เช้าวันรุ่งขึ้น มินตราตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่น เธอจำได้ถึงการตัดสินใจของเธอเมื่อคืน และรู้สึกยินดีที่ได้ให้โอกาสตัวเองและธารินทร์อีกครั้ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะส่งข้อความไปหาเขา แต่แล้วสายตาของเธอก็ไปสะดุดกับอีเมลที่ยังไม่ได้อ่านในกล่องขาเข้า เป็นอีเมลจากบริษัทกฎหมายที่เธอเคยติดต่อไว้เกี่ยวกับเรื่องการจัดการมรดกของแม่ เธอเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว และสิ่งที่เธอได้อ่านทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเยือก ในอีเมลระบุว่า มีการถอนเงินจำนวนมากออกจากบัญชีมรดกของแม่ โดยใช้ลายเซ็นปลอม และผู้ที่ดำเนินการเรื่องนี้คือ... แม่เลี้ยงของเธอ มินตราอ้าปากค้าง เธอไม่เชื่อในสิ่งที่ตาเห็น เธออ่านอีเมลซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความโกรธและความเสียใจ "เป็นไปไม่ได้..." มินตราพึมพำ "แม่เลี้ยงไม่มีทางทำแบบนี้แน่ๆ" เธอรีบคว้ากระเป๋าและขับรถไปยังบ้านของแม่เลี้ยงทันที ด้วยความโกรธที่พลุ่งพล่าน เธอไม่รอแล้วที่จะรอเวลาที่เหมาะสม เธอต้องรู้ความจริงให้ได้ เมื่อไปถึงบ้านแม่เลี้ยง มินตราก็พบว่าแม่เลี้ยงกำลังนั่งจิบชาอยู่เพียงลำพังในห้องรับแขก ใบหน้าของเธอดูอ่อนโยน และเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่คุ้นเคย "แม่เลี้ยงคะ" มินตราเรียกเสียงดัง แม่เลี้ยงเงยหน้าขึ้นมองมินตรา ใบหน้าของเธอฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย "มินตรา มาหาแม่แต่เช้าเลยนะ มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ" "หนูมีเรื่องจะถามแม่เลี้ยงค่ะ" มินตรากล่าว น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความโกรธ "เรื่องเงินในบัญชีมรดกของแม่ หนูเห็นอีเมลจากทนายความค่ะ" ใบหน้าของแม่เลี้ยงซีดเผือดลงทันที รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่หายไปสิ้น "แม่... แม่ไม่เข้าใจว่าหนูกำลังพูดถึงอะไร" แม่เลี้ยงอ้อมแอ้ม "อย่ามาโกหกหนูนะคะ!" มินตราตะโกน "หนูเห็นหลักฐานทุกอย่างแล้ว! ทำไมแม่ถึงทำแบบนี้! เงินนั้นเป็นของหนูนะ!" น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มของแม่เลี้ยง "มินตรา... แม่ขอโทษ" "ขอโทษเนี่ยนะคะ! มันช่วยอะไรได้บ้าง! แม่ขโมยเงินหนูไปนะคะ!" มินตราพูดอย่างเจ็บปวด "แม่... แม่จำเป็นต้องทำ" แม่เลี้ยงกล่าวเสียงสั่น "แม่มีหนี้สินเยอะมากจริงๆ แม่หาทางออกไม่ได้แล้ว" "แล้วแม่ไม่คิดจะบอกหนูเลยเหรอคะ!" มินตราถาม "แม่ไม่คิดว่าหนูจะช่วยแม่ได้เหรอ!" "แม่... แม่กลัว" แม่เลี้ยงสารภาพ "แม่กลัวว่าหนูจะผิดหวังในตัวแม่ กลัวว่าหนูจะโกรธแม่" "ตอนนี้หนูก็ผิดหวังและโกรธแม่มากที่สุดในชีวิตแล้วค่ะ!" มินตรากล่าวอย่างตัดพ้อ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า เธอเชื่อใจแม่เลี้ยงมาตลอด แต่เธอกลับถูกหักหลังด้วยน้ำมือของคนที่เธอรักและไว้ใจที่สุด "แล้วเรื่องที่คุณธามล่ะคะ" มินตราถามต่อ "เขาเกี่ยวอะไรด้วย! เขาบอกว่าแม่เป็นนักลงทุนในบริษัทของเขา! แล้วเขา... เขารู้เรื่องนี้ด้วยไหม!" แม่เลี้ยงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "เขารู้... เขารู้ทุกอย่าง" "อะไรนะคะ!" มินตราตกใจ "เขา... เขาร่วมมือกับแม่เหรอ!" "ไม่ใช่แบบนั้นจ้ะ" แม่เลี้ยงรีบแก้ต่าง "ธาม... เขาพยายามจะช่วยแม่นะ เขาพยายามจะหาทางออกให้แม่ เขา... เขาก็เสียใจที่แม่ทำแบบนี้เหมือนกัน" "แล้วทำไมเขาถึงไม่บอกหนู!" มินตราถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด "ทำไมเขาถึงปล่อยให้หนูมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยตัวเอง!" "เขา... เขาอยากจะบอกหนูนะ" แม่เลี้ยงกล่าว "แต่เขาคงคิดว่า... มันยังไม่ถึงเวลา" มินตรารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น เธอไม่รู้จะเชื่อใครอีกต่อไป ความจริงที่ปรากฏขึ้นมันโหดร้ายเกินกว่าที่เธอจะรับไหว "หนู... หนูไม่เข้าใจอะไรเลย" มินตรากล่าว "ทำไมเรื่องมันถึงซับซ้อนขนาดนี้" เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกอยู่ในวังวนของคำโกหกและปริศนา เธอไม่รู้ว่าอะไรคือความจริง อะไรคือเรื่องที่ถูกแต่งขึ้น "หนูขอโทษค่ะแม่เลี้ยง" มินตรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงลง "ตอนนี้หนู... หนูต้องการเวลาอยู่คนเดียว" เธอเดินออกจากบ้านของแม่เลี้ยงไป ทิ้งให้แม่เลี้ยงยืนร้องไห้อยู่เพียงลำพัง มินตราขับรถไปอย่างไร้จุดหมาย เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในความมืดมิด เธอไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหนต่อ ความเชื่อใจที่เธอเพิ่งจะฟื้นคืนกลับมา มันกำลังจะถูกทำลายลงอีกครั้งด้วยความจริงที่โหดร้ายกว่าเดิม เธอรักธารินทร์มากแค่ไหน? และความรักของเธอจะสามารถเอาชนะอุปสรรคและความลับที่ซับซ้อนนี้ได้หรือไม่? มินตราไม่แน่ใจอีกต่อไป เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอกำลังแตกสลายอย่างช้าๆ