หลังจากการสนทนาอันน่าประหลาดใจกับธารินทร์ มินตรายังคงรู้สึกสับสนและอ่อนไหว เธอใช้เวลาทั้งวันไปกับการครุ่นคิดถึงคำพูดของเขา "ฉันยังรักเธอนะ มินตรา" คำพูดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ตอกย้ำถึงความรู้สึกที่เธอพยายามจะกดทับเอาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา วันเวลาที่ผ่านมานั้น มินตราได้พยายามอย่างหนักที่จะก้าวข้ามความเจ็บปวดจากการเลิกรากับธารินทร์ เธอทุ่มเททุกอย่างให้กับธุรกิจ พยายามพิสูจน์ให้ตัวเองและคนอื่นเห็นว่า เธอแข็งแกร่งพอที่จะยืนอยู่ได้ด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องมีใครมาคอยประคอง แต่เมื่อธารินทร์กลับมา พร้อมกับข้อเสนอที่น่าสนใจ และคำสารภาพรักที่จริงใจ มันเหมือนเป็นการรื้อฟื้นความทรงจำเก่าๆ ทั้งหมดขึ้นมาใหม่ ความทรงจำในวันวานที่เคยหวานชื่น วันที่พวกเขามีความฝันเดียวกัน วันที่ความรักเบ่งบานเต็มที่ ในเย็นวันนั้น อรุณนัดพบมินตราที่ร้านกาแฟโปรดของเธอ มินตราเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้อรุณฟังด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ "ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีอรุณ" มินตรากล่าว "เขาบอกว่าเขายังรักฉันอยู่ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเสียสติ" อรุณวางแก้วกาแฟลง มองหน้าเพื่อนด้วยความเห็นใจ "ฉันเข้าใจนะมินตรา มันคงเป็นเรื่องที่ยากมากๆ เลย" "ยากสิ" มินตราตอบ "ฉันพยายามจะลืมเขามาตลอด แต่พอเขาเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง มันเหมือนกับว่า... ทุกอย่างมันกลับมาทั้งหมด" "แล้วเธอล่ะ" อรุณถามอย่างตรงไปตรงมา "เธอยังรักเขาอยู่หรือเปล่า" มินตราเงียบไป เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามหาคำตอบที่ถูกต้องที่สุด "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจ" เธอกล่าวในที่สุด "ความรู้สึกมันซับซ้อนมาก มันมีทั้งความรัก ความเสียใจ ความโกรธ และความหวัง" "เธอเคยคิดไหมว่า... บางทีนี่อาจจะเป็นโอกาสของพวกเธอทั้งคู่" อรุณเสนอ "โอกาสที่จะได้เริ่มต้นใหม่ แก้ไขความผิดพลาดในอดีต" "แต่มันจะดีจริงๆ เหรออรุณ" มินตราถาม "ถ้าเรากลับไปคบกันอีกครั้ง แล้วสุดท้ายก็ต้องเลิกกันอีก มันจะยิ่งเจ็บปวดกว่าเดิมนะ" "นั่นก็เป็นไปได้" อรุณยอมรับ "แต่ถ้าเธอไม่ลอง เธอก็ไม่มีทางรู้" "เขาบอกว่าเขาเปลี่ยนไปแล้ว" มินตรากล่าว "แต่ฉันก็ยังอดสงสัยไม่ได้" "ก็ลองให้เขาพิสูจน์สิ" อรุณแนะนำ "ถ้าเขาจริงจังกับเธอ เขาจะพยายามทำให้เธอเชื่อใจเขา" มินตราพยักหน้า เธอรู้สึกว่าอรุณพูดถูก เธอไม่ควรกดดันตัวเองมากเกินไป การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องของหัวใจ แต่มันยังเกี่ยวข้องกับอนาคตของธุรกิจด้วย "แล้วเรื่องข้อเสนอของเขา... เธอจะเอายังไง" อรุณถาม "ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจ" มินตราตอบ "ฉันอยากจะคุยกับเขาอีกครั้งก่อน" "ดีเลย" อรุณยิ้ม "ลองคุยกันดู แล้วเธอจะรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ" หลังจากนั้น มินตราก็ตัดสินใจที่จะนัดเจอธารินทร์อีกครั้ง ครั้งนี้เธอต้องการที่จะพูดคุยกับเขาอย่างเปิดอก เพื่อให้เข้าใจความรู้สึกของทั้งสองฝ่ายอย่างแท้จริง พวกเขาพบกันที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง บรรยากาศยามเย็นที่อบอุ่นและเงียบสงบ ช่างตรงกันข้ามกับความรู้สึกที่สับสนวุ่นวายในใจของมินตรา "คุณธาม... ขอบคุณนะคะที่ยอมมาเจอฉัน" มินตรากล่าวเมื่อธารินทร์มาถึง "ไม่เป็นไร" ธารินทร์ตอบพร้อมรอยยิ้ม "ฉันก็อยากจะคุยกับเธอเหมือนกัน" "ฉัน... ฉันคิดถึงเรื่องที่เราคุยกันคราวก่อนนะคะ" มินตราเริ่มต้น "เรื่องที่ว่า... คุณธามยังรักฉันอยู่" ธารินทร์มองเข้าไปในดวงตาของเธอ แววตาของเขามีความจริงจังและอ่อนโยน "ใช่ มินตรา ฉันยังรักเธอ" "แล้ว... เหตุผลที่เราเลิกกันล่ะคะ" มินตราถาม "คุณธามคิดว่าเราจะผ่านมันไปได้จริงๆ เหรอ" "ฉันรู้ว่ามันไม่ง่าย" ธารินทร์กล่าว "แต่ฉันก็อยากจะลอง" "ลอง... ยังไงคะ" มินตราถาม "ลองกลับมาคบกันอีกครั้ง" ธารินทร์ตอบ "ลองให้โอกาสตัวเองและฉันได้พิสูจน์ตัวเอง" มินตรานิ่งไป เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา แต่เธอก็ยังอดกังวลไม่ได้ "ถ้าสุดท้ายแล้ว... เรายังต้องเจอปัญหาเดิมๆ อีก" "ฉันจะทำให้ดีที่สุด" ธารินทร์กล่าว "ฉันจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย" "แต่... ธุรกิจของเรา" มินตราเอ่ยขึ้น "ถ้าเรากลับมาคบกัน แล้วเรายังต้องมาทะเลาะกันเรื่องงานอีก มันจะส่งผลเสียมากกว่าเดิมนะคะ" "ฉันเข้าใจ" ธารินทร์ตอบ "ดังนั้น... ฉันขอเสนออีกทางเลือกหนึ่ง" "ทางเลือกอะไรคะ" มินตราถาม "ฉันจะยังคงเป็นนักลงทุนในบริษัทของเธอ" ธารินทร์กล่าว "ฉันจะซื้อหุ้นบางส่วนที่เธอเสนอขาย เพื่อให้เธอสามารถขยายธุรกิจได้ต่อไป แต่... ฉันจะไม่เข้ามามีบทบาทในการบริหารโดยตรง" มินตราอึ้งไป เธอไม่คิดว่าเขาจะเสนอทางออกที่ประนีประนอมเช่นนี้ "คุณธาม... คุณกำลังจะบอกว่า..." "ฉันอยากจะสนับสนุนเธอ" ธารินทร์กล่าว "อยากจะช่วยให้ความฝันของเธอเป็นจริง แต่... โดยที่ไม่ต้องทำให้ความสัมพันธ์ของเราต้องตกอยู่ในความเสี่ยง" มินตราเงียบไป เธอพิจารณาข้อเสนอของธารินทร์อย่างรอบคอบ มันเป็นข้อเสนอที่สมเหตุสมผล และช่วยแก้ปัญหาของเธอได้ในหลายๆ ด้าน "ฉัน... ฉันต้องขอคิดดูก่อนนะคะ" มินตรากล่าวในที่สุด "ได้" ธารินทร์พยักหน้า "ฉันจะรอคำตอบของเธอ" บทสนทนาของทั้งสองจบลงด้วยความรู้สึกที่ผ่อนคลายลงกว่าเดิม มินตราเริ่มมองเห็นแสงสว่างในอุโมงค์ เธอสัมผัสได้ว่าธารินทร์มีความตั้งใจจริงที่จะแก้ไขความสัมพันธ์ของพวกเขา และเขาก็พร้อมที่จะประนีประนอมเพื่อให้ทุกอย่างดีขึ้น