อรุณรัศมีเดินออกมาจากห้องพักของศิวกรอย่างไร้จุดหมาย สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ใบหน้าของเธอเปื้อนน้ำตาและน้ำฝน เธอรู้สึกราวกับกำลังหลงทางอยู่ในเขาวงกตอันมืดมิด ความจริงที่ศิวกรเปิดเผยนั้นมันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะแบกรับไหว การรู้ว่าเธอหน้าเหมือนคนที่เขารักมากที่สุดจนกระทั่งเขาเสียชีวิตไป มันทำให้ความรู้สึกทั้งหมดที่เธอมีต่อเขาสั่นคลอน เธอเดินลึกเข้าไปในบริเวณรีสอร์ทที่เงียบสงัด ท่ามกลางเสียงฝนที่ดังเป็นเพื่อน ทิวทัศน์รอบตัวดูพร่ามัวไปหมดเมื่อมองผ่านม่านน้ำตา เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะไปที่ไหน เพียงแต่ต้องการหนีออกมาจากตรงนั้น หนีออกมาจากความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งจะปะทุขึ้น “คุณอรุณรัศมี!” เสียงของอรุณรัศมีดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้อรุณรัศมีสะดุ้ง เธอหันกลับไปมอง เห็นชายในชุดเครื่องแบบของรีสอร์ทกำลังวิ่งตามมา “คุณ… คุณจะไปไหนครับ? ฝนตกหนักมากนะครับ” อรุณรัศมีพยายามจะยิ้มให้ แต่ริมฝีปากสั่นเครือ “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่อยากเดินเล่นสักหน่อย” “แต่… คุณหนู… คุณ… คุณดูไม่ค่อยสบายนะครับ” ชายคนนั้นพูดด้วยความเป็นห่วง “คุณศิวกร… เขาเป็นห่วงคุณมากนะครับ” คำว่า ‘คุณศิวกร’ ทำให้หัวใจของเธอปวดหนึบ เธอพยักหน้าเบาๆ “ฉันรู้ค่ะ… ขอบคุณนะคะ” เธอเดินกลับไปที่ห้องพักของเธอ ไม่ใช่ห้องที่เธอเคยอยู่กับศิวกร แต่เป็นอีกห้องหนึ่งที่เขาจองไว้ให้เธอแยกออกมาตั้งแต่แรก เธอปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา แล้วทรุดตัวลงนั่งพิงประตู สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ ภาพถ่ายของ ‘อรุณ’ ยังคงติดตาเธออยู่ ความคล้ายคลึงนั้นมันเป็นคำสาปหรือพรหมลิขิตกันแน่? เธอคิดถึงคำพูดของศิวกรที่ว่า เขาเห็นเธอครั้งแรกแล้วตกใจราวกับเห็น ‘เขา’ กลับมา นี่มันหมายความว่ายังไง? เขาเคยเห็นใครที่หน้าเหมือนเธอมาก่อนแล้วหรือ? หรือเขาแค่เห็นว่าเธอ ‘เหมือน’ ‘อรุณ’ ในรูป? เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ทำลายความคิดของเธอ “อรุณรัศมี… เปิดหน่อยสิครับ” เป็นเสียงของศิวกร เธอไม่ตอบ เธอแค่เงียบไป “ผมรู้ว่าคุณกำลังเสียใจ… และผมก็เข้าใจ” ศิวกรพูดต่อ “แต่ผมอยากอธิบาย… ผมอยากให้เราคุยกัน” อรุณรัศมียังคงเงียบ เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี ความรู้สึกสับสนและเจ็บปวดมันตีกันอยู่ในอก “ผมรู้ว่ามันยาก… ที่จะรับความจริงที่ว่า ผมเคยรักใครอีกคนอย่างหมดหัวใจ” เสียงของศิวกรแผ่วลง “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า… ความรักของผมที่มีต่อคุณ… มันคือความรักที่บริสุทธิ์… มันไม่ใช่การทดแทน… มันไม่ใช่การมองหาใครสักคนมาเติมเต็มช่องว่าง… แต่มันคือความรักที่เกิดจากหัวใจจริงๆ” “แต่คุณก็ยังหลอกฉัน…” อรุณรัศมีพูดเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน “ผมไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณ” ศิวกรยืนยัน “ผมแค่… ผมแค่กลัว… กลัวว่าจะสูญเสียคุณไป… ถ้าคุณรู้ความจริง… คุณอาจจะเกลียดผม… คุณอาจจะมองผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป… ซึ่งมันก็เป็นอย่างที่ผมกลัว…” “คุณกลัว… แล้วทำไมคุณถึงทำแบบนี้?” อรุณรัศมีถาม “คุณปล่อยให้ฉันรักคุณ… คุณรับความรักของฉันไป… แล้วตอนนี้คุณก็มาบอกว่าความรักของคุณมันซับซ้อน… มันมีเงาของคนอื่นอยู่… คุณคิดว่ามันแฟร์กับฉันไหม?” “ผมขอโทษ… ผมขอโทษจริงๆ” ศิวกรพูดเสียงสั่นเครือ “ผมรู้ว่าผมทำผิด… ผมทำพลาดไป… แต่ผมอยากแก้ไข… ผมอยากให้เราผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน” อรุณรัศมีถอนหายใจยาว เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปเปิดประตู ศิวกรยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้เมื่อครู่ “คุณ… คุณโกรธผมมากไหม?” “ฉัน… ฉันไม่รู้” อรุณรัศมีตอบตามตรง “ฉันสับสน… เจ็บปวด… แล้วก็… ผิดหวัง” “ผมเข้าใจ” ศิวกรพยักหน้า “ผมสมควรได้รับมัน… ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า… ผมรักคุณ… ผมรักอรุณรัศมี… ไม่ใช่ ‘อรุณ’ ในรูปนั่น… ถึงแม้ว่าคุณจะหน้าเหมือนเขาก็ตาม… ความรักของผม… มันมีให้คุณคนเดียว” “แล้ว… แล้วเรื่อง ‘อรุณ’… เรื่องอุบัติเหตุ… มีใครรู้อีกบ้าง?” อรุณรัศมีถาม “มีแค่ผม… แล้วก็… ตำรวจที่ทำการสอบสวนในตอนนั้น” ศิวกรตอบ “ผมไม่เคยเล่าให้ใครฟัง… มันเป็นความลับที่ผมแบกรับมาตลอด” “แล้วทำไม… ทำไมคุณถึงเปิดเผยกับฉัน?” “เพราะผมไม่อยากให้คุณเข้าใจผิด… ผมอยากให้คุณรู้ความจริง… ถึงแม้ว่ามันจะเจ็บปวดก็ตาม… ผมไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเรา… ต้องอยู่บนพื้นฐานของคำโกหก” ศิวกรกล่าว “ผมอยากให้คุณตัดสินใจเอง… ว่าคุณจะอยู่กับผมต่อได้ไหม… โดยที่รู้ความจริงทั้งหมด” อรุณรัศมียืนนิ่ง เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ยังคงมีเมฆครึ้ม “ฉัน… ฉันต้องการเวลา… ฉันต้องการเวลาคิด” “ได้… ผมให้เวลาคุณเต็มที่” ศิวกรกล่าว “ผมจะอยู่ที่นี่… ถ้าคุณต้องการอะไร… หรือถ้าคุณอยากคุย… ผมพร้อมเสมอ” อรุณรัศมีมองเข้าไปในดวงตาของศิวกร เธอเห็นความจริงใจที่ปะปนอยู่กับความเจ็บปวดและความหวังที่ริบหรี่ เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะก้าวผ่านเรื่องนี้ไปได้หรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ โลกของเธอได้เปลี่ยนไปแล้ว จากผู้หญิงที่มีความสุขกับความรักที่ได้รับ… กลายเป็นผู้หญิงที่ต้องแบกรับความลับอันซับซ้อน และตั้งคำถามกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น “ฉันขออยู่คนเดียวสักพักนะคะ” เธอกล่าวเสียงเบา แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องพักของเธอ ปิดประตูลงกลอนอีกครั้ง ทิ้งให้ศิวกรยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกโปรยปราย