มินตราชะงักเมื่อได้ยินคำพูดของธารินทร์ น้ำเสียงที่เคยหนักแน่นเมื่อครู่กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก เธอเหลือบมองใบหน้าของเขา เห็นแววตาที่หม่นลงเล็กน้อย ราวกับว่ากำลังนึกถึงเรื่องราวในอดีตเช่นเดียวกับเธอ "คุณธาม... กำลังจะบอกอะไรฉันคะ" มินตราถามอย่างตรงไปตรงมา เธอรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มจะอึดอัดขึ้นมาอีกครั้ง ธารินทร์เงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววที่ดูจริงจังขึ้น "มินตรา... ฉันอยากจะขอโทษเธอ" "ขอโทษเรื่องอะไรคะ" มินตราถาม พลางขมวดคิ้ว "ขอโทษที่ทำให้เธอต้องเสียใจ" ธารินทร์กล่าว "ขอโทษที่วันนั้น... ฉันไม่ได้คิดให้ดีก่อน" มินตรานิ่งไป เธอจำได้ดีถึงวันที่ธารินทร์ตัดสินใจที่จะจากไป เขาบอกว่าเขาต้องการชีวิตที่มั่นคง ต้องการครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งเธอไม่สามารถให้สิ่งนั้นกับเขาได้ในตอนนั้น เธอเข้าใจในเหตุผลของเขา แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้สึกเสียใจและผิดหวัง "ฉันเข้าใจค่ะ" มินตราตอบเสียงแผ่ว "เราต่างก็มีเหตุผลของตัวเอง" "แต่ฉันก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี" ธารินทร์กล่าว "ฉันรู้ว่าเธอรักธุรกิจนี้มากแค่ไหน และฉันก็รู้ว่าเธอทุ่มเทกับมันมากแค่ไหน" "ตอนนี้ฉันก็ยังรักมันอยู่นะคะ" มินตราตอบ "และฉันก็ยังจะสู้ต่อไป" "ฉันเชื่อ" ธารินทร์ยิ้มบางๆ "เธอเป็นผู้หญิงที่เก่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยรู้จัก" คำชมนั้นทำให้มินตราหน้าแดงเล็กน้อย เธอไม่เคยคิดว่าธารินทร์จะยังมองเห็นคุณค่าในตัวเธออยู่ "ขอบคุณค่ะ" เธอกล่าว "แล้ว... ที่คุณธามอยากจะคุยกับฉันจริงๆ คือเรื่องอะไรคะ" ธารินทร์ถอนหายใจยาว "คือ... ฉันอยากจะขอซื้อหุ้นทั้งหมดที่เธอถืออยู่ในบริษัทนี้" มินตราเบิกตากว้างอย่างตกใจ "อะไรนะคะ" "ฉันอยากจะรับผิดชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้น" ธารินทร์กล่าว "ฉันอยากจะดูแลธุรกิจนี้ต่อไปให้ดีที่สุด" "แต่... ทำไมคะ" มินตราถาม "คุณธามก็มีธุรกิจของตัวเองอยู่แล้วนี่คะ" "ฉันรู้" ธารินทร์ตอบ "แต่ฉันรู้สึกว่าธุรกิจนี้... เป็นส่วนหนึ่งของความฝันของเราทั้งคู่" มินตราเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร ธารินทร์กำลังเสนอสิ่งที่เธอไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้น เขาต้องการจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในธุรกิจของเธออีกครั้ง "ฉัน... ขอคิดดูก่อนนะคะ" มินตรากล่าวในที่สุด "ได้" ธารินทร์พยักหน้า "แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า ฉันจะดูแลธุรกิจนี้อย่างดีที่สุด" บทสนทนาของทั้งสองดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ พวกเขาพูดคุยกันถึงทิศทางของธุรกิจ ความเป็นไปได้ในการขยายสาขา และปัญหาต่างๆ ที่อาจจะเกิดขึ้น มินตราสังเกตเห็นว่าธารินทร์มีความรู้และความเข้าใจในธุรกิจร้านกาแฟเป็นอย่างดี เขาให้คำแนะนำที่เป็นประโยชน์หลายอย่าง ทำให้เธอรู้สึกมั่นใจมากขึ้น เมื่อใกล้เวลาเที่ยง ธารินทร์ก็ขอตัวกลับก่อน "ฉันต้องไปแล้ว" "ค่ะ" มินตราลุกขึ้นยืนส่งเขา "ขอบคุณที่มานะคะ" "ไม่เป็นไร" ธารินทร์ยิ้ม "ถ้าเธอคิดอะไรได้แล้ว โทรหาฉันได้เลยนะ" มินตราพยักหน้ารับ เธอมองตามแผ่นหลังของธารินทร์ที่เดินออกไปนอกร้าน เธอรู้สึกสับสนและไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง ความคิดเรื่องการขายหุ้นให้ธารินทร์วนเวียนอยู่ในหัว หลังจากธารินทร์กลับไป มินตราชวนอรุณมานั่งคุยกันที่โต๊ะมุมสุดของร้าน "อรุณ" มินตราเรียกเสียงเบา "เมื่อกี้คุณธามเขา... เขาอยากจะซื้อหุ้นทั้งหมดที่ฉันถืออยู่ในบริษัท" อรุณตาเบิกกว้าง "จริงเหรอคะคุณมินตรา" "ใช่" มินตราตอบ "เขาบอกว่าอยากจะรับผิดชอบ และอยากจะดูแลธุรกิจนี้ต่อไป" "แล้วคุณมินตราจะทำยังไงคะ" อรุณถามอย่างสนใจ "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" มินตราถอนหายใจ "มันเป็นเรื่องใหญ่มากเลยนะ" "ถ้าคุณมินตราขายหุ้นให้เขา คุณธามก็จะเข้ามาดูแลธุรกิจทั้งหมดเลยใช่ไหมคะ" อรุณถาม "ใช่" มินตราตอบ "แต่ฉันก็... ไม่แน่ใจ" "คุณมินตราคะ" อรุณมองหน้ามินตราอย่างจริงจัง "ถ้าคุณมินตราไม่สบายใจ หรือไม่แน่ใจ ก็ไม่ต้องทำตามที่เขานะคะ" "ฉันรู้" มินตราตอบ "แต่บางที... นี่อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดก็ได้" "แต่คุณมินตราก็ยังรักธุรกิจนี้อยู่ไม่ใช่เหรอคะ" อรุณถาม "แล้วถ้าคุณมินตราให้เขามาดูแลทั้งหมด แล้วคุณมินตราจะทำอะไร" "ฉัน... ก็ยังไม่รู้เหมือนกัน" มินตราตอบ "แต่ถ้าเขาดูแลได้ดีจริงๆ ฉันก็คงจะสบายใจ" "แต่ถ้าคุณมินตราไม่สบายใจล่ะคะ" อรุณย้ำ "คุณมินตราต้องคิดถึงความรู้สึกของตัวเองด้วยนะคะ" มินตรามองไปที่อรุณ เธอรู้สึกขอบคุณที่อรุณคอยเป็นห่วงเธอเสมอ "ขอบใจนะอรุณ" "ไม่เป็นไรค่ะ" อรุณยิ้ม "ฉันแค่ไม่อยากเห็นคุณมินตราต้องเสียใจอีก" มินตรายิ้มตอบ เธอรู้ว่าอรุณพูดถูก เธอต้องคิดถึงความรู้สึกของตัวเองด้วย "ฉันจะคิดดูอีกทีนะ" มินตรากล่าว "ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ" หลังจากอรุณกลับไป มินตราก็นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอมองไปที่กองเอกสารบนโต๊ะทำงาน ภาพธุรกิจที่เธอสร้างขึ้นมากับมือ ภาพความฝันที่เคยมีร่วมกับธารินทร์ มันเป็นเรื่องยากเหลือเกินที่จะต้องตัดสินใจ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดเข้าไปในแอปพลิเคชันโซเชียลมีเดีย เธอเลื่อนหาโปรไฟล์ของธารินทร์ ภาพถ่ายของเขาที่โพสต์ไว้เมื่อไม่นานมานี้ เขากำลังยิ้มอย่างมีความสุขกับกลุ่มเพื่อน มินตราถอนหายใจยาว เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะเสียอะไรบางอย่างไป แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่านี่อาจจะเป็นโอกาสที่จะได้เริ่มต้นใหม่ "ธารินทร์..." เธอพึมพำชื่อของเขาอีกครั้ง "ฉันจะตัดสินใจยังไงดี"