ลมเย็นยามบ่ายพัดโชยมา ต้องกายอรุณรัศมีให้รู้สึกเย็นวาบไปทั่วสรรพางค์ เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับถูกสาป ดวงตาจับจ้องไปยังร่างของศิวกรที่กำลังก้าวเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ช้าจนเหมือนเวลาหยุดเดิน ทุกย่างก้าวของเขาหนักแน่น ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความเด็ดเดี่ยวที่เต็มไปด้วยความรัก แต่เป็นความเด็ดเดี่ยวที่มาพร้อมกับความเย็นชา และนั่นยิ่งทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นลงไปอีก "คุณมาทำอะไรที่นี่" เสียงของศิวกรดังขึ้น แฝงไว้ด้วยน้ำเสียงที่ไม่คาดคิด ราวกับว่าการพบกันครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องการ อรุณรัศมีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง "ฉัน... ฉันอยากจะคุยกับคุณค่ะ" "เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว" เขาตอบทันที น้ำเสียงแข็งกระด้างจนแทบจะตัดขาดทุกอย่าง "ทุกอย่างมันชัดเจนแล้ว" "ไม่ค่ะ ศิวกร มันยังไม่ชัดเจนสำหรับฉัน" เธอสวนกลับไปทันที ไม่ยอมให้เขาตัดบทง่ายๆ "ความลับที่คุณเก็บงำมาตลอด มันส่งผลกระทบกับทุกคน โดยเฉพาะฉัน" ศิวกรหยุดเดิน หันมามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ความลับอะไร" เขาถาม เสียงของเขาฟังดูเหมือนกำลังพยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติ แต่ก็ยังแฝงไว้ด้วยความไม่พอใจ "ความลับที่คุณปิดบังมาตลอดเรื่องแม่ของคุณ เรื่องของอรุณรัตน์" เธอเอ่ยชื่อพี่สาวของตัวเองออกมา น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาของศิวกรเบิกกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาอึ้งไปชั่วขณะ "คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง" "มันไม่สำคัญว่าฉันรู้ได้ยังไง สิ่งสำคัญคือคุณต้องรับผิดชอบ" เธอเดินเข้าไปใกล้เขาอีกก้าว แม้จะรู้สึกกลัว แต่ความโกรธและความผิดหวังมันมีมากกว่า "คุณทอดทิ้งฉัน เพราะคุณคิดว่าฉันเป็นอันตรายกับครอบครัวคุณ แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่าครอบครัวที่คุณอ้างถึง มันเป็นครอบครัวที่สร้างขึ้นมาจากความเจ็บปวดของคนอื่น" "คุณไม่เข้าใจอะไรเลย" ศิวกรแทรกขึ้น น้ำเสียงของเขาเริ่มมีอารมณ์ "คุณไม่เคยเข้าใจความกดดันที่ผมแบกรับมาตลอดชีวิต" "แล้วคุณเคยเข้าใจความรู้สึกของฉันบ้างไหม" เธอตะคอกใส่เขา "ความรู้สึกของคนที่ถูกหักหลัง ถูกหลอกลวง ถูกทำให้เชื่อในสิ่งที่ไม่จริงมาตลอด" เธอหยุดหายใจ มองเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามจะหาประกายของความรู้สึกผิด หรือแม้แต่ความเสียใจ แต่สิ่งที่เธอเห็นมีเพียงความว่างเปล่าและความแข็งกระด้าง "คุณบอกว่าคุณรักฉัน แต่การกระทำของคุณมันตรงกันข้าม คุณทำลายทุกอย่างที่เราเคยมี" "ผมทำไปเพราะผมต้องทำ" เขาแก้ต่าง เสียงของเขาเริ่มดังขึ้น "ผมต้องปกป้องคนที่ผมรัก" "คุณปกป้องใคร" เธอถาม เสียงของเธออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "คุณปกป้องแม่ของคุณ หรือคุณกำลังปกป้องตัวเองจากความจริงที่น่ากลัว" เธอเดินเข้ามาใกล้อีกนิด จนระยะห่างระหว่างทั้งสองคนแทบจะไม่มี "คุณรู้ไหม ศิวกร ตอนที่คุณบอกให้ฉันไป บอกว่าเราไม่มีวันเข้ากันได้ ฉันเจ็บปวดมากแค่ไหน ฉันพยายามทำความเข้าใจมาตลอด คิดว่าตัวเองทำอะไรผิดไป แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเบื้องหลังมันคือความลับดำมืดที่คุณปิดบังไว้" ศิวกรเม้มปากแน่น ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดขึ้น "ผมขอโทษ" เขาพึมพำออกมาเบาๆ จนแทบจะไม่ได้ยิน "ผมขอโทษที่ต้องโกหกคุณ" "ขอโทษ" เสียงหัวเราะในลำคอของอรุณรัศมีดังขึ้นมาอย่างขมขื่น "คำขอโทษของคุณ มันจะช่วยอะไรได้" น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มไหลรินลงมาอาบแก้ม "มันไม่สามารถลบล้างความเจ็บปวดที่คุณมอบให้ฉันได้ มันไม่สามารถทำให้หัวใจที่แตกสลายของฉันกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้" "ผมรู้ว่าผมผิด" เขาพูดต่อ เสียงของเขาดูอ่อนลงเล็กน้อย "แต่ตอนนั้น ผมไม่มีทางเลือกอื่น" "ทางเลือก" เธอทวนคำ "คุณไม่เคยมีทางเลือกจริงๆ หรือเปล่า ศิวกร หรือคุณแค่เลือกที่จะปิดบัง เพราะกลัวผลที่จะตามมา" เธอเงยหน้ามองเขา น้ำตาไหลพราก "คุณกลัวความจริงมากกว่ากลัวการสูญเสียฉันใช่ไหม" ศิวกรไม่ตอบ เขาเพียงแต่มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นความเจ็บปวดที่ลึกซึ้ง จนทำให้อรุณรัศมีรู้สึกสะท้อนใจ แม้ว่าเธอจะโกรธเขามากแค่ไหนก็ตาม "คุณบอกว่าแม่ของคุณเป็นคนดี" เธอพูดต่อ "แต่คุณเคยถามตัวเองไหมว่า ความดีของท่าน มันต้องแลกมาด้วยการทำร้ายคนอื่นหรือเปล่า" "อย่าพูดถึงแม่ผมแบบนั้น" ศิวกรสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง "คุณไม่รู้เรื่องอะไรเลย" "ฉันรู้ว่าความรักที่แท้จริงมันต้องมาพร้อมกับความซื่อสัตย์" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "แต่คุณ ศิวกร คุณมอบแต่ความผิดหวังและความเจ็บปวดให้ฉันมาตลอด" เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ "ฉันมาที่นี่ ไม่ใช่เพื่อจะต่อว่าคุณ หรือเพื่อจะขออะไรจากคุณ" เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาแดงก่ำ "ฉันมาเพื่อบอกลาคุณจริงๆ" คำว่า "บอกลา" ของเธอเหมือนมีดที่กรีดลงไปกลางใจของศิวกร เขามองเธอด้วยความตกตะลึง "อรุณรัศมี คุณกำลังพูดเรื่องอะไร" "ฉันจะไปจากที่นี่" เธอพูดต่อ "ฉันจะไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉันจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ โดยที่ไม่มีคุณ" เธอเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างรวดเร็ว "ฉันไม่อยากทนอยู่กับความหลอกลวงและความเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว" "คุณจะไปไหน" เขาถามเสียงดังขึ้น "คุณจะไปที่ไหน ผมจะตามคุณไป" "ไม่ต้อง" เธอส่ายหน้า "คุณไม่ต้องตามหาฉันอีกต่อไป ศิวกร" เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขาเป็นครั้งสุดท้าย "หัวใจของฉันที่คุณเคยครอบครองไปแล้ว มันถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ฉันไม่คิดว่าคุณจะคืนมันกลับมาได้อีกแล้ว" เธอหมุนตัวเดินจากไป ปล่อยให้ศิวกรยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ ลมเย็นที่พัดมาอีกครั้ง กลับให้ความรู้สึกที่หนักอึ้งกว่าเดิม ราวกับว่ามันกำลังพัดพาเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยสวยงามระหว่างเขากับเธอให้เลือนหายไปกับสายลม