อรุณรัศมีมองศิวกรด้วยความสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงรู้เรื่องร้านกาแฟ ‘แสงดาว’ และทำไมเขาถึงพูดถึง ‘อรุณ’ คนนั้น ราวกับว่าเขารู้จักเธอดี “คุณ… คุณหมายความว่ายังไงคะ?” เธอถาม ศิวกรถอนหายใจยาว “ฉัน… ฉันเองก็ไม่แน่ใจนัก ว่าทั้งหมดมันคืออะไร” เขาเริ่มเล่า “วันนั้นที่ฉันเข้ามาในร้านกาแฟของเธอที่กรุงเทพฯ… ฉันรู้สึกเหมือนเจอใครบางคนที่คุ้นเคยมาก” อรุณรัศมีเงียบฟัง ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่ใบหน้าของเขา ราวกับจะอ่านความจริงจากแววตาคู่นั้น “ตอนนั้นฉันกำลังมีปัญหาเรื่องงาน แล้วก็เรื่องความสัมพันธ์… ฉันสับสนมาก” ศิวกรเล่าต่อ “แต่พอได้เจอกับเธอ ได้กินกาแฟที่เธอชง… โลกของฉันก็เหมือนจะสว่างขึ้นมา” “คุณ… คุณหมายถึงฉันเหรอคะ?” อรุณรัศมีถามเสียงแผ่ว “ใช่… เธอ” ศิวกรตอบ “เธอทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาก… แต่แล้ว… วันหนึ่ง ฉันก็ต้องเดินทางไปต่างประเทศอย่างกะทันหัน… พอฉันกลับมา… ฉันหาเธอไม่เจออีกเลย” อรุณรัศมีนิ่งอึ้งไป เธอจำได้ดี วันที่เขาหายตัวไปอย่างกะทันหัน ราวกับว่าเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง “ฉันพยายามตามหาเธอนะอรุณ… พยายามเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ” ศิวกรพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด “ฉันคิดว่า… ฉันคงไม่มีวันได้เจอกับเธออีกแล้ว” “แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ? แล้วทำไมถึงถามถึงร้าน ‘แสงดาว’?” อรุณรัศมีถาม “ฉัน… ฉันมาทำงานที่เชียงใหม่ได้สักพักแล้ว” ศิวกรตอบ “แล้ววันนี้… บังเอิญฉันได้เห็นเธอเดินผ่านร้านของคุณป้า… ฉันจำเธอได้ทันที” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ “แต่… ที่ฉันสงสัย… ก็คือ… ทำไมเธอถึงต้องปิดร้าน ‘แสงดาว’ ไป… แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่… ทำไมถึงไม่ติดต่อฉันเลย… ทั้งๆ ที่ฉัน… ฉันรักเธอมากนะอรุณ” คำว่า ‘รักเธอมาก’ ทำให้หัวใจของอรุณรัศมีบีบรัด เธอไม่เข้าใจ เธอคิดว่าเขาเคยรักผู้หญิงคนอื่น “คุณ… คุณเคยบอกรักฉันเหรอคะ?” เธอถามอย่างไม่เชื่อหู “แน่นอนสิอรุณ… ฉันรักเธอมาตลอด” ศิวกรตอบ “แต่… ตอนนั้นฉันอาจจะยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองดีพอ… แล้วก็… มีเรื่องบางอย่างที่ทำให้ฉันต้องตัดสินใจไปแบบนั้น” “เรื่องอะไรคะ?” อรุณรัศมีถาม “มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมาก… เกี่ยวกับธุรกิจของครอบครัวฉัน… แล้วก็… ความเข้าใจผิดบางอย่าง” ศิวกรเล่า “แต่ที่แน่ๆ คือ… ฉันไม่เคยคิดจะทิ้งเธอไปเลยนะอรุณ” อรุณรัศมีมองเข้าไปในดวงตาของศิวกร เธอเห็นความจริงใจในนั้น เห็นความเจ็บปวดที่เขาต้องเผชิญ “ฉัน… ฉันก็รักคุณค่ะ” เธอสารภาพออกมาอย่างแผ่วเบา ศิวกรยิ้มอย่างโล่งอก เขาเอื้อมมือมาจับมือของเธอไว้ “ฉันรู้… ฉันรู้สึกได้” “แต่… มันมีเรื่องหนึ่งที่ฉันยังไม่เข้าใจ” อรุณรัศมีพูด “ทำไม… ทำไมรูปถ่ายที่อยู่ในสมุดของฉัน… มันถึงเป็นรูปผู้หญิงคนอื่น… แล้วลายเซ็นที่เขียนว่า ‘อรุณ’… มันก็ไม่ใช่ลายเซ็นของคุณ” ศิวกรชะงักไปเล็กน้อย แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสับสน “รูปผู้หญิงคนอื่น? ลายเซ็น ‘อรุณ’? ฉันไม่เข้าใจ” “ก็… ในสมุดบันทึกของฉัน… มีรูปผู้หญิงคนหนึ่ง… แล้วก็มีลายเซ็นว่า ‘อรุณ’… ฉันคิดว่า… คุณเคยมีความสัมพันธ์กับเธอมาก่อน” อรุณรัศมีอธิบาย ศิวกรขมวดคิ้ว “ฉันไม่เคยเห็นรูปนั้น… แล้วก็ไม่เคยรู้จักใครที่ชื่อ ‘อรุณ’ ที่เป็นผู้หญิงมาก่อนนะ… หรือว่า… เธอหมายถึง… ‘อรุณรัศมี’?” “ใช่ค่ะ… ‘อรุณรัศมี’… นั่นแหละชื่อฉัน” อรุณรัศมีตอบ ศิวกรเบิกตากว้าง “เธอ… เธอชื่ออรุณรัศมีจริงๆ เหรอ?” “ใช่ค่ะ” “แต่มันเป็นไปไม่ได้…” ศิวกรพึมพำ “คนรักเก่าของฉัน… ชื่อเล่นของเธอคือ ‘อรุณ’… แล้วเธอก็เป็นเจ้าของร้านกาแฟ ‘แสงดาว’… ฉันคิดว่า… เธอคงเป็นคนเดียวกับ ‘อรุณ’ คนนั้น…” อรุณรัศมีตกใจ “คนรักเก่าของคุณ… ชื่อ ‘อรุณ’… แล้วก็เป็นเจ้าของร้านกาแฟ ‘แสงดาว’?” “ใช่… แต่นั่นมัน… เมื่อหลายปีที่แล้ว… เธอ… เธอเสียชีวิตไปแล้ว” ศิวกรพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสลด “เสียชีวิต…?” อรุณรัศมีทวนคำ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า “แล้ว… แล้วรูปถ่ายที่อยู่ในสมุดของฉัน… มันคือใครกันแน่?” “ฉันไม่รู้… ฉันไม่เคยเห็นรูปนั้นจริงๆ” ศิวกรกล่าว ทันใดนั้นเอง แสงไฟจากหน้าร้านของคุณป้าสมรก็สว่างขึ้น พร้อมกับเสียงของคุณป้าที่ดังขึ้น “อรุณ… ศิวกร… ออกมาคุยกันข้างนอกนะ ป้ามีเรื่องจะบอก” อรุณรัศมีและศิวกรเดินออกไปอย่างงุนงง เมื่อไปถึง พวกเขาก็เห็นคุณป้าสมเอกำลังยืนถือรูปถ่ายใบเก่าอยู่ “ป้า… ป้าคะ” อรุณรัศมีเรียก “รูปนี้… ป้าเจอตอนกำลังจัดของในห้องเก็บของ” คุณป้าสมรพูด “ป้าจำได้… นี่คือรูปของ… ‘อรุณ’… ลูกสาวของเพื่อนสนิทป้า… ที่เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน… เธอเคยมีร้านกาแฟชื่อ ‘แสงดาว’ ที่กรุงเทพฯ… แล้วก็… รูปนี้… ผู้ชายที่ยืนข้างๆ เธอ… คือ… ศิวกร… ตอนที่ยังหนุ่มๆ” อรุณรัศมีและศิวกรถึงกับอึ้ง พวกเขามองหน้ากันอย่างไม่เชื่อสายตา “ป้า… คุณป้าหมายความว่ายังไงคะ?” อรุณรัศมีถาม “ป้า… ป้าขอโทษนะอรุณ… ป้า… ป้าจำไม่ได้มาก่อนเลยว่า… ลูกสาวของเพื่อนป้า… ชื่อ ‘อรุณ’… เหมือนชื่อเล่นของเธอ… แล้วก็… หน้าตาของเธอก็คล้ายกับเธอมาก…” คุณป้าสมรพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความจริงอันน่าตกใจค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น… อรุณรัศมีไม่ใช่ ‘อรุณ’ คนที่ศิวกรเคยรัก… แต่เธอคือ ‘อรุณรัศมี’ ที่บังเอิญมีใบหน้าคล้ายคลึงกับ ‘อรุณ’ คนนั้น… และชื่อเล่นของ ‘อรุณ’ ก็คือ ‘อรุณ’ เช่นเดียวกัน… ทำให้เกิดความสับสนและความเข้าใจผิดมาโดยตลอด.