มินตรานั่งอยู่ริมระเบียงห้องนอน ปล่อยให้สายลมเย็นๆ พัดโชยมา ต้องใบหน้า เธอพยายามสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อเรียกสติกลับมาหลังจากที่ได้พูดคุยกับอรุณ การตัดสินใจของเธอในวันนี้จะเป็นเครื่องตัดสินอนาคตของความสัมพันธ์ครั้งนี้ "ฉันจะไปหาเขา" มินตราตัดสินใจเด็ดขาด เธอหยิบกระเป๋าถือและเดินออกจากห้องไป "จะไปไหนจ๊ะ" เสียงของป้าอรุณดังขึ้นจากห้องนั่งเล่น "หนูจะไปหาคุณธามค่ะป้า" มินตราตอบ "หนูคิดว่าหนูพร้อมที่จะคุยกับเขาแล้ว" "ดีแล้วล่ะจ้ะ" ป้าอรุณยิ้มให้ "ป้าเป็นกำลังใจให้นะ" มินตราขับรถไปยังบ้านของธารินทร์ เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ไม่รู้ว่าการพบกันครั้งนี้จะเป็นอย่างไร ธารินทร์จะยังคงรู้สึกเหมือนเดิมไหม หรือว่าเขาจะโกรธเธอที่หายหน้าไปหลายวัน เมื่อเธอมาถึงบ้านของธารินทร์ ก็พบว่าเขากำลังนั่งอยู่ที่สวนหลังบ้าน จิบกาแฟมองออกไปนอกสระว่ายน้ำ ท่าทางของเขาดูเหนื่อยอ่อน และมีแววตาเศร้าสร้อย "คุณธามคะ" มินตราเรียกเสียงแผ่ว ธารินทร์หันกลับมา ใบหน้าของเขาปรากฏความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความยินดีอย่างเห็นได้ชัด "มินตรา" "ฉัน... ฉันมาเพื่อคุยกับคุณค่ะ" มินตรากล่าว "ผมดีใจที่คุณมา" ธารินทร์ลุกขึ้นยืน "เชิญนั่งก่อนสิ" ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะกลางสวน มินตราพยายามรวบรวมความกล้าที่จะพูดสิ่งที่เธอคิด "ฉัน... ฉันคิดถึงเรื่องของเรามาตลอดค่ะ" มินตราเริ่มพูด "และฉันก็คิดว่า ฉันเข้าใจเหตุผลที่คุณต้องปิดบังฉันแล้ว" ธารินทร์มองเธออย่างตั้งใจ "คุณเข้าใจ?" "ค่ะ" มินตราพยักหน้า "ฉันเข้าใจว่าคุณกลัวที่จะเสียฉันไป และคุณกลัวว่าฉันจะคิดไปเอง" "แล้วคุณ... คุณให้อภัยผมได้ไหม" ธารินทร์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความหวัง มินตรานิ่งไปครู่หนึ่ง เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองพร้อมที่จะให้อภัยหรือไม่ แต่เธอก็รู้ว่าเธอรักธารินทร์มากแค่ไหน และเธอไม่อยากสูญเสียเขาไป "ฉัน... ฉันยังเจ็บปวดอยู่ค่ะ" มินตราสารภาพ "แต่ฉันก็ไม่อยากให้ความเจ็บปวดนี้มาทำลายความรักของเรา" "ผมรู้" ธารินทร์กล่าว "ผมจะให้เวลาคุณ ผมจะรอจนกว่าคุณจะพร้อม" "แต่ฉันก็อยากให้คุณรู้ว่า" มินตรากล่าวต่อ "ฉันต้องการความจริงใจจากคุณจริงๆ หลังจากนี้ ฉันไม่อยากมีอะไรต้องปิดบังกันอีกแล้ว" "ผมสัญญา" ธารินทร์ยืนยัน "ผมจะไม่มีวันปิดบังคุณอีกต่อไป" มินตรามองเข้าไปในดวงตาของธารินทร์ เธอเห็นความจริงใจ และความตั้งใจที่จะแก้ไขทุกอย่าง เธอเชื่อมั่นในตัวเขาอีกครั้ง "ฉัน... ฉันพร้อมที่จะลองอีกครั้งค่ะ" มินตรากล่าว รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของธารินทร์อย่างชัดเจน เขาเอื้อมมือมาจับมือของมินตราไว้แน่น "ขอบคุณนะมินตรา" ธารินทร์กล่าว "ขอบคุณที่ให้โอกาสผมอีกครั้ง" "เรามาเริ่มกันใหม่นะคะ" มินตราพูด ทั้งสองนั่งคุยกันอีกพักใหญ่ พวกเขาพูดคุยถึงความรู้สึกของกันและกัน ความกังวล และความคาดหวังที่มีต่อความสัมพันธ์ครั้งนี้ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจ หลังจากนั้น ธารินทร์ก็พา มินตราไปทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารโปรดของเธอ พวกเขาหัวเราะและพูดคุยกันอย่างมีความสุข ราวกับว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่เคยมีอยู่จริง "ฉันดีใจที่เราได้คุยกันค่ะ" มินตรากล่าวขณะที่รถกำลังขับกลับบ้าน "ผมก็ดีใจเหมือนกัน" ธารินทร์ตอบ "ผมรักคุณนะมินตรา" "ฉันก็รักคุณค่ะ" มินตราตอบ แต่ถึงแม้จะผ่านพ้นช่วงเวลาที่ตึงเครียดมาได้แล้ว ความไม่สบายใจบางอย่างยังคงแฝงเร้นอยู่ในใจของมินตรา เธอรู้สึกว่ายังมีบางอย่างที่ยังไม่สมบูรณ์ บางอย่างที่ยังคงเป็นปริศนาอยู่ "คุณธามคะ" มินตราเริ่มพูด "เรื่องแม่เลี้ยงของหนู... หนูอยากรู้เรื่องราวทั้งหมดค่ะ" ธารินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาดูเหมือนจะลังเลที่จะตอบคำถามนี้ "ผม... ผมคิดว่าเราคุยกันเรื่องนี้ได้นะ" ธารินทร์กล่าว "แต่บางที... อาจจะรออีกหน่อยได้ไหม" "ทำไมล่ะคะ" มินตราถามด้วยความสงสัย "ผมแค่... อยากให้คุณสบายใจก่อน" ธารินทร์ตอบ "ผมไม่อยากให้เรื่องนี้กลับมาทำให้คุณรู้สึกไม่ดีอีก" มินตรามองเขาอย่างพิจารณา เธอรู้สึกได้ว่าธารินทร์กำลังปกปิดอะไรบางอย่าง แต่เธอเลือกที่จะเชื่อใจเขาในตอนนี้ "ก็ได้ค่ะ" มินตราตอบ "แต่หนูอยากให้คุณสัญญานะคะ ว่าคุณจะบอกหนู เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม" "ผมสัญญา" ธารินทร์กล่าว "ผมจะบอกคุณทุกอย่าง" คืนนั้น มินตราหลับไปอย่างมีความสุข แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงรู้สึกถึงร่องรอยของความไม่แน่นอนบางอย่างที่ยังคงลอยอยู่ในอากาศ ความสัมพันธ์ของเธอกับธารินทร์ได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง แต่ก็ยังคงมีความลับบางอย่างที่รอการเปิดเผย