“วันนั้นที่ฉันเข้ามาในร้านกาแฟของเธอที่กรุงเทพฯ ฉันรู้สึกเหมือนโดนมนต์สะกด” ศิวกรเอ่ยขึ้น เสียงของเขาอ่อนลงเมื่อนึกถึงวันเวลาเหล่านั้น “ฉันไม่เคยเจอใครเหมือนเธอมาก่อนเลย อรุณรัศมี ‘อรุณ’ คนนั้นของฉัน เขาเป็นเหมือนแสงสว่างในชีวิตที่มืดมนของผม” อรุณรัศมีอ้าปากค้าง เธอไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี ความสับสนถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง “แต่… แต่คุณศิวกรคะ ฉัน… ฉันคืออรุณรัศมีคนนี้ค่ะ ไม่ใช่ ‘อรุณ’ คนไหนที่ไหน” เธอพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น แต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน ศิวกรส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาของเขายังคงจ้องมองมาที่เธออย่างคาดหวัง “ฉันรู้ว่ามันอาจจะฟังดูเหลือเชื่อ แต่ผมเชื่อว่าคุณคือเธอ ผมรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่เชื่อมโยงเราเข้าไว้ด้วยกัน ตั้งแต่วันแรกที่เจอ” เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น มือข้างหนึ่งยกขึ้นอย่างลังเล ราวกับจะแตะใบหน้าของเธอ แต่ก็หยุดชะงักกลางอากาศ “ผม… ผมเคยสูญเสียเธอไปในอุบัติเหตุครั้งนั้น… ผมคิดว่าผมไม่มีวันได้เจอเธออีกแล้ว” น้ำตาเริ่มคลอหน่วยในดวงตาของอรุณรัศมี “อุบัติเหตุ? คุณศิวกร… คุณกำลังพูดถึงอะไรคะ ฉันไม่เข้าใจเลย” เธอรู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในฝันร้าย ภาพเหตุการณ์บางอย่างเริ่มผุดขึ้นมาในหัว แต่ก็ยังคงพร่าเลือน ยากจะจับต้อง “มัน… มันเป็นเรื่องนานมาแล้ว” ศิวกรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ผมกับ ‘อรุณ’ ของผม เรามีเรื่องทะเลาะกันเล็กน้อย แล้วเธอก็ขับรถออกไป… หลังจากนั้นไม่นานผมก็ได้รับแจ้งว่าเธอประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ผมเสียใจมาก เสียใจจนเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลง” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมสติ “ผมใช้ชีวิตอยู่กับความรู้สึกผิดและความเสียใจมาตลอด จนกระทั่งวันนั้นที่ผมได้เจอคุณในร้านกาแฟ… ผมเห็นแววตาของคุณ เห็นรอยยิ้มของคุณ… มันเหมือนกับ ‘อรุณ’ ของผมไม่มีผิด” อรุณรัศมีก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใจของเธอเต้นระรัว เธอพยายามประมวลผลทุกคำพูดที่ศิวกรเอ่ยออกมา เรื่องราวที่เขาเล่ามันช่างเหลือเชื่อจนเหมือนหลุดออกมาจากนิยาย แต่สายตาที่จริงจังและแววตาที่เจ็บปวดของเขาก็ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่า สิ่งที่เขาพูดอาจจะเป็นเรื่องจริง “คุณ… คุณมั่นใจจริงๆ เหรอคะว่าฉันคือ ‘อรุณ’ คนนั้น?” เธอถามเสียงเบา ศิวกรพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ผมมั่นใจ ผมรู้สึกได้ ผมเชื่อว่าโชคชะตาได้นำพาคุณกลับมาหาผมอีกครั้ง” เขาเงยหน้ามองฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม “ผมรู้ว่าคุณอาจจะยังไม่พร้อมรับฟัง หรืออาจจะไม่เชื่อผม แต่ผมอยากให้คุณลองเปิดใจนะอรุณรัศมี ผมอยากให้คุณลองนึกถึงความรู้สึกของคุณดู” ทันใดนั้น เสียงฟ้าร้องก็ดังสนั่นหวั่นไหว ท้องฟ้าที่เคยสดใสก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาเข้ม เม็ดฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างรวดเร็ว “แย่แล้ว ฝนจะตกหนัก” อรุณรัศมีรีบหันไปมองท้องฟ้า “คุณศิวกร คุณรีบกลับไปก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเปียกปอนไปมากกว่านี้” “ไม่เป็นไร” ศิวกรตอบ “ผมจะไปส่งคุณ” “ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ” อรุณรัศมีพยายามปฏิเสธ “แค่นี้ก็รบกวนคุณมากพอแล้ว” “ผมอยากทำ” ศิวกรยืนกราน “ผมอยากดูแลคุณ” เม็ดฝนเริ่มหนาเม็ดขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา อากาศรอบตัวเย็นเยียบขึ้นอย่างรวดเร็ว “คุณศิวกรคะ…” อรุณรัศมีมองหน้าเขาอย่างอึดอัด “ผมรู้ว่าคุณกำลังสับสน” ศิวกรพูดแทรกขึ้น “ผมจะให้เวลาคุณคิดนะ แต่ผมอยากให้คุณรู้ไว้ว่า ผมไม่ได้โกหก ผมแค่อยากให้คุณเข้าใจความรู้สึกของผม” เขาเอื้อมมือไปคว้ามือของเธอไว้แน่น “ผม… ผมรักคุณนะอรุณรัศมี ผมรักคุณมาตลอด” หัวใจของอรุณรัศมีหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม คำว่า “รัก” ที่หลุดออกจากปากของเขาในสถานการณ์เช่นนี้ ยิ่งทำให้เธอสับสนและหวาดหวั่นมากขึ้นไปอีก เธอไม่รู้ว่าความรักที่เขากล่าวอ้างนั้นเป็นความรักที่มีต่อเธอคนนี้ หรือเป็นความรักที่เขามีต่อ ‘อรุณ’ ในอดีตของเขา “คุณ… คุณพูดอะไรนะคะ” เธอถามเสียงสั่น “ผมรักคุณ” ศิวกรย้ำ เขาบีบมือของเธอเบาๆ “ผมรักคุณในแบบที่ผมเคยรัก ‘อรุณ’ ของผม ผมเชื่อว่าคุณคือคนเดียวกัน” ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักหน่วงเริ่มซัดเข้าใส่ร่างของทั้งสองคนจนเปียกโชกไปทั่ว ร่มที่อรุณรัศมีถืออยู่ก็แทบจะต้านทานแรงลมและสายฝนไม่ไหว “คุณศิวกรคะ ปล่อยมือฉันเถอะค่ะ ฉันกลับเองได้” เธอพยายามดึงมือออก แต่เขาก็ยังคงจับไว้แน่น “ไม่ได้” ศิวกรพูดเสียงหนักแน่น “ผมจะปล่อยคุณไปในสภาพนี้ไม่ได้เด็ดขาด” เขาค่อยๆ ดึงเธอเข้ามาใกล้ “ผมจะพาคุณไปที่ปลอดภัยก่อน” อรุณรัศมีมองหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งสับสน หวาดกลัว และ… ลึกๆ แล้วก็มีความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย ความใกล้ชิดของเขาในยามที่เธออ่อนแอเช่นนี้ มันทำให้เธอรู้สึกถึงความปลอดภัยอย่างประหลาด แต่ในขณะเดียวกัน ความลับที่เขาเปิดเผยออกมาก็ยังคงเป็นปริศนาที่ใหญ่หลวง “แต่… ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ค่ะ” เธอพึมพำ “ผมจะอธิบายให้คุณฟังเอง” ศิวกรกล่าว “ขอแค่อย่าเพิ่งหนีผมไปไหนนะ” เขาค่อยๆ พาเธอเดินฝ่าสายฝนที่กำลังตกหนักเพื่อไปยังรถของเขา อรุณรัศมียังคงนิ่งเงียบ ปล่อยให้ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับเรื่องราวที่น่าเหลือเชื่อนี้ ความรู้สึกของเธอที่มีต่อศิวกร สองเดือนที่ผ่านมา มันคือความรู้สึกที่บริสุทธิ์ เธอมีความสุขที่ได้รู้จักเขา ได้พูดคุยกับเขา ได้เห็นรอยยิ้มของเขา แต่การที่เขาอ้างว่าเธอคือคนรักเก่าของเขา มันทำให้ทุกอย่างซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว