"ตอนนี้หนูก็ผิดหวังและโกรธแม่มากที่สุดในชีวิตแล้วค่ะ!" เสียงของมินตราสั่นเครือด้วยความโกรธและเสียใจ เธอมองหน้าแม่เลี้ยงที่กำลังร้องไห้อย่างน่าเวทนา แต่ในใจกลับรู้สึกราวกับถูกกรีดแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า "เงินนั้นคือมรดกของแม่ หนูอุตส่าห์ไว้ใจแม่มาตลอด แต่แม่กลับทำแบบนี้กับหนูได้อย่างไร!" แม่เลี้ยงทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา น้ำตาไหลพรากไม่หยุด "แม่... แม่รู้ว่าแม่ผิด แม่ขอโทษจริงๆ มินตรา แม่ไม่มีทางเลือกจริงๆ หนี้สินมันท่วมหัวไปหมด สามีของแม่... เขาทิ้งปัญหาไว้ให้แม่เยอะมาก แม่พยายามหาทางออกทุกทางแล้ว แต่ก็ไม่สำเร็จจริงๆ" "แล้วทำไมแม่ไม่บอกหนู!" มินตราตะคอก น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกทรยศ "หนูเป็นลูกแม่นะ! หรือแม่คิดว่าหนูจะใจร้ายจนไม่ยอมช่วยแม่เลยสักนิด!" "ไม่ใช่แบบนั้นจ้ะมินตรา" แม่เลี้ยงพยายามปาดน้ำตา "แม่กลัว... กลัวว่าถ้าบอกหนูไปแล้ว หนูจะมองแม่ไม่เหมือนเดิม กลัวว่าหนูจะรู้สึกว่าแม่เป็นภาระ กลัวว่าหนูจะเกลียดแม่ไปเลย แม่ก็เลยตัดสินใจทำเรื่องที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตไป" มินตรากุมขมับ เธอพยายามสงบสติอารมณ์ พยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ แต่ความรู้สึกถูกหักหลังจากคนที่เธอรักและไว้ใจมาตลอดมันช่างรุนแรงเหลือเกิน "แม่เลี้ยงคะ เงินจำนวนนั้นมันไม่ใช่เงินน้อยๆ เลยนะคะ แม่รู้ไหมว่ามันมีความหมายกับหนูมากแค่ไหน มันคือสิ่งสุดท้ายที่แม่ของหนูทิ้งไว้ให้" "แม่รู้จ้ะแม่รู้" แม่เลี้ยงพยักหน้าทั้งน้ำตา "แม่ขอสัญญาว่าแม่จะชดใช้คืนให้หนูทุกบาททุกสตางค์ แม่จะทำงานหนักแค่ไหนก็จะหาเงินก้อนนี้คืนให้หนูให้ได้" "แล้วเมื่อไหร่คะแม่เลี้ยง" มินตราถามเสียงเย็นชา "แม่จะหาเงินก้อนใหญ่ขนาดนั้นมาคืนหนูได้เมื่อไหร่ ในเมื่อตอนนี้แม่ยังมีหนี้สินท่วมหัวอยู่" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องรับแขก มีเพียงเสียงสะอื้นของแม่เลี้ยงที่ดังแผ่วเบา มินตรามองออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรกับสถานการณ์นี้ ความเชื่อใจที่มีต่อแม่เลี้ยงพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า "แล้ว... แล้วที่แม่เลี้ยงบอกว่าสามีของแม่เลี้ยงทิ้งปัญหาไว้ให้" มินตราถามต่ออย่างลังเล "หมายถึงคุณพ่อเลี้ยงของหนูเหรอคะ" แม่เลี้ยงพยักหน้า "ใช่จ้ะ เขา... เขาไปแล้ว ทิ้งปัญหาหนี้สินไว้ให้แม่เยอะมาก แม่ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครจริงๆ" มินตราอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "คุณพ่อเลี้ยงไปไหนคะ" "เขา... เขาไปแล้วจริงๆ จ้ะ" แม่เลี้ยงเว้นจังหวะ "เขาจากไปอย่างกะทันหัน" มินตราเงียบไป เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ แม่เลี้ยงของเธอเผชิญปัญหาหนักหนาสาหัสขนาดนี้มาโดยตลอด แต่กลับไม่เคยปริปากบอกเธอเลย เธอรู้สึกผิดที่เคยต่อว่าแม่เลี้ยงอย่างรุนแรง แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกเสียใจที่ถูกหลอกลวงก็ยังคงอยู่ "หนู... หนูไม่รู้จะพูดอะไรแล้วค่ะแม่เลี้ยง" มินตรากล่าวอย่างอ่อนแรง "แต่หนูอยากให้แม่เลี้ยงรู้ว่า หนูผิดหวังมากๆ ที่แม่เลี้ยงไม่เคยบอกความจริงกับหนูเลย" "แม่รู้จ้ะแม่รู้" แม่เลี้ยงน้ำตาคลอ "แม่ขอโทษอีกครั้งนะมินตรา" มินตราลุกขึ้นยืน "หนูขอตัวกลับก่อนนะคะ" "มินตรา..." แม่เลี้ยงเรียกเสียงแผ่ว แต่ก็ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมา มินตราเดินออกจากบ้านแม่เลี้ยงไป ทิ้งไว้เพียงความสับสนในใจ เธอขับรถกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ปะปนกันระหว่างความเห็นใจ ความโกรธ และความเสียใจ เมื่อกลับมาถึงบ้าน มินตราก็พบว่าธารินทร์กำลังรอเธออยู่ เขาเห็นสภาพของเธอแล้วก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง "มินตรา เกิดอะไรขึ้น ดูเธอไม่สบายนะ" ธารินทร์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล มินตราส่ายหน้า "เปล่าค่ะ แค่... แค่มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย" "เธอไปเจอใครมา" ธารินทร์ถามอย่างรู้ทัน "หน้าตาดูไม่ดีเลย" มินตราถอนหายใจยาว "หนูไปเจอแม่เลี้ยงมาค่ะ" "แม่เลี้ยง?" ธารินทร์เลิกคิ้ว "แล้วเป็นยังไงบ้าง" มินตราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้ธารินทร์ฟัง ตั้งแต่เรื่องอีเมลทนายความ ไปจนถึงการเผชิญหน้ากับแม่เลี้ยง เธอเล่าถึงหนี้สินที่แม่เลี้ยงต้องเผชิญ และสาเหตุที่เธอต้องแอบถอนเงินมรดกไป ธารินทร์ฟังอย่างตั้งใจ เมื่อมินตราเล่าจบ เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลเรื่องราวทั้งหมด "เธอ... เธอเสียใจมากเลยใช่ไหม" ธารินทร์ถาม เสียงของเขาอ่อนโยน มินตราพยักหน้า "ค่ะ หนูเสียใจที่แม่เลี้ยงทำแบบนี้กับหนู แต่ในขณะเดียวกัน หนูสงสารแม่เลี้ยงด้วย หนูไม่รู้จะทำอย่างไรดี" ธารินทร์โอบกอดมินตราเบาๆ "ผมเข้าใจนะ มันเป็นเรื่องยากจริงๆ" "แล้ว... หนูควรจะทำยังไงดีคะ" มินตราถาม "หนูควรจะโกรธแม่เลี้ยงต่อไป หรือว่าควรจะให้อภัยเธอดี" ธารินทร์ลูบหลังมินตราเบาๆ "ผมว่าเรื่องนี้ต้องใช้เวลาหน่อยนะมินตรา ให้เธอได้ทบทวนตัวเอง และให้เธอได้ชดใช้ในสิ่งที่เธอทำไป แล้วค่อยๆ คิดอีกทีว่าจะทำอย่างไรต่อไป" "แต่หนูรู้สึกแย่มากๆ เลยค่ะ" มินตราบอก "เหมือนโลกทั้งใบของหนูมันพังทลายลงไปหมด" "ผมอยู่ตรงนี้แล้วนะ" ธารินทร์กระชับอ้อมกอด "ผมจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจอย่างไร" มินตราซบหน้ากับอกของธารินทร์ เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขา แม้ว่าปัญหาที่เพิ่งเจอจะหนักหนาเพียงใด เธอก็รู้ว่าอย่างน้อยเธอก็ยังมีธารินทร์อยู่เคียงข้าง "ขอบคุณนะคะคุณธาม" มินตรากล่าวเสียงแผ่ว "ขอบคุณที่อยู่ตรงนี้" "ไม่เป็นไรนะ" ธารินทร์ตอบ "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" มินตราหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกอ่อนแรงเข้าครอบงำ เธอรู้ว่าเรื่องนี้ยังไม่จบง่ายๆ และเธอคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะจัดการกับความรู้สึกที่ซับซ้อนเหล่านี้ได้