แสงแดดยามบ่ายคล้อยลอดผ่านม่านโปร่งบางเข้ามาในห้องทำงานของมินตรา แสงสีทองอาบไล้ไปทั่วโต๊ะทำงานไม้สักที่เต็มไปด้วยกองเอกสารและสมุดบันทึก เธอกำลังขมวดคิ้วอยู่กับการคำนวณตัวเลขในบัญชีรายรับรายจ่ายของร้านกาแฟสาขาใหม่ที่เพิ่งเปิดได้ไม่นาน ความสำเร็จที่ถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็วดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยเติมเต็มความว่างเปล่าในใจเธอได้เลย แม้ว่าทุกอย่างจะดำเนินไปอย่างราบรื่นตามแผน แต่ในทุกย่างก้าว เธอกลับรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไปเสมอ เสียงฝีเท้าของอรุณดังมาจากด้านนอกประตู พร้อมกับการเคาะที่แผ่วเบา "คุณมินตราคะ" "เข้ามาได้เลยค่ะ อรุณ" มินตราตอบโดยไม่เงยหน้าจากกองเอกสาร อรุณก้าวเข้ามาพร้อมกับถาดที่มีแก้วกาแฟร้อนและขนมชิ้นเล็กๆ วางอยู่ เธอยิ้มให้มินตราอย่างอ่อนโยน "พักทานอะไรสักหน่อยนะคะ คุณมินตราทำงานหนักเกินไปแล้ว" มินตราเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเธอดูอ่อนล้า ดวงตาคล้ำจากการอดนอน "ขอบใจนะอรุณ" เธอยื่นมือไปรับแก้วกาแฟมาจิบ "ช่วงนี้งานมันยุ่งจริงๆ เลย" "เข้าใจค่ะ" อรุณพยักหน้า "แต่ถ้าเหนื่อยก็บอกนะคะ จะได้หาคนมาช่วยแบ่งเบา" "ตอนนี้ยังไหวอยู่ค่ะ" มินตราฝืนยิ้ม "แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆ จะบอกแน่นอน" เธอมองไปที่ถาดขนม "ขนมอะไรน่ะ น่ากินจัง" "เป็นมัฟฟินบลูเบอร์รี่ค่ะ อบสดใหม่เมื่อเช้านี้เอง" อรุณตอบ "เผื่อคุณมินตราจะอยากลอง" "ขอบใจนะ" มินตราหยิบมัฟฟินขึ้นมาหนึ่งชิ้น กัดเข้าไปคำหนึ่ง รสชาติหวานหอมของบลูเบอร์รี่และความนุ่มของเนื้อเค้กทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย "อร่อยจัง" "ดีใจที่คุณมินตราชอบค่ะ" อรุณกล่าว "อ้อ แล้วก็... เมื่อวานตอนบ่าย มีผู้ชายคนหนึ่งมาหาค่ะ เขาบอกว่าชื่อคุณธาม" มินตราชะงักมือที่กำลังจะหยิบมัฟฟินอีกชิ้น ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "เขามาทำไมเหรอ" "เขาบอกว่าอยากจะคุยกับคุณมินตราเรื่องธุรกิจค่ะ" อรุณตอบ "แต่ตอนนั้นคุณมินตราติดประชุมอยู่ ดิฉันเลยบอกเขาไปว่าคุณมินตราไม่ว่าง" "แล้วเขาบอกว่าจะมาอีกไหม" มินตราถาม เสียงของเธอแผ่วลงอย่างเห็นได้ชัด "เขาไม่ได้บอกค่ะ แต่เขาฝากนามบัตรไว้ให้" อรุณหยิบซองเอกสารเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้มินตรา "นี่ค่ะ" มินตรารับนามบัตรมา มองดูชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของธารินทร์อย่างเหม่อลอย ภาพใบหน้าของเขาเมื่อวันก่อนผุดขึ้นมาในความคิด รอยยิ้มที่เคยอบอุ่น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่สามารถเข้าใจได้ "คุณมินตราคะ" อรุณเรียกเสียงเบา "มีอะไรหรือเปล่าคะ" "เปล่าค่ะ" มินตราตอบ พยายามดึงสติกลับมา "แค่แปลกใจนิดหน่อยที่เขามา" "เขาดูเป็นคนดีนะคะ" อรุณเอ่ยขึ้น "ถึงจะหน้าตาเข้มๆ ไปหน่อย" มินตราอดหัวเราะไม่ได้ "ใช่ เขาเป็นคนดี" คำพูดนั้นหลุดออกจากปากเธอไปโดยไม่ทันคิด "แต่... เราไม่ได้เจอกันนานแล้ว" "อ๋อ อย่างนี้นี่เองค่ะ" อรุณเข้าใจ "แล้วคุณมินตราจะให้ดิฉันติดต่อเขากลับไปไหมคะ" มินตราลังเล เธอใช้ปลายนิ้วไล้ไปบนนามบัตรแผ่นนั้นเบาๆ ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามจะเก็บซ่อนมาตลอดหลายปี กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง "ขอคิดดูก่อนนะอรุณ" "ได้ค่ะ" อรุณพยักหน้า "ถ้าคุณมินตราต้องการอะไร บอกได้เลยนะคะ" หลังจากอรุณเดินออกไป มินตราก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอมองนามบัตรในมือ พลางคิดถึงเรื่องราวในอดีต ทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเธอกับธารินทร์ เรื่องราวความรักที่เคยสวยงาม แต่สุดท้ายกลับจบลงด้วยความเจ็บปวด เธอจำได้ถึงวันที่ทั้งคู่ตัดสินใจที่จะสร้างธุรกิจร้านกาแฟเล็กๆ แห่งนี้ขึ้นมา พวกเขามีความฝันเดียวกัน มีเป้าหมายเดียวกัน และมีความรักที่มั่นคง แต่เมื่อธุรกิจเริ่มเติบโตขึ้น ความกดดันต่างๆ ก็ถาโถมเข้ามา ความคาดหวังที่สูงเกินไป ความเหนื่อยล้า และความไม่เข้าใจ ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อยๆ ร้าวฉาน "ธารินทร์" เธอพึมพำชื่อของเขาเบาๆ "ทำไมถึงกลับมาตอนนี้" มินตราหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดไปที่รายชื่อผู้ติดต่อ เธอเลื่อนหาชื่อของธารินทร์ที่บันทึกไว้นานแล้ว แต่ไม่เคยคิดจะกดโทรออก วันนี้ เธอมีความรู้สึกบางอย่างที่อยากจะสื่อสารออกไป เธอกดโทรออก เสียงรอสายดังขึ้นนานกว่าที่คิด จนมินตราเกือบจะตัดสินใจวางสายไปแล้ว "ฮัลโหลครับ" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น มินตราสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ธาม... ฉันเอง มินตรา" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงของธารินทร์จะดังขึ้นอีกครั้ง "มินตรา... ไม่คิดเลยว่าเธอจะโทรมา" "ฉัน... ฉันได้รับนามบัตรที่เธอให้ไว้กับอรุณ" มินตราพยายามรวบรวมสติ "เธออยากคุยเรื่องธุรกิจกับฉันเหรอ" "ใช่" ธารินทร์ตอบเสียงเรียบ "มีเรื่องบางอย่างที่ฉันอยากจะปรึกษา" "เรื่องอะไรเหรอ" มินตราถาม "มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับบริษัทของเรา" ธารินทร์กล่าว "ฉันคิดว่าเราน่าจะคุยกันแบบเจอหน้ากันนะ" "ได้" มินตราตอบรับทันที "เมื่อไหร่ สะดวก" "พรุ่งนี้ช่วงบ่าย ที่ร้านกาแฟเดิมของเราเป็นไง" ธารินทร์เสนอ "ฉันอยากจะไปดูความเปลี่ยนแปลงของมัน" มินตรานิ่งไป เธอจำได้ว่าร้านกาแฟแห่งนั้นคือที่ที่พวกเขาทั้งคู่เริ่มต้นความฝันด้วยกัน "ได้สิ" เธอตอบ "เจอกันพรุ่งนี้นะ" หลังจากวางสาย มินตราก็ถอนหายใจยาว เธอไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะนำพาเธอไปสู่สิ่งใด แต่เธอก็รู้สึกว่านี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะได้เคลียร์ความรู้สึกบางอย่างที่ค้างคาอยู่ วันรุ่งขึ้น มินตรามาถึงร้านกาแฟแต่เช้า เธอสั่งให้พนักงานจัดเตรียมห้องประชุมเล็กๆ ด้านในให้เรียบร้อย เธอเลือกโต๊ะมุมที่เคยเป็นที่นั่งประจำของเธอสมัยก่อน มองออกไปนอกหน้าต่างที่ตอนนี้ถูกตกแต่งด้วยต้นไม้สีเขียวสดใส ไม่นานนัก เสียงกุญแจรถก็ดังขึ้นจากด้านนอก ธารินทร์ก้าวลงจากรถในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวที่พับแขนขึ้น เผยให้เห็นข้อมือแข็งแรง เขายังคงดูดีเหมือนเดิม แต่แววตาที่มองมากลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะตีความ "สวัสดีครับ มินตรา" เขาเอ่ยทักทาย พลางเดินเข้ามาในร้าน "สวัสดีค่ะ" มินตราตอบรับ พยายามควบคุมหัวใจที่เต้นระรัว "มาเร็วเชียวนะคะ" "ก็อยากจะมาดูบรรยากาศเก่าๆ สักหน่อย" ธารินทร์กล่าว พลางเหลือบมองไปรอบๆ ร้าน "ที่นี่เปลี่ยนแปลงไปเยอะเลยนะ" "ใช่ค่ะ" มินตราตอบ "ฉันพยายามปรับปรุงให้มันดูทันสมัยขึ้น" "ดีแล้ว" ธารินทร์ยิ้มบางๆ "ฉันชอบนะ" ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องประชุมเล็กๆ บรรยากาศอบอุ่นและเป็นกันเอง ทำให้ความอึดอัดค่อยๆ จางหายไป "นั่งก่อนสิคะ" มินตราผายมือไปที่เก้าอี้ ธารินทร์ทรุดตัวลงนั่ง "ขอบคุณครับ" เขาเงยหน้าขึ้นมองมินตรา "เธอสบายดีนะ" "สบายดีค่ะ" มินตราตอบ "แล้วคุณล่ะ" "ก็เรื่อยๆ ครับ" ธารินทร์ตอบ "ช่วงนี้งานยุ่งนิดหน่อย" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" มินตรากล่าว "งานที่นี่เยอะมาก" "ฉันรู้" ธารินทร์กล่าว "เห็นว่าสาขาใหม่ก็กำลังจะเปิดแล้ว ยินดีด้วยนะ" "ขอบคุณค่ะ" มินตรากล่าว "แต่... ฉันก็ยังคิดถึงตอนที่เราทำร้านนี้ด้วยกันอยู่ดี" คำพูดนั้นทำให้ธารินทร์เงียบไป เขาหลุบตาลงมองพื้น พลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ฉันก็เหมือนกัน" เขากล่าวในที่สุด "บางที... ฉันก็คิดถึงวันเก่าๆ เหมือนกัน"