หลายวันผ่านไป มินตราพยายามใช้ชีวิตตามปกติ แต่ในใจเธอยังคงมีเรื่องราวของแม่เลี้ยงและเงินมรดกวนเวียนอยู่ตลอด เธอได้พูดคุยกับแม่เลี้ยงอีกครั้ง แต่บทสนทนาครั้งนั้นก็ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นมากนัก แม่เลี้ยงยังคงยืนยันว่าเธอจำเป็นต้องใช้เงินก้อนนั้นเพื่อหนี้สิน และก็ยังคงขอโทษขอโพยอยู่เสมอ "แม่เลี้ยงคะ หนูอยากให้แม่เลี้ยงเข้าใจ" มินตรากล่าวทางโทรศัพท์ เสียงของเธอหนักแน่นขึ้น "เงินก้อนนั้นมันสำคัญกับหนูมากจริงๆ หนูขอให้แม่เลี้ยงหาทางอื่นเพื่อใช้หนี้ก่อนได้ไหมคะ" "แม่ก็อยากทำนะมินตรา" แม่เลี้ยงตอบเสียงอ่อนแรง "แต่แม่หาทางอื่นไม่ได้จริงๆ แล้ว" "หนูไม่เชื่อค่ะ" มินตราตอบ "ถ้าแม่เลี้ยงตั้งใจจริงๆ หนูเชื่อว่าแม่เลี้ยงจะหาทางได้" "แล้วถ้าแม่หาทางไม่ได้จริงๆ ล่ะ" แม่เลี้ยงถามเสียงเครือ "แม่จะให้หนูทำอย่างไร" มินตราเงียบไปครู่หนึ่ง "ถ้าอย่างนั้น... หนูคงต้องแจ้งความแล้วค่ะ" คำพูดของมินตราทำให้แม่เลี้ยงถึงกับร้องไห้โฮ "มินตรา อย่าทำแบบนั้นเลยนะลูก แม่ขอร้อง" "หนูก็ไม่อยากทำค่ะแม่เลี้ยง" มินตรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แต่หนูไม่เหลือทางเลือกอื่นแล้ว" หลังจากวางสายจากแม่เลี้ยง มินตราก็รู้สึกเหนื่อยอ่อน เธอไม่เคยคิดเลยว่าความสัมพันธ์ในครอบครัวจะซับซ้อนและเจ็บปวดได้ถึงเพียงนี้ ขณะที่เธอกำลังนั่งจมอยู่กับความคิด ธารินทร์ก็เดินทางมาหาเขาเห็นสีหน้าของมินตราก็รู้ทันทีว่าเธอคงมีเรื่องไม่สบายใจ "มีอะไรอีกหรือเปล่า" ธารินทร์ถาม เขานั่งลงข้างๆ มินตราและวางมือลงบนไหล่ของเธอ มินตราหันไปมองธารินทร์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า "หนูคุยกับแม่เลี้ยงแล้วค่ะ" "แล้วเป็นยังไงบ้าง" ธารินทร์ถาม "หนู... หนูบอกแม่เลี้ยงว่า ถ้าแม่เลี้ยงไม่คืนเงิน หนูจะแจ้งความ" มินตราเล่า ธารินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง "แล้วแม่เลี้ยงตอบว่ายังไง" "แม่เลี้ยงร้องไห้ค่ะ แล้วก็ขอร้องไม่ให้หนูทำ" มินตรากล่าว "แต่หนูก็ไม่รู้จะทำอย่างไรจริงๆ" "ผมเข้าใจนะ" ธารินทร์กล่าว "มันเป็นสถานการณ์ที่ลำบากจริงๆ" "คุณธามคะ" มินตราหันหน้าไปเผชิญหน้ากับธารินทร์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความจริงจัง "หนูอยากให้คุณรู้ว่า หนูรักคุณมากๆ นะคะ" ธารินทร์ยิ้มบางๆ "ผมก็รักคุณเหมือนกัน" "แต่... เรื่องแม่เลี้ยงก็เป็นเรื่องของหนู" มินตรากล่าวต่อ "หนูไม่อยากให้เรื่องนี้มาทำให้เราสองคนมีปัญหากัน" "ผมรู้" ธารินทร์ตอบ "ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอย่างไร" "หนู... หนูคิดว่าหนูจะยอมประนีประนอมกับแม่เลี้ยงก็ได้ค่ะ" มินตรากล่าวเสียงอ่อย "หนูจะให้แม่เลี้ยงผ่อนจ่ายเป็นงวดๆ แทน" ธารินทร์พยักหน้า "ดีแล้วล่ะ" "แต่หนูมีเงื่อนไขนะคะ" มินตรากล่าว "หนูอยากให้แม่เลี้ยงสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก และหนูอยากให้แม่เลี้ยงบอกความจริงเกี่ยวกับคุณพ่อเลี้ยงให้หนูฟังด้วย" "ผมสนับสนุนการตัดสินใจของคุณนะ" ธารินทร์กล่าว "และผมจะช่วยคุณทุกอย่าง" มินตรามองธารินทร์ด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณนะคะคุณธาม" "ไม่เป็นไรจ้ะ" ธารินทร์ตอบ "เราคือครอบครัวเดียวกันแล้วนะ" คำว่า "ครอบครัว" ทำให้มินตราใจเต้นแรง เธอไม่เคยคิดเลยว่าความสัมพันธ์ของเธอกับธารินทร์จะพัฒนามาถึงจุดนี้ได้ "คุณธามคะ" มินตราถามอย่างลังเล "ถ้า... ถ้าหนูขอให้คุณธามไปกับหนู เพื่อคุยกับแม่เลี้ยงอีกครั้ง คุณธามจะไปด้วยไหมคะ" ธารินทร์มองมินตราด้วยรอยยิ้ม "แน่นอนสิ" "หนู... หนูอยากให้คุณธามเป็นกำลังใจให้หนูค่ะ" มินตรากล่าว "หนูรู้สึกไม่มั่นใจเลย" "ไม่ต้องกังวลนะ" ธารินทร์กล่าว "ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" มินตรากอดธารินทร์แน่น เธอรู้สึกขอบคุณในความรักและการสนับสนุนที่เขามอบให้ "ฉันรักคุณนะคะ" มินตรากล่าว "ผมก็รักคุณครับ" ธารินทร์ตอบ ทั้งสองนั่งกอดกันอยู่ครู่หนึ่ง ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามาในห้อง มินตรารู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว เธอมั่นใจว่าเธอจะสามารถผ่านพ้นปัญหาทุกอย่างไปได้ โดยมีธารินทร์คอยเคียงข้าง วันรุ่งขึ้น มินตราและธารินทร์เดินทางไปยังบ้านของแม่เลี้ยง มินตราเตรียมตัวมาอย่างดี เธอได้เตรียมเอกสารและแผนการผ่อนชำระเงินไว้แล้ว เมื่อไปถึงบ้านแม่เลี้ยง พวกเขาก็พบว่าแม่เลี้ยงนั่งรออยู่แล้ว ใบหน้าของเธอดูเศร้าหมอง แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ฉายอยู่ในดวงตา "มินตรา" แม่เลี้ยงเรียกเสียงแผ่ว "สวัสดีค่ะแม่เลี้ยง" มินตรากล่าว "หนูมาพร้อมกับคุณธามค่ะ" แม่เลี้ยงหันไปมองธารินทร์ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มให้ "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณธาม" "ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณแม่เลี้ยง" ธารินทร์ตอบ "ผมมาในฐานะกำลังใจให้กับมินตราครับ" บทสนทนาเริ่มขึ้น มินตราอธิบายแผนการผ่อนชำระเงินที่เธอได้เตรียมไว้ แม่เลี้ยงรับฟังอย่างตั้งใจ เธอเห็นความจริงจังและความมุ่งมั่นในแววตาของมินตรา "แม่เลี้ยงคะ" มินตรากล่าว "หนูยอมให้แม่เลี้ยงผ่อนจ่ายเป็นงวดๆ แต่หนูอยากให้แม่เลี้ยงสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก และหนูอยากให้แม่เลี้ยงบอกความจริงเกี่ยวกับคุณพ่อเลี้ยงให้หนูฟังด้วย" แม่เลี้ยงพยักหน้า "แม่สัญญาจ้ะมินตรา แม่จะไม่มีวันทำแบบนี้อีกแล้ว" "ส่วนเรื่องคุณพ่อเลี้ยง..." แม่เลี้ยงเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้มินตราฟัง เธอเล่าถึงปัญหาหนี้สินที่คุณพ่อเลี้ยงทิ้งไว้ และเหตุผลที่เขาต้องหนีหายไป มินตราฟังอย่างตั้งใจ เธอเข้าใจสถานการณ์ของแม่เลี้ยงมากขึ้น แต่เธอก็ยังรู้สึกเสียใจที่ถูกปิดบังมาตลอด "หนูเข้าใจแล้วค่ะแม่เลี้ยง" มินตรากล่าว "แต่หนูก็ยังรู้สึกเสียใจนะคะ" "แม่รู้จ้ะแม่รู้" แม่เลี้ยงกล่าว "แม่ขอโทษอีกครั้งนะมินตรา" หลังจากนั้น มินตราก็ได้ทำข้อตกลงกับแม่เลี้ยงอย่างเป็นทางการ เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยที่สุด ปัญหานี้ก็กำลังจะคลี่คลายไปในทางที่ดี เมื่อกลับถึงบ้าน มินตราก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก เธอหันไปมองธารินทร์ "ขอบคุณนะคะคุณธาม" "ไม่เป็นไรนะ" ธารินทร์ยิ้ม "เราทำได้แล้วไง" มินตราซบไหล่ธารินทร์ "หนูรู้สึกดีขึ้นมากๆ เลยค่ะ" "ดีแล้ว" ธารินทร์กล่าว "ต่อไปเราจะมีแต่เรื่องดีๆ นะ" มินตรายิ้ม เธอเชื่อมั่นในคำพูดของธารินทร์ ความสัมพันธ์ของเธอกับเขากำลังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ และเธอมั่นใจว่าพวกเขาจะสามารถผ่านพ้นอุปสรรคทุกอย่างไปด้วยกันได้