สายฝนยังคงตกกระทบกับหน้าต่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบแต่แฝงไว้ด้วยความหนักอึ้ง อรุณรัศมียังคงยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง เสื้อคลุมของศิวกรที่โอบกอดร่างเธอไว้ ให้ความอบอุ่นเพียงน้อยนิด เมื่อเทียบกับความหนาวเย็นที่กัดกินเข้าสู่หัวใจ ความจริงที่ว่าเธอเป็นเพียงเงาสะท้อนของ 'อรุณ' หญิงสาวคนรักเก่าของศิวกร ยังคงเป็นเหมือนมีดที่ทิ่มแทงจิตใจของเธออยู่ตลอดเวลา "อรุณรัศมี" เสียงของศิวกรดังขึ้นอีกครั้ง เขาเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น "ฉันรู้ว่ามันยากสำหรับเธอ" อรุณรัศมีหันไปมองเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและความเหนื่อยล้า "ยาก...มันเป็นคำพูดที่น้อยเกินไปค่ะ" เธอเอ่ยเสียงแหบพร่า "มันเหมือนกับว่าฉันกำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่พร้อมจะขาดสะบั้นลงได้ทุกเมื่อ" "ฉันขอโทษ" ศิวกรกล่าว "ฉันไม่เคยตั้งใจจะทำร้ายเธอเลย" "แต่คุณก็ทำค่ะ" อรุณรัศมีพูดอย่างตัดพ้อ "การที่คุณไม่เคยบอกความจริงกับฉันตั้งแต่แรก การที่คุณปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอด..." "ฉันกลัว" ศิวกรสารภาพ "ฉันกลัวที่จะเสียเธอไป ฉันกลัวว่าถ้าเธอรู้ความจริง เธอจะทิ้งฉันไปเหมือนกับที่อรุณเคยทำ" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของอรุณรัศมีบีบรัดแน่น "อรุณ...ทิ้งคุณไป?" เธอถามอย่างไม่เข้าใจ "คุณบอกว่าเธอเสียชีวิตไปแล้ว" ศิวกรชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว "ใช่ เธอเสียชีวิตไปแล้ว...แต่ก่อนหน้านั้น เธอตัดสินใจที่จะเดินจากฉันไป" เขาเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด "มันเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉัน การที่ฉันไม่สามารถรั้งเธอไว้ได้" "แล้ว...ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันเรื่องนี้" อรุณรัศมีถาม "ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันคิดว่าคุณยังรักเธออยู่เพราะฉันหน้าเหมือนเธอ" "เพราะฉันสับสน" ศิวกรตอบ "เมื่อฉันเจอเธอ ฉันเห็นอรุณในตัวเธอทุกอย่าง มันทำให้ฉันคิดถึงเธอมาก แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็รู้สึกดีกับเธอในแบบของเธอเอง" "ความรู้สึกดี...ที่มาพร้อมกับความสับสน" อรุณรัศมีพึมพำ "มันช่างเป็นความรู้สึกที่น่าอึดอัดจริงๆ" "ฉันรู้" ศิวกรกล่าว "ฉันรู้ว่าฉันทำให้เธอต้องเจ็บปวด" "แล้วตอนนี้ล่ะคะ" อรุณรัศมีถาม "หลังจากที่คุณบอกความจริงทั้งหมดแล้ว คุณต้องการอะไรจากฉัน" ศิวกรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยปาก "ฉันอยากให้เธออยู่กับฉัน" เขาพูดอย่างตรงไปตรงมา "ฉันอยากจะเริ่มต้นใหม่กับเธอ โดยไม่มีเงาของอดีตมาบดบัง" "เริ่มต้นใหม่...กับคนที่คุณเคยบอกว่ากำลังตกหลุมรัก" อรุณรัศมีถาม "แล้วถ้าวันหนึ่ง คุณก็กลับไปรักเงาของอรุณอีกครั้งล่ะคะ" "ฉันจะไม่ทำแบบนั้น" ศิวกรให้คำมั่น "ฉันได้บทเรียนแล้ว ฉันจะไม่ปล่อยให้ความกลัวมาทำลายความสัมพันธ์ของเราอีก" "แต่คุณก็ยังคงเปรียบเทียบฉันกับเขาอยู่ดี" อรุณรัศมีพูดอย่างตรงไปตรงมา "ฉันจะใช้ชีวิตอยู่กับความรู้สึกที่ว่า ฉันเป็นแค่ตัวเลือกที่สองได้อย่างไรคะ" "เธอไม่ใช่ตัวเลือกที่สอง" ศิวกรยืนยัน "เธอคืออรุณรัศมี คนที่ฉันกำลังเรียนรู้ที่จะรัก" "เรียนรู้ที่จะรัก..." อรุณรัศมีทวนคำ "แล้วเมื่อไหร่คุณจะแน่ใจในความรู้สึกของคุณคะ" "ฉันไม่รู้" ศิวกรยอมรับ "แต่ฉันจะพยายามทำให้เธอเห็นว่าความรู้สึกของฉันมันจริงใจ" อรุณรัศมีถอนหายใจยาว เธอเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ปล่อยให้ร่างของเธอจมลงไปในเบาะนุ่มๆ "ฉันเหนื่อยเหลือเกินค่ะ" เธอพูดเสียงแผ่วเบา "เหนื่อยกับการต้องคิดวิเคราะห์ทุกอย่าง เหนื่อยกับการต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวด" "ฉันจะอยู่ตรงนี้กับเธอ" ศิวกรเข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ "ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจอย่างไร" "ถ้าฉันเลือกที่จะไปล่ะคะ" อรุณรัศมีถาม "คุณจะยอมรับได้หรือเปล่า" ศิวกรเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเอื้อมมือไปกุมมือของเธอไว้เบาๆ "ถ้าเธอต้องการไป ฉันก็คงทำอะไรไม่ได้" เขาตอบอย่างซื่อสัตย์ "แต่ฉันหวังว่าเธอจะให้โอกาสฉัน และให้โอกาสกับความรู้สึกของเรา" อรุณรัศมีมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความจริงใจและความเจ็บปวดซ่อนอยู่ภายใต้แววตาคู่นั้น เธอรู้ว่าศิวกรไม่ได้โกหก แต่ความกลัวและความไม่มั่นคงในใจของเธอมันยังคงอยู่ "ฉัน...ต้องการเวลาค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "เวลาที่จะคิดทบทวนทุกอย่าง" "แน่นอน" ศิวกรพยักหน้า "เธอต้องการเวลาเท่าไหร่ ฉันก็จะให้" อรุณรัศมีเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ยังคงมีเมฆครึ้มปกคลุม "ฉันไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร" เธอพูดเบาๆ "แต่ฉันก็ยังมีความหวังเล็กๆ ว่าเราจะผ่านมันไปได้" "เราจะผ่านมันไปได้" ศิวกรยืนยัน เขากุมมือเธอไว้แน่นขึ้น "ฉันสัญญา" อรุณรัศมีหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกสับสนปะปนกับความหวังเล็กๆ ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เธอไม่รู้ว่าทางแยกที่เธออยู่ตอนนี้จะนำพาเธอไปสู่ที่ใด แต่เธอรู้ว่าเธอจะต้องก้าวเดินต่อไป แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนก็ตาม สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะช่วยชะล้างความเจ็บปวด และเปิดทางให้กับการเริ่มต้นใหม่