื่องนี้มาตลอดแต่กลับเลือกที่จะปิดบังเธอ มันทำให้ความรู้สึกของเธอสับสนปั่นป่วนไปหมด "ฉันต้องการเวลาคิดค่ะ" มินตรากล่าวในที่สุด "ฉันต้องการเวลาทบทวนทุกอย่าง" "ได้เลย" ธารินทร์ตอบรับทันที "ผมจะรอ" มินตรามองไปที่ธารินทร์ เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา แต่ความรู้สึกผิดหวังและความไม่ไว้วางใจก็ยังคงเกาะกินอยู่ในใจของเธอ การตัดสินใจครั้งนี้มันยากลำบากเหลือเกิน "คุณธามคะ" มินตราเริ่มพูด "ฉัน... ฉันขอบคุณที่คุณยอมบอกความจริงกับฉัน" "ผมต้องขอบคุณคุณต่างหาก ที่ยังให้โอกาสผม" ธารินทร์กล่าว "แต่ฉันไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์ของเราจะไปต่อได้ไหม" มินตราสารภาพ "สิ่งที่เกิดขึ้นมันทำให้เกิดรอยร้าวที่ใหญ่มาก ยากที่จะประสาน" "ผมรู้ว่ามันยาก" ธารินทร์ยอมรับ "แต่ผมจะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าผมยังรักคุณ และผมจะแก้ไขทุกอย่าง" "การแก้แค้น่ะ มันง่ายกว่าการสร้างความไว้เนื้อเชื่อใจขึ้นมาใหม่นะคะ" มินตราพูดเสียงแผ่ว "และสิ่งที่เกิดขึ้น มันทำให้ฉันตั้งคำถามกับทุกอย่างจริงๆ" "คุณกำลังสงสัยในความรักของผมใช่ไหม" ธารินทร์ถาม เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย "ฉันสงสัยในทุกอย่างค่ะ" มินตราตอบตรงๆ "ฉันสงสัยในเจตนาของคุณ สงสัยในความจริงใจของคุณ และสงสัยในความสัมพันธ์ของเรา" ธารินทร์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามเธอ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียใจ เขาคงไม่คาดคิดว่าคำโกหกเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาคิดว่าจะปกป้องมินตรา กลับกลายเป็นสิ่งที่จะทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขาจนแทบไม่เหลือชิ้นดี "ผมไม่รู้จะพูดอะไรให้คุณสบายใจได้มากกว่านี้" ธารินทร์กล่าว "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมไม่เคยมีเจตนาจะหลอกลวงคุณเลยจริงๆ ผมแค่... กลัว" "กลัวอะไรคะ" มินตราถาม "กลัวว่าจะเสียคุณไป" ธารินทร์ตอบ "ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ว่าแม่เลี้ยงของคุณเป็นนักลงทุนในบริษัทของผม คุณจะคิดว่าผมเข้ามาหาคุณเพราะผลประโยชน์ หรือคุณจะรู้สึกกดดัน" "แต่สุดท้ายแล้ว คุณก็เลือกที่จะปิดบังฉันอยู่ดี" มินตราพูด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจ "มันก็เหมือนกันนั่นแหละ" "ผมรู้ว่าผมตัดสินใจผิดพลาด" ธารินทร์ยอมรับ "ผมขอโทษจริงๆ" บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความเงียบงัน มินตราหลับตาลง เธอพยายามสงบสติอารมณ์ และมองหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับตัวเธอเอง เธอรักธารินทร์มากแค่ไหน? ความรักของเธอมันแข็งแกร่งพอที่จะก้าวข้ามความไม่ไว้วางใจครั้งนี้ไปได้หรือไม่? หรือว่านี่คือจุดจบที่แท้จริงของความสัมพันธ์ที่เคยสวยงาม? "ฉัน... ฉันต้องกลับบ้านแล้วค่ะ" มินตราลุกขึ้นยืน "ฉันขอเวลาทบทวนเรื่องนี้ให้ดีก่อนนะคะ" "ผมเข้าใจ" ธารินทร์ลุกขึ้นยืนตาม "คุณอยากให้ผมไปส่งไหม" "ไม่เป็นไรค่ะ" มินตราปฏิเสธ "ฉันขับรถมาเอง" เธอเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ธารินทร์ยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังกับความรู้สึกผิดและหวังที่ริบหรี่ มินตราก้าวลงจากตึกด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งที่รู้แน่ชัดคือ ความสัมพันธ์ที่เคยสมบูรณ์แบบของเธอกับธารินทร์ได้เกิดรอยร้าวขึ้นแล้ว และรอยร้าวนี้จะใหญ่ขนาดไหน ยากเกินกว่าจะประเมินได้ในตอนนี้ วันเวลาต่อมา มินตราพยายามใช้ชีวิตตามปกติ แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความสับสน ธารินทร์พยายามติดต่อเธอเข้ามาตลอด ทั้งโทรศัพท์ ข้อความ และการไปหาที่บ้าน แต่เธอก็เลือกที่จะหลีกเลี่ยง เขาเหมือนคนแปลกหน้าที่เธอเคยรู้จักดี แต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนคนที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน "เธอจะหลบหน้าเขาไปตลอดรึไง" อรุณถามด้วยความเป็นห่วง ขณะที่เห็นมินตร้านั่งจ้องมองโทรศัพท์ที่ขึ้นชื่อธารินทร์อย่างเหม่อลอย "ฉันไม่รู้จะคุยกับเขายังไง" มินตราตอบเสียงอ่อน "ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องที่เขาปิดบังฉัน ฉันก็รู้สึกเจ็บปวดทุกที" "แล้วเธอคิดว่าจะให้สถานการณ์มันเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ รึไง" อรุณถาม "นี่มันก็ผ่านมาหลายวันแล้วนะ" "ฉันรู้ค่ะ" มินตราถอนหายใจ "แต่ฉันก็กลัวเหลือเกิน กลัวว่าถ้าฉันคุยกับเขาอีกครั้ง ฉันอาจจะตัดสินใจอะไรที่ฉันจะเสียใจไปตลอดชีวิต" "เธอรักเขามากใช่ไหม" อรุณถามอย่างอ่อนโยน มินตราพยักหน้าช้าๆ น้ำตาคลอหน่วย "รักมากค่ะ... มากจนไม่รู้จะทำยังไงกับความรู้สึกนี้ดี" "บางที... ความรักที่แท้จริง มันก็ต้องผ่านบททดสอบที่ยากลำบากนะ" อรุณกล่าว "การให้อภัย และการเริ่มต้นใหม่ มันอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด" "แต่การให้อภัยมันไม่ง่ายเลยค่ะ" มินตราพูด "โดยเฉพาะเมื่อความเชื่อใจมันถูกทำลายไปแล้ว" "ฉันเข้าใจ" อรุณยิ้มบางๆ "แต่เธอเองก็เคยบอกว่า ธารินทร์เขาเป็นคนดี และเขาก็รักเธอมาก มันอาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่เขาต้องทำแบบนั้นจริงๆ" มินตราเงียบไป เธอคิดถึงคำพูดของอรุณ ความคิดของเธอเริ่มสับสนมากขึ้น เธอรักธารินทร์มากแค่ไหน? และความรักของเธอจะสามารถเอาชนะความเจ็บปวดและความไม่ไว้วางใจนี้ได้หรือไม่? เธอรู้เพียงว่า การตัดสินใจครั้งนี้จะเป็นการตัดสินใจที่ยากที่สุดในชีวิตของเธอ