อรุณรัศมีนั่งเหม่อมองสายฝนที่ยังคงเทกระหน่ำลงมาไม่หยุด สายตาจับจ้องไปยังหยดน้ำใสที่กลิ้งตัวลงบนกระจกหน้าต่าง ราวกับกำลังสะท้อนภาพความสับสนวุ่นวายในใจของเธอ เสื้อคลุมตัวใหญ่ที่ศิวกรเคยให้ยังคงโอบกอดร่างของเธอไว้ ให้ความรู้สึกอบอุ่นเพียงน้อยนิด แต่ไม่สามารถขับไล่ความหนาวเย็นที่กัดกินลึกเข้าไปถึงกระดูกได้เลย ความจริงที่ว่า 'อรุณ' ตัวจริงมีอยู่จริง และเธอเพียงเป็นเงาสะท้อนของหญิงสาวคนนั้น มันทำให้โลกทั้งใบของอรุณรัศมีสั่นคลอน จนแทบไม่เหลือชิ้นดี "นี่เธอไม่สบายหรือไง นั่งซึมอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อคืน" เสียงทุ้มนุ่มของศิวกรดังขึ้นจากด้านหลัง ทำลายความเงียบที่ปกคลุมภายในห้อง อรุณรัศมีสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ได้หันไปมอง เธอเพียงแต่ขยับตัวเล็กน้อยบนเก้าอี้บุนวมตัวโปรด ศิวกรเดินเข้ามาหาเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวข้างๆ เขาเฝ้ามองแผ่นหลังของอรุณรัศมีอย่างเงียบๆ เขาเห็นความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดฉายชัดอยู่ในท่าทางของเธอ และเขาก็รู้ดีว่ามันเกิดจากอะไร "ฉัน...ไม่เป็นไรมาก" เธอตอบเสียงแผ่วเบา พยายามซ่อนน้ำเสียงสั่นเครือ "ไม่เป็นไรมาก? หน้าเธอซีดมากนะ แล้วนี่ยังใส่เสื้อตัวนี้อยู่เลย" ศิวกรเอื้อมมือไปสัมผัสเสื้อคลุมที่เธอสวมอยู่ เขาจำได้ดีว่านี่คือเสื้อตัวเดียวกับที่เขาให้เธอในคืนวันนั้น คืนที่เธอกำลังจะจากไปอย่างสิ้นหวัง "เธอไม่สบายหรือเปล่า อรุณรัศมี" เขาเรียกชื่อเธออย่างชัดเจนอีกครั้ง ราวกับต้องการตอกย้ำบางสิ่งบางอย่าง อรุณรัศมีเม้มปากแน่น เธอรู้ว่าเขาต้องการอะไร ต้องการคำตอบ ต้องการการอธิบาย แต่เธอจะอธิบายได้อย่างไรในเมื่อใจของเธอเองก็ยังสับสนไม่แพ้กัน "ฉันแค่...เหนื่อย" เธอเลี่ยงที่จะตอบคำถามตรงๆ ศิวกรถอนหายใจแผ่วเบา เขาคงไม่คาดหวังคำตอบที่ชัดเจนจากเธอในตอนนี้ "ถ้าเธอต้องการพักผ่อน ฉันจะไปหาที่อื่นนั่ง" เขาพูดพลางลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวก่อนค่ะ" อรุณรัศมีรีบเอ่ยห้าม เธอไม่ต้องการให้เขาทิ้งเธอไปในตอนนี้ แม้ว่าความจริงจะบาดลึกถึงหัวใจ แต่การอยู่คนเดียวท่ามกลางความเงียบและความคิดของตัวเองก็ยิ่งทำให้เธอจมดิ่งลงไป "ฉัน...อยากคุยกับคุณ" ศิวกรชะงัก เขาหันกลับมามองเธอ ดวงตาคู่คมฉายแววประหลาดใจระคนเห็นใจ "คุยเรื่องอะไร" อรุณรัศมีรวบรวมความกล้า เธอหันหน้ามาเผชิญหน้าเขาอย่างเต็มที่ แม้น้ำตายังคงคลอหน่วย "คุณ...รักอรุณใช่ไหมคะ" คำถามนั้นหลุดออกจากปากเธอไปอย่างง่ายดาย ราวกับน้ำที่ไหลเอ่อท้นออกมาจากเขื่อนที่พังทลาย แววตาของศิวกรอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาพยักหน้ารับช้าๆ "ใช่ ฉันรักเธอ" "แล้ว...ฉันล่ะคะ" อรุณรัศมีเอ่ยถามต่อ น้ำเสียงสั่นเครือกว่าเดิม "ฉันเป็นใครในสายตาคุณ" ศิวกรเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง ก่อนจะคุกเข่าลงข้างเก้าอี้ของเธอ มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าของเธอไว้เบาๆ "เธอคืออรุณรัศมี" เขาพูดเน้นคำว่า 'อรุณรัศมี' อย่างชัดเจน "แต่ในบางครั้ง...เธอก็ทำให้ฉันนึกถึงอรุณ" "แค่...นึกถึง" อรุณรัศมีกัดริมฝีปาก น้ำตาที่เอ่อคลออยู่ก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ไม่ได้หมายความว่าคุณรักฉันเลยใช่ไหมคะ" "อรุณรัศมี..." ศิวกรเอ่ยชื่อเธออย่างอ่อนโยน "ความรู้สึกมันซับซ้อนกว่านั้น ฉันไม่สามารถลืมอรุณได้ และฉันก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเธอทำให้ฉันรู้สึกบางอย่าง" "ความรู้สึกบางอย่าง..." อรุณรัศมีหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "มันก็แค่เศษเสี้ยวของความรู้สึกที่คุณมีให้กับอรุณคนนั้นใช่ไหมคะ" เธอปัดมือของเขาออกจากใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา "ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" "ไม่ เธอไม่เข้าใจ" ศิวกรคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "มันไม่ใช่แบบนั้น" "แล้วมันเป็นแบบไหนคะ" อรุณรัศมีเงยหน้ามองเขา ดวงตาแดงก่ำ "บอกฉันมาสิคะ ว่าฉันเป็นแค่ตัวแทน เป็นเงาสะท้อน เป็นสิ่งที่คุณใช้หลอกตัวเองว่ายังได้อยู่กับคนรักเก่า" "มันไม่ใช่การหลอกตัวเอง" ศิวกรเสียงเข้มขึ้น "เธอคือคนที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ เธอคือคนที่ฉันมองเห็น ฉันรู้สึกกับเธอ มันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริง" "แต่คุณบอกว่าคุณรักอรุณ" อรุณรัศมีสะอื้น "แล้วความรักที่คุณมีให้ฉันล่ะคะ มันเป็นแค่เงาตามตัวของความรักครั้งเก่า หรือเปล่า" "อรุณรัศมี..." ศิวกรพยายามอธิบาย "มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ความรู้สึกของมนุษย์มันไม่ได้แบ่งแยกได้เป็นส่วนๆ อย่างชัดเจน" "สำหรับฉัน มันชัดเจนค่ะ" อรุณรัศมีพูดเสียงแข็ง "คุณไม่เคยรักฉันเลย คุณแค่รักคนที่ฉันเหมือน" "ฉันไม่ได้..." ศิวกรพยายามแย้ง แต่คำพูดของเขาก็ติดอยู่ที่ลำคอ "คุณรักคนที่เหมือนฉัน" อรุณรัศมีพูดซ้ำอย่างตัดพ้อ "แล้วความรู้สึกของอรุณรัศมีคนนี้ล่ะคะ คุณเคยเห็นมันบ้างไหม" เธอปล่อยข้อมือของเขาอย่างแรงแล้วลุกขึ้นยืน เดินโซเซไปที่หน้าต่างอีกครั้ง "ฉันเหนื่อยเหลือเกินค่ะ เหนื่อยกับการเป็นเงา เหนื่อยกับการเป็นแค่ตัวแทน" ศิวกรยืนนิ่งมองร่างที่สั่นเทาของเธอ เขารู้สึกเจ็บปวดในอกเช่นกัน แต่เขาก็ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกที่ซับซ้อนในใจของเขาออกไปได้อย่างไร การได้เจอเธอทำให้เขานึกถึงอรุณทุกครั้งที่มอง แต่ขณะเดียวกัน เธอก็คืออรุณรัศมีที่เขากำลังใช้ชีวิตอยู่ด้วย "ฉันต้องการเวลาค่ะ" อรุณรัศมีพูดโดยไม่หันกลับมา "ขอเวลาให้ฉันคิดทบทวนทุกอย่าง" "เธอจะไปไหน" ศิวกรถามเสียงร้อนรน "ฉันไม่รู้" เธอตอบอย่างเลื่อนลอย "อาจจะกลับไปที่ห้อง หรืออาจจะไปไหนก็ได้ที่ทำให้ฉันได้อยู่กับตัวเอง" "อย่าไปเลยอรุณรัศมี" ศิวกรเดินเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง "อยู่ตรงนี้กับฉันก่อน" "อยู่ตรงนี้...เพื่ออะไรคะ" อรุณรัศมีหันมามองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา "เพื่อตอกย้ำว่าฉันเป็นแค่เงาของคุณงั้นหรือคะ" "ไม่" ศิวกรส่ายหน้า "อยู่ตรงนี้...เพื่อเราจะได้คุยกันจริงๆ จังๆ" "คุยกันเรื่องอะไรคะ" อรุณรัศมีถามเสียงสั่น "เรื่องที่คุณรักอรุณ หรือเรื่องที่คุณแค่รู้สึกดีกับอรุณรัศมี" "เรื่องทั้งหมด" ศิวกรตอบ "เรื่องของเรา" อรุณรัศมีมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความสับสน ความเจ็บปวด และความหวังที่ริบหรี่อยู่ในนั้น เธอรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอ แต่ความจริงที่เขาเปิดเผยออกมา มันได้สร้างบาดแผลที่ลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้ง่ายๆ "ฉัน...ไม่รู้ว่าฉันจะทนรับฟังได้อีกนานแค่ไหน" เธอพูดเสียงแผ่วเบา "ฉันจะพยายามอธิบายให้เธอเข้าใจ" ศิวกรกล่าว "เท่าที่ฉันจะทำได้" อรุณรัศมีพยักหน้าช้าๆ เธอไม่รู้ว่าการอยู่ต่อจะทำให้เธอเจ็บปวดมากขึ้น หรือจะทำให้เธอเข้าใจอะไรได้ดีขึ้น แต่ส่วนหนึ่งในใจของเธอก็ยังคงมีความหวังเล็กๆ ที่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ศิวกรกำลังจะพูด ถึงแม้ว่าอีกส่วนหนึ่งจะกรีดร้องให้เธอหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็ตาม สายฝนยังคงพรำลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะช่วยกลบเสียงสะอื้นไห้ที่ดังอยู่ในอกของเธอ