รถทัวร์เคลื่อนตัวออกจากสถานีขนส่งกรุงเทพฯ ท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาล อรุณรัศมีนั่งมองแสงไฟของเมืองหลวงที่ค่อยๆ เลือนหายไปจากขอบฟ้า เธอรู้สึกเหมือนกำลังทิ้งทุกอย่างที่เคยมีไว้เบื้องหลัง ทั้งความรัก ความสุข และความเจ็บปวด เธอหลับตาลง ปล่อยให้เสียงเครื่องยนต์ของรถทัวร์กล่อมให้เธอเข้าสู่ภวังค์แห่งความสงบ หวังเพียงว่าเมื่อตื่นขึ้นมา โลกทั้งใบของเธอจะเปลี่ยนไป เช้าวันต่อมา รถทัวร์ได้เดินทางมาถึงจังหวัดขอนแก่น แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในรถ อรุณรัศมีลืมตาขึ้น รู้สึกได้ถึงอากาศที่เย็นสบายกว่ากรุงเทพฯ อย่างเห็นได้ชัด "ถึงแล้วครับ" คนขับประกาศ เธอเก็บสัมภาระเล็กน้อยของเธอขึ้นมา ก่อนจะกล่าวขอบคุณคนขับ แล้วก้าวลงจากรถ "ยินดีต้อนรับสู่ขอนแก่นครับ" คนขับกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม "ขอบคุณค่ะ" อรุณรัศมียิ้มตอบ เธอเดินออกจากสถานีขนส่ง พบว่าบรรยากาศเมืองขอนแก่นนั้นแตกต่างจากกรุงเทพฯ อย่างสิ้นเชิง ผู้คนดูไม่เร่งรีบเท่า ผู้คนยิ้มแย้มแจ่มใสกว่า มีความเป็นมิตรมากกว่า "ตอนนี้ฉันจะไปไหนดีนะ" เธอครุ่นคิด เธอตัดสินใจเดินไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะขึ้นรถเมล์สายหนึ่งที่มุ่งหน้าไปยังอำเภอเมือง "คุณจะไปไหนครับ" คนขับถาม "ไปแถวๆ มหาวิทยาลัยขอนแก่นครับ" "ได้เลยครับ" ตลอดทาง เธอสังเกตดูทิวทัศน์รอบข้าง บ้านเรือนดูไม่หรูหราเท่ากรุงเทพฯ แต่กลับดูอบอุ่น น่าอยู่กว่า ต้นไม้ใหญ่เขียวขจีเต็มสองข้างทาง ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย เธอมาถึงบริเวณมหาวิทยาลัยขอนแก่น ก่อนจะลงจากรถเมล์ "ขอบคุณค่ะ" เธอเดินเข้าไปในบริเวณมหาวิทยาลัย บรรยากาศเต็มไปด้วยนักศึกษาหนุ่มสาวที่กำลังเดินขวักไขว่ บ้างก็กำลังรีบไปเรียน บ้างก็กำลังพูดคุยหยอกล้อกัน "ที่นี่...คือความหวังใหม่ของฉัน" เธอพึมพำกับตัวเอง เธอเคยคิดอยากจะเรียนต่อด้านจิตวิทยา หลังจากที่เธอต้องเผชิญกับประสบการณ์เลวร้ายในชีวิต เธออยากจะเข้าใจความรู้สึกของมนุษย์ อยากจะเยียวยาบาดแผลทางใจให้กับผู้อื่น "แต่ฉันจะทำได้จริงๆ หรือ" เธออดสงสัยไม่ได้ เธอเดินเข้าไปยังอาคารคณะสังคมศาสตร์ เธอเห็นบอร์ดประกาศรับสมัครนักศึกษาใหม่ "ต้องลองดูสักครั้ง" เธอเดินเข้าไปหาเจ้าหน้าที่ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ "สวัสดีค่ะ" เธอทักทาย "ฉันอยากจะสอบถามเกี่ยวกับการสมัครเรียนต่อค่ะ" "ยินดีครับ ไม่ทราบว่าสนใจคณะไหนครับ" เจ้าหน้าที่สาวสวยตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "คณะจิตวิทยาค่ะ" "ตอนนี้เรากำลังเปิดรับสมัครนักศึกษาหลักสูตรปริญญาตรีภาคพิเศษครับ พอดีเลย" "จริงเหรอคะ!" อรุณรัศมีอุทานด้วยความดีใจ "ใช่ค่ะ สนใจกรอกใบสมัครเลยไหมคะ" "ค่ะ! กรุณาให้ใบสมัครด้วยค่ะ" เธอรับใบสมัครมา แล้วเดินออกมาหาที่นั่งเงียบๆ ในสวนของมหาวิทยาลัย เธอค่อยๆ กรอกใบสมัครอย่างตั้งใจ "ชื่อ-นามสกุล...อรุณรัศมี สุขเกษม" เธอเว้นวรรคไปชั่วขณะ ก่อนจะตัดสินใจเปลี่ยนนามสกุล "อรุณรัศมี...วรรณดี" "ที่อยู่ปัจจุบัน...กรุงเทพฯ" เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเขียนที่อยู่ใหม่ลงไป "บ้านเลขที่ 30 หมู่ 7 ตำบล...กุดกว้าง อำเภอ...เมือง จังหวัด...ขอนแก่น" เธอตัดสินใจที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ในเมืองนี้ เธอต้องการทิ้งอดีตที่เจ็บปวดไว้เบื้องหลัง และสร้างอนาคตที่ดีกว่าเดิม "ชื่อบิดา...นายสมชาย สุขเกษม" "ชื่อมารดา...นางสมศรี สุขเกษม" เมื่อกรอกข้อมูลส่วนตัวเสร็จ เธอก็มาถึงส่วนของประวัติการศึกษา "โรงเรียน...มัธยมศึกษา...สุรวิทยาคาร" "สถานภาพปัจจุบัน...ว่างงาน" เธอมองดูใบสมัครที่เสร็จสมบูรณ์แล้ว รู้สึกถึงความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจ "ฉันจะทำได้" เธอพูดกับตัวเองอย่างมั่นใจ "ฉันจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นี่" เธอเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ เพื่อยื่นใบสมัคร "เรียบร้อยแล้วค่ะ" เธอยื่นใบสมัครให้กับเจ้าหน้าที่ "ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวเราจะติดต่อกลับไปนะคะ" อรุณรัศมีพยักหน้า ก่อนจะเดินออกจากอาคารคณะ เธอรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก เธอเดินเล่นไปเรื่อยๆ ในสวนของมหาวิทยาลัย มองดูนักศึกษาที่กำลังมีความสุขกับการเรียน "ที่นี่...คงจะเป็นที่ที่ฉันจะสามารถค้นหาตัวตนของฉันเจอ" เธอสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด ความรู้สึกผิดหวังเสียใจเมื่อวานนี้ เริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความหวังอันเจิดจ้า "ภาคภูมิ...ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าผู้หญิงอย่างฉัน...ก็สามารถยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเองได้" เธอเดินออกจากมหาวิทยาลัยด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า แสงแดดที่สาดส่องลงมาในยามบ่าย ดูเหมือนจะเป็นกำลังใจให้กับเธอ ชีวิตใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นที่นี่ และเธอพร้อมที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่หวั่นเกรงต่อสิ่งใด.