อรุณรัศมียังคงใช้ชีวิตประจำวันอย่างเรียบง่ายในอำเภอแม่ริม เธอช่วยคุณป้าสมรดูแลสวนผลไม้และร้านขายของที่ระลึก และในตอนบ่ายก็ไปช่วยลุงสมศักดิ์ที่โรงงานแปรรูปผลไม้ การทำงานที่หนักช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของเธอจากเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่ในทุกๆ ค่ำคืน เมื่อเธอได้อยู่กับตัวเอง ความคิดเกี่ยวกับศิวกรก็กลับมาอีกครั้ง ในวันนั้น อากาศค่อนข้างร้อนอบอ้าว แสงแดดแผดเผาลงมาอย่างไม่ปรานี อรุณรัศมีกำลังช่วยคุณป้าสมรจัดเรียงผลไม้ในร้านขายของที่ระลึก “อรุณ… ป้ามีเรื่องจะถามหน่อย” คุณป้าสมรพูดขึ้น เมื่อเห็นว่าไม่มีลูกค้า “ว่ามาเลยค่ะป้า” “เมื่อวันก่อน ผู้ชายคนนั้น… ที่เขามาถามทาง แล้วก็มาคุยกับเราที่หน้าร้านน่ะ เขาเป็นใครเหรอ? หน้าตาคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน” คุณป้าสมรถาม สายตาของเธอจับจ้องไปที่อรุณรัศมี อรุณรัศมีรู้สึกใจหายวาบ เธอพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติ “ก็… เป็นลูกค้าค่ะป้า เขามาจากกรุงเทพฯ” “แต่เขาดูสนิทสนมกับเรามากเลยนะ เหมือนรู้จักกันมานาน” คุณป้าสมรพูดต่อ “แล้วตอนที่เขาถามถึงร้านกาแฟ ‘แสงดาว’ เขาก็ทำท่าเหมือนจะรู้จักเจ้าของร้านด้วย” อรุณรัศมีหน้าซีดเผือด เธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไร “ป้าคะ… เรื่องนั้น… มันเป็นอดีตไปแล้ว” “อดีตอะไรจ๊ะ? เจ้าของร้านกาแฟ ‘แสงดาว’ นี่… ใช่เธอใช่ไหมอรุณ?” คุณป้าสมรถามตรงๆ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย อรุณรัศมีนิ่งอึ้งไป เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครสักคนในอำเภอแม่ริม ที่จะเชื่อมโยงเธอเข้ากับร้านกาแฟ ‘แสงดาว’ ได้ เธอพยายามหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงมันตลอดเวลา “ป้า… เรื่องมันซับซ้อนค่ะ” เธอพูดเสียงเบา “ฉัน… ฉันเคยมีร้านกาแฟชื่อ ‘แสงดาว’ ที่กรุงเทพฯ ค่ะ” คุณป้าสมรมองเธอด้วยความตกใจ “จริงเหรอ? แล้วทำไมถึง… ถึงปิดร้านไปล่ะ? แล้วทำไมไม่เคยเล่าให้ป้าฟังเลย?” น้ำตาของอรุณรัศมีค่อยๆ ไหลริน เธอไม่สามารถเก็บซ่อนความรู้สึกที่อัดอั้นมานานได้อีกต่อไป “มัน… มันเป็นเรื่องที่เจ็บปวดมากค่ะป้า” เธอเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คุณป้าสมรฟัง ตั้งแต่การตัดสินใจเปิดร้านกาแฟ ‘แสงดาว’ ด้วยความฝันและความหวัง การได้พบกับศิวกร ชายหนุ่มผู้เข้ามาในชีวิตของเธอเหมือนสายลมที่พัดพาความสุขเข้ามา และค่อยๆ กลืนกินหัวใจของเธอไปทีละน้อย “เขา… เขาเป็นคนเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่ามีค่า ทำให้ฉันเชื่อในความรักอีกครั้ง” อรุณรัศมีพูดทั้งน้ำตา “แต่สุดท้าย… เขาก็ทิ้งฉันไป” เธอเล่าถึงวันที่ศิวกรหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย วันที่เธอต้องเผชิญกับความจริงอันโหดร้าย ว่าเขาอาจจะไม่ได้รักเธออย่างที่เธอคิด หรืออาจจะมีใครอีกคนในชีวิตของเขา “ฉันเสียใจมากค่ะป้า เสียใจจนแทบไม่อยากจะหายใจ” เธอพูดต่อ “การปิดร้าน ‘แสงดาว’ มันเหมือนกับการปิดประตูหัวใจของฉันเอง ฉันไม่อยากให้ใครเข้ามาอีกแล้ว” คุณป้าสมรยืนฟังด้วยความเห็นใจ มือเหี่ยวย่นของเธอค่อยๆ เอื้อมไปลูบแขนของอรุณรัศมีเบาๆ “ป้าเข้าใจแล้วนะหลานเอ๊ย… ถึงว่าทำไมหลานถึงดูเศร้าๆ มาตลอด” “แล้วผู้ชายคนนั้น… คุณศิวกร… เขาใช่คนที่ทำให้เธอเสียใจหรือเปล่า?” คุณป้าสมรถามเสียงค่อย อรุณรัศมีพยักหน้าช้าๆ “ค่ะป้า เขาคือคนที่ทำให้ฉันเจ็บปวดที่สุด” “แล้วเขามาหาเราที่นี่ได้ยังไง? แล้วทำไมถึงถามถึงร้าน ‘แสงดาว’ เหมือนจะรู้จัก?” คุณป้าสมรถาม “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะป้า แต่… ฉันรู้สึกกลัว” อรุณรัศมีสารภาพ “ฉันกลัวว่าเขาจะเข้ามาทำร้ายหัวใจฉันอีกครั้ง” “ไม่ต้องกลัวนะหลานป้า” คุณป้าสมรปลอบ “ป้าอยู่ตรงนี้ ป้าจะคอยดูแลเราเอง” หลังจากวันนั้น อรุณรัศมีก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง การได้ระบายความรู้สึกที่อัดอั้นออกมา ทำให้เธอรู้สึกเบาขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกหวาดระแวงศิวกรมากขึ้นไปอีก เย็นวันนั้น ขณะที่เธอกำลังจะกลับที่พัก ศิวกรก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขามายืนรออยู่ที่หน้าประตูร้าน “อรุณ… ฉันอยากจะคุยกับเธอ” เขาพูด น้ำเสียงจริงจัง อรุณรัศมีลังเล “ฉัน… ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณแล้วค่ะ” “เธอแน่ใจเหรอ?” ศิวกรถาม ดวงตาของเขามองสำรวจเธออย่างพิจารณา “แน่ใจเหรอว่า… ไม่ต้องการคำอธิบาย?” คำว่า ‘คำอธิบาย’ ทำให้หัวใจของอรุณรัศมีสั่นไหว เธออยากรู้เหลือเกิน ว่าอะไรคือความจริง อะไรคือสิ่งที่เขาซ่อนไว้ “คุณ… คุณจะอธิบายอะไร?” เธอถาม “เรื่องร้านกาแฟ ‘แสงดาว’… และเรื่องของ ‘อรุณ’ คนนั้น” ศิวกรตอบ