อรุณรัศมีนั่งอยู่บนรถแท็กซี่คันเก่าที่กำลังมุ่งหน้าไปยังสถานีขนส่งแห่งหนึ่ง เธอซุกตัวอยู่ในมุมมืดของรถ พยายามซ่อนใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาเอาไว้ ไม่ให้คนขับรถสังเกตเห็น "ไปส่งที่สถานีขนส่งสายใต้ใหม่นะครับ" เธอสั่งเสียงเบา คนขับรถพยักหน้า "ครับคุณผู้หญิง" ตลอดทาง เธอนั่งนิ่ง ปล่อยให้สายตาจับจ้องออกไปนอกหน้าต่าง ภาพผู้คนและรถราที่เคลื่อนผ่านไปมาดูช่างเลือนราง ราวกับความฝันอันโหดร้ายที่กำลังจะจากไป "จะกลับบ้านเหรอครับ" คนขับถามขึ้นอย่างเป็นมิตร อรุณรัศมียิ้มบางๆ "ค่ะ...กลับบ้าน" "กลับไปหาครอบครัวก็ดีแล้วครับ บางทีการได้อยู่กับคนที่รัก ก็ช่วยเยียวยาใจได้นะครับ" คำพูดของคนขับรถทำให้เธอรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาในหัวใจ อย่างน้อยก็ยังมีคนที่หวังดีกับเธออยู่บ้าง "ขอบคุณค่ะ" เธอหลับตาลง ภาพของพ่อแม่ที่ต่างจังหวัดผุดขึ้นมาในหัว เธอคิดถึงรอยยิ้มของแม่ เสียงหัวเราะของพ่อ ภาพบ้านหลังเล็กๆ ที่อบอุ่น "ถ้ากลับไปตอนนี้...ท่านจะรับได้ไหม" เธอครุ่นคิดในใจ เธอไม่ใช่ลูกกตัญญูที่จากบ้านมาเพื่อสร้างครอบครัวที่มั่นคง แต่เธอกลับมาพร้อมกับความอับอาย ความผิดหวัง และหัวใจที่แตกสลาย "ถึงแล้วครับ" เสียงคนขับรถดังขึ้น อรุณรัศมีลืมตาขึ้น พบว่ารถแท็กซี่จอดสนิทอยู่หน้าสถานีขนส่งสายใต้ใหม่ เธอจ่ายค่าโดยสาร ก่อนจะก้าวลงจากรถ พลางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด "ขอบคุณค่ะ" เธอกล่าวขอบคุณคนขับ ก่อนจะเดินเข้าไปในสถานี ภายในสถานีขนส่งเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่กำลังเร่งรีบ บ้างก็กำลังเดินทาง บ้างก็กำลังรอคอยคนที่รัก บรรยากาศที่คึกคักนี้ช่างแตกต่างกับความเงียบเหงาในหัวใจของเธอเหลือเกิน เธอเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ขายตั๋ว "ขอตั๋วรถทัวร์ไปจังหวัดขอนแก่นเที่ยวสุดท้ายคืนนี้ครับ" "มีเที่ยวเดียวครับ รอบสองทุ่ม" พนักงานตอบ "รับครับ" หลังจากได้ตั๋วแล้ว อรุณรัศมีก็เดินหาที่นั่งว่างๆ ในโซนรอขึ้นรถ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอแสดงภาพของเธอและภาคภูมิที่เคยถ่ายคู่กันเมื่อครั้งยังมีความสุข รอยยิ้มที่เคยสดใสของทั้งคู่ บัดนี้กลับกลายเป็นภาพบาดตาบาดใจ "ทำไม...ทำไมฉันถึงโง่ได้ขนาดนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ เธอจำได้ดี วันที่ภาคภูมิขอให้เธอเป็นแฟนอย่างเป็นทางการ วันที่เขาให้แหวนเพชรเม็ดเล็กๆ วงนั้นกับเธอ เขาบอกว่ามันคือแหวนหมั้น สัญลักษณ์ของความรักที่เขาจะมอบให้เธอตลอดไป "อรุณ...เธอจะเป็นภรรยาของฉันนะ" เขาเคยบอกกับเธอพร้อมกับสวมแหวนวงนั้นที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ "ฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุด จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอเด็ดขาด" คำพูดเหล่านั้น...มันคืออะไร? การหลอกลวงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเธออย่างนั้นหรือ? "คุณภาคภูมิ...คุณมันปีศาจ" เธอต่อว่าเขาในใจ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินอย่างไม่อาจห้าม เธอจำได้ว่าเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับภาคภูมิมาบ้าง ว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้ มีผู้หญิงมากมายรายล้อม แต่เธอก็ไม่เคยเชื่อ เพราะเขาแสดงออกว่ารักเธอมากเพียงใด "พวกนั้นก็แค่คนที่อยากเข้ามาหาฉัน เพราะฉันมีทุกอย่าง" เขาเคยอธิบายให้เธอฟัง "แต่คนที่ฉันรักจริงๆ มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น อรุณ" เธอเชื่อคำพูดของเขา...โง่เง่าสิ้นดี! "คุณหลอกฉันมาตลอด..." เธอพึมพำ พร้อมกับเม้มริมฝีปากแน่น ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ "ภาคภูมิ" เธอชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เธอไม่แน่ใจว่าควรจะรับสายหรือไม่ "รับดีไหมนะ" เธอครุ่นคิด "เขาจะพูดอะไรอีก" หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตัดสินใจกดรับสาย "ฮัลโหลค่ะ" น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "อรุณ...อยู่ที่ไหน" เสียงภาคภูมิถามกลับมา น้ำเสียงของเขาฟังดูร้อนรนผิดปกติ "ฉัน...ฉันกำลังจะกลับบ้านค่ะ" "กลับบ้าน? กลับบ้านที่ไหน! เธอจะกลับบ้านที่ไหนได้! เธอจะไปจากฉันไม่ได้!" เขาตะคอกกลับมา "ทำไมคะ? คุณบอกเองว่าคุณไม่เคยรักฉัน คุณบอกว่าคุณเบื่อฉัน คุณไล่ฉันออกไป" อรุณรัศมีสวนกลับทันควัน เสียงของเธอเริ่มมีพลังมากขึ้น "ตอนนี้คุณจะมาพูดอะไร! หรือว่าคุณแค่สงสารที่ฉันไม่มีที่ไป!" "ไม่ใช่! ไม่ใช่แบบนั้น! ฟังฉันนะอรุณ...ที่ฉันพูดไปวันนั้น...ฉันไม่ได้ตั้งใจ" "ไม่ได้ตั้งใจ? คุณพูดออกมาจากใจของคุณเองชัดๆ เลยนะคะ!" "ฉัน...ฉันแค่อยากให้เธอออกไปจากชีวิตฉันสักพัก! ฉันกำลังจะมีปัญหากับธุรกิจ! ฉันไม่อยากให้เธอมาเกี่ยว! ฉันเลยต้องพูดแรงๆ ไปแบบนั้น!" "ปัญหาธุรกิจ? แล้วผมที่อยู่ในแหวนของคุณล่ะคะ? มันคืออะไร? การแสดงละครที่น่าสงสารอย่างนั้นหรือคะ! หรือคุณแค่ไม่ต้องการให้ผู้หญิงที่ 'คู่ควร' กับคุณมาเห็นฉันอยู่ข้างๆ คุณ!" อรุณรัศมีสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณหลอกฉันมาตลอด! คุณกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงอีกคนไม่ใช่เหรอ! คุณคิดว่าฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยอย่างนั้นเหรอ!" อีกฝั่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงภาคภูมิจะดังขึ้นอีกครั้ง "เธอรู้แล้ว..." "ใช่ค่ะ ฉันรู้แล้ว! ฉันรู้ว่าคุณกำลังจะแต่งงานกับคุณหนูมณีรัตน์! ฉันรู้ว่าคุณแค่ใช้ฉันเป็นที่รองรับอารมณ์! คุณมันเห็นแก่ตัว! คุณมันเลว!" "อรุณ! ฟังฉันก่อน! ฉัน...ฉันยังมีเรื่องจะบอกเธออีก!" "ไม่มีอะไรต้องบอกอีกแล้วค่ะ! คุณภาคภูมิ รามกุล! นับจากวันนี้ไป เราสองคนไม่เกี่ยวข้องกันอีก! ชีวิตของคุณจะเป็นอย่างไรต่อไป ฉันไม่สนใจอีกแล้ว! ขอให้คุณโชคดีกับชีวิตที่คุณเลือก!" อรุณรัศมีตัดสายทันที ก่อนที่น้ำตาจะไหลอาบแก้ม เธอสูดหายใจลึก พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน "พอแล้ว...อรุณ" เธอพูดกับตัวเอง "พอได้แล้ว" เธอรู้ว่าการตัดขาดจากเขาครั้งนี้ อาจเป็นเรื่องยากลำบาก แต่เธอก็รู้ดีว่านี่คือหนทางเดียวที่จะทำให้เธอได้หลุดพ้นจากวังวนแห่งความเจ็บปวดนี้ เธอตัดสินใจทิ้งโทรศัพท์มือถือไว้บนเก้าอี้ ก่อนจะเดินไปขึ้นรถทัวร์ที่กำลังจะออกเดินทาง