แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน มินตราลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เธอพลิกตัวไปอีกด้าน ควานหามือถือบนหัวเตียง "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" เสียงหวานของอรุณดังขึ้นจากปลายสาย "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" มินตราตอบรับเสียงงัวเงีย "มีอะไรเหรอคะ" "คุณมินตราคะ ดิฉันโทรมาเพื่อแจ้งข่าวค่ะ" อรุณพูด "เมื่อเช้านี้ คุณธามเข้ามาเซ็นเอกสารการโอนหุ้นเรียบร้อยแล้วนะคะ" มินตรานิ่งไป เธอหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ค่ะ ขอบคุณค่ะ" "แล้วก็... คุณธามฝากมาบอกค่ะว่า ถ้าคุณมินตราต้องการความช่วยเหลืออะไรเกี่ยวกับเรื่องการจัดการเอกสาร หรือเรื่องการย้ายของ ก็สามารถติดต่อเขาได้ตลอดนะคะ" "ค่ะ" มินตราตอบ "บอกเขาด้วยว่าฉันขอบคุณ" "ค่ะ" อรุณรับคำ "แล้วก็... เรื่องที่นัดคุยกันวันนี้ช่วงบ่าย คุณธามเลื่อนเป็นวันอื่นนะคะ พอดีเขามีธุระด่วน" "อ๋อ ได้ค่ะ" มินตราตอบ "บอกเขาด้วยว่าไม่เป็นไร" หลังจากวางสายโทรศัพท์ มินตราก็นอนนิ่งอยู่บนเตียง ภาพเหตุการณ์เมื่อวานนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว การพบกันอีกครั้งหลังจากห่างหายกันไปนานหลายปี ธารินทร์ในวันนี้ดูโตขึ้น มีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น แต่แววตาอบอุ่นคู่นั้นยังคงเหมือนเดิม เธอจำได้ว่าตอนที่เขาบอกว่าอยากจะซื้อหุ้นของเธอไป มินตราแทบจะไม่ลังเลเลย เธอยอมตกลงทันที ราวกับว่ารอคอยคำพูดนั้นอยู่ แต่จริงๆ แล้ว... เธอไม่ได้อยากจะขายหุ้นของเธอ เธอแค่อยากจะดูว่าเขาจะยังใส่ใจในธุรกิจที่พวกเขาร่วมกันสร้างขึ้นมาหรือเปล่า เธอก็รู้ว่าเขาอยากจะไปต่อในเส้นทางของตัวเอง เขาอยากสร้างครอบครัวที่มั่นคง ซึ่ง... เธอไม่สามารถให้ในสิ่งที่เขาต้องการได้ มินตราลุกขึ้นจากเตียง เดินเข้าไปในห้องน้ำ เธอปลดปล่อยตัวเองให้สายน้ำอุ่นๆ ชะล้างเอาความเหนื่อยล้าและความเสียใจออกไป เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้อาจจะทำให้เธอเสียใจในภายหลัง แต่เธอก็เชื่อว่ามันเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน วันเวลาผ่านไป มินตราค่อยๆ กลับมาใช้ชีวิตของเธอตามปกติ เธอเริ่มกลับมาทุ่มเทให้กับงานของตัวเอง พยายามลืมเรื่องราวในอดีต แต่บางครั้ง... ยามที่ฝนตก หรือยามที่ได้ยินเพลงโปรดของเขา เธอก็อดที่จะนึกถึงธารินทร์ไม่ได้ เธอจำได้ถึงวันที่ทั้งคู่พบกันครั้งแรก ที่งานสัมมนาเกี่ยวกับการทำธุรกิจร้านกาแฟ "คุณนี่มัน... เพี้ยนไปแล้วนะ" ธารินทร์พูดพลางหัวเราะ เมื่อเห็นมินตราพยายามจะยกเครื่องชงกาแฟที่หนักเกินไป "ช่วยฉันหน่อยสิคะ" มินตราหอบ "ฉันอยากจะลองทำกาแฟให้คุณชิม" ธารินทร์ยิ้ม "ก็ได้... สาวน้อย" วันนั้น... คือวันที่ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น พวกเขาใช้เวลาหลายเดือนในการออกแบบร้าน ตกแต่งร้าน ช่วยกันคิดเมนู และสุดท้าย... ร้านกาแฟเล็กๆ ของพวกเขาก็เปิดขึ้น มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของมินตรา เธอรักการที่ได้เห็นธารินทร์ทำงาน เขาเป็นคนที่มีความมุ่งมั่น ทุ่มเท และใส่ใจในทุกรายละเอียด ความรักของพวกเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างช้าๆ ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางกลิ่นหอมของกาแฟ และเสียงหัวเราะ แต่แล้ว... ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ความฝันของธารินทร์เริ่มเปลี่ยนไป เขาต้องการสร้างครอบครัวที่มั่นคง ต้องการความก้าวหน้าในอาชีพการงาน ในขณะที่มินตรา... เธอยังคงมีความสุขกับการใช้ชีวิตในแบบของเธอ เส้นทางของทั้งคู่เริ่มไม่เหมือนเดิม สุดท้าย... ความรักของพวกเขาก็ไม่สามารถเอาชนะความแตกต่างนี้ได้ มินตราเดินออกจากห้องน้ำ เธอหยิบกระเป๋าถือขึ้นมา "วันนี้ฉันจะไปเยี่ยมร้านกาแฟของเรา" เธอตัดสินใจ บางที... การกลับไปที่นั่น อาจจะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น เธอขับรถไปตามถนนที่คุ้นเคย มุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟที่เคยเป็นความฝันของเธอและธารินทร์ เมื่อไปถึงหน้าร้าน เธอก็เห็นธารินทร์ยืนคุยอยู่กับพนักงาน "คุณธาม!" มินตราเรียกชื่อเขา ธารินทร์หันมามองเธอด้วยความแปลกใจ "คุณมินตรา" "ฉัน... แค่อยากจะมาดูร้าน" มินตราพูด "ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่" "ผมก็เหมือนกันครับ" ธารินทร์ตอบ "ผมแค่แวะมาดูความเป็นไปของร้าน" ทั้งสองมองหน้ากัน ราวกับจะสื่อสารกันด้วยสายตา "คุณ... สบายดีนะ" ธารินทร์ถาม "สบายดีค่ะ" มินตราตอบ "แล้วคุณล่ะคะ" "ผมก็สบายดี" ธารินทร์ยิ้ม "แต่... บางทีผมก็คิดถึงวันเก่าๆ นะ" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" มินตราตอบ "ฉันคิดถึงวันที่เราสองคน... ช่วยกันทำร้านกาแฟแห่งนี้" ธารินทร์พยักหน้า "ผมก็คิดถึง" บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง กลิ่นหอมของกาแฟ ความทรงจำในวันเก่าๆ และความรู้สึกที่ยังคงมีให้กัน มินตรามองธารินทร์ เขาดูอบอุ่นและคุ้นเคยเหมือนเคย เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในขณะนี้... เธอรู้สึกมีความหวังขึ้นมาบ้าง ความหวังว่า... บางที ความรักที่เธอเคยมีให้เขา อาจจะยังไม่จางหายไปไหน