ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับว่าธารินทร์กำลังประมวลผลคำพูดของเธอ "ไม่พร้อม... หรือไม่ต้องการ" เสียงของเขาถามกลับมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความคาดหวังและความกังวล มินตราสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ เธอรู้ดีว่าคำตอบของเธอในตอนนี้มีความหมายมากกว่าแค่เรื่องธุรกิจ มันคือการตัดสินใจที่จะเปิดประตูหัวใจอีกครั้ง หรือปิดมันลงตลอดกาล "ฉัน... ฉันยังไม่แน่ใจค่ะ" มินตราตอบเสียงสั่นเล็กน้อย "มันเป็นข้อเสนอที่ดีมากๆ เลยนะคะ แล้วก็เป็นโอกาสที่ฉันไม่ควรจะปล่อยไป แต่... มันมีความรู้สึกหลายอย่างที่ฉันยังต้องจัดการ" "ความรู้สึก?" ธารินทร์ถามย้ำ เสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิม "เธอหมายถึง... ความรู้สึกที่มีต่อฉัน หรือความรู้สึกที่มีต่อธุรกิจนี้" มินตรานิ่งไป เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรให้ถูกใจเขาที่สุด "ทุกอย่างค่ะ... มันเกี่ยวข้องกันไปหมด" เธอกลอบแล้ว "คุณธามจำได้ไหมคะ ตอนที่เราเริ่มทำธุรกิจนี้ด้วยกัน เรามีความฝันที่ยิ่งใหญ่มาก เราอยากสร้างบริษัทให้เติบโตไปเรื่อยๆ เป็นที่ยอมรับในระดับสากล" "จำได้สิ" ธารินทร์ตอบเสียงทุ้ม "ฉันไม่เคยลืมเลยนะ" "แล้วพอเราแยกกัน... ฉันรู้สึกเหมือนความฝันนั้นมันแตกสลายไปเลย" มินตราพูดต่อ น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "ฉันพยายามจะปะติดปะต่อมันขึ้นมาใหม่ แต่บางครั้งมันก็รู้สึกว่า... ไม่มีคุณอยู่ตรงนี้ มันไม่เหมือนเดิม" "ฉันเข้าใจ" ธารินทร์กล่าว "และฉันก็เสียใจจริงๆ ที่ทำให้เธอรู้สึกแบบนั้น" "การที่คุณธามเสนอตัวจะเข้ามาซื้อหุ้นทั้งหมด... มันเหมือนเป็นการยื่นมือเข้ามาช่วยให้ความฝันนั้นกลับมามีชีวิตอีกครั้ง" มินตราอธิบาย "แต่มันก็ทำให้ฉันอดคิดไม่ได้ว่า... ถ้าเรากลับมาร่วมงานกันอีกครั้งจริงๆ เราจะเจออุปสรรคแบบเดิมอีกไหม" "มินตรา... ฉันอยากให้เธอรู้ว่า ฉันมาครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะความรู้สึกผิด หรือต้องการจะแก้ไขอดีตเพียงอย่างเดียว" ธารินทร์กล่าวอย่างจริงจัง "ฉันมาเพราะฉันยังเชื่อมั่นในศักยภาพของธุรกิจนี้ และฉันเชื่อมั่นในตัวเธอ" "แต่... เหตุผลที่เราเลิกกัน" มินตราพูดเสียงเบา "มันเป็นเรื่องที่แก้ไขได้ยากนะคะ" "ฉันรู้" ธารินทร์ยอมรับ "เรื่องครอบครัว เรื่องความมั่นคง... ตอนนั้นฉันอาจจะมองโลกแคบไปหน่อย" "ไม่ค่ะ" มินตรารีบปฏิเสธ "คุณธามมีเหตุผลของท่านค่ะ ตอนนั้นฉันก็ยังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจความต้องการของคุณธามจริงๆ" "แต่ตอนนี้... เธอเข้าใจแล้วใช่ไหม" ธารินทร์ถาม น้ำเสียงของเขามีความหวังเจืออยู่ มินตราสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง "ฉันเข้าใจในสิ่งที่เธอต้องการตอนนั้นค่ะ แต่... ตอนนี้ฉันก็มีเป้าหมายของตัวเองที่ชัดเจนแล้ว" "แล้ว... เป้าหมายของเธอคืออะไร" ธารินทร์ถาม "ฉันอยากจะพิสูจน์ตัวเองค่ะ" มินตราตอบ "อยากจะแสดงให้ทุกคนเห็นว่า ผู้หญิงคนเดียวก็สามารถบริหารธุรกิจให้ประสบความสำเร็จได้ โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใคร" "ฉันรู้ว่าเธอทำได้" ธารินทร์กล่าว "แต่บางที... การมีใครสักคนคอยสนับสนุน มันก็ไม่ได้หมายความว่าเธออ่อนแอลงนะ" "มันไม่ใช่เรื่องความอ่อนแอค่ะ" มินตรากล่าว "มันเป็นเรื่องของความรู้สึก... ความรู้สึกที่ว่า ถ้าเรายังคงร่วมงานกัน อาจจะมีเหตุการณ์แบบเดิมเกิดขึ้นอีก" "ฉันขอโอกาสได้ไหม" ธารินทร์เอ่ยปาก "ขอโอกาสที่จะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่า ฉันเปลี่ยนไปแล้ว และฉันจะไม่ทำให้เธอผิดหวังอีก" มินตรานิ่งไป เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ คำขอของธารินทร์มันตรงไปตรงมา และมันทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวเหลือเกิน "คุณธาม... คุณกำลังจะบอกว่า..." "ฉันยังรักเธอนะ มินตรา" ธารินทร์ตัดบท น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน "ถึงแม้เราจะเลิกกันไปแล้ว แต่หัวใจของฉัน... มันไม่เคยเลิกรักเธอเลย" คำพูดนั้นทำให้มินตราถึงกับพูดไม่ออก เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะยังมีความรู้สึกแบบนี้อยู่ เธอคิดว่าเขาคงจะมองเธอเป็นแค่หุ้นส่วนทางธุรกิจ หรือเป็นเพียงอดีตคนรักที่เคยรู้จัก "ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดอะไร" มินตรากล่าวเสียงสั่น "ฉันไม่คิดว่า... คุณธามจะยังมีความรู้สึกแบบนี้" "แล้วเธอ... ล่ะ" ธารินทร์ถามกลับ "หัวใจของเธอยังมีที่ว่างให้ฉันอยู่บ้างไหม" มินตราหลับตาลง ภาพของธารินทร์ในวันวานผุดขึ้นมาในความคิด ใบหน้ายิ้มแย้ม แววตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่นที่เขาเคยมีให้เธอ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่เคยเกิดขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความผูกพันที่ยังคงหลงเหลืออยู่ "ฉัน... ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะ" มินตราตอบอย่างซื่อสัตย์ "ฉันพยายามจะลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณธามไปแล้ว แต่... มันก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเสมอ" "นั่นหมายความว่า... ยังมีโอกาสใช่ไหม" ธารินทร์ถามอย่างมีความหวัง มินตราไม่ตอบ เธอเพียงแค่สูดหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง "ฉันขอเวลาคิดอีกหน่อยนะคะ" "ได้" ธารินทร์ตอบ "ฉันจะรอ" บทสนทนาของทั้งสองจบลงด้วยความเงียบที่ปกคลุมไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน มินตราวางสายโทรศัพท์ลง มือของเธอยังคงสั่นเทา เธอรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอกำลังหมุนคว้างไปอีกครั้ง การกลับมาของธารินทร์ และคำสารภาพรักของเขา ได้ปลุกความรู้สึกเก่าๆ ที่เธอคิดว่าตายไปแล้ว ให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง