แสงแดดยามบ่ายคล้อยค่อยๆ ลดระดับลง ทาบทาด้วยสีส้มอมแดงที่ขอบฟ้า บรรยากาศรอบกายอรุณรัศมีดูเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านต้นไม้ใบหญ้าให้เกิดเสียงหวีดหวิวเบาๆ เธอเดินไปตามทางเล็กๆ ที่ทอดยาวเข้าไปในสวนสาธารณะ ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าราวกับว่ากำลังแบกรับน้ำหนักของโลกทั้งใบไว้บนบ่า ภาพของศิวกรยังคงติดตาตรึงใจ ใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายในวันนั้น ทั้งความตกใจ ความเจ็บปวด และความสิ้นหวัง มันเป็นภาพที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็น และมันก็ยิ่งทำให้เธอสับสนมากขึ้นไปอีก เธอรู้ว่าการตัดสินใจที่จะจากไปเป็นสิ่งที่ถูกต้อง มันอาจจะเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้เธอหลุดพ้นจากวังวนแห่งความเจ็บปวดนี้ได้ แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจของเธอกลับเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกันไปมา "ทำไมมันถึงได้ยากขนาดนี้นะ" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงเบาหวิวแทบจะกลืนหายไปกับเสียงลม เธอเดินไปนั่งลงบนม้านั่งไม้ที่ตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ใบไม้สีเขียวขจีกำลังไหวเอนไปตามแรงลม เธอก้มหน้ามองมือของตัวเองที่วางอยู่บนตัก สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่แผ่ซ่านไปทั่ว "ฉันควรจะเกลียดเขาให้มากกว่านี้" เธอคิดในใจ "ฉันควรจะโกรธเขาจนไม่อยากเห็นหน้าเขาอีกเลย" แต่ยิ่งคิดถึงหน้าศิวกร เธอกลับยิ่งรู้สึกถึงความซับซ้อนในความสัมพันธ์ของพวกเขา มันไม่ใช่แค่เรื่องของการถูกหลอกลวง แต่มันมีอะไรที่มากกว่านั้น "เขาเองก็เป็นเหยื่อเหมือนกันหรือเปล่า" ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว "เหยื่อของความลับที่แม่ของเขาทิ้งไว้" เธอจำได้ว่าตอนที่ศิวกรเห็นเธอครั้งแรก ดวงตาของเขามันเต็มไปด้วยความหวัง ความรัก และความปรารถนา แต่มันก็มีแววตาบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ แววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวบางอย่าง "ถ้าหากเรื่องมันซับซ้อนกว่าที่ฉันคิดล่ะ" เธอเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง "ถ้าหากเขาก็เจ็บปวดไม่แพ้ฉัน" ความคิดนี้ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดในอก เธอพยายามจะสะบัดความคิดนี้ออกไป แต่ยิ่งพยายาม มันก็ยิ่งวนเวียนอยู่ในหัว "แต่ไม่ว่าจะยังไง เขาก็เลือกที่จะปิดบังฉัน" เธอพูดเสียงดังขึ้น "เขาเลือกที่จะทำให้ฉันเจ็บปวด" เธอหลับตาลง ปล่อยให้ภาพเหตุการณ์ต่างๆ วนเวียนเข้ามาในความคิด ตั้งแต่วันแรกที่พบกัน วันที่เขาบอกรัก วันที่เขาขอแต่งงาน จนถึงวันที่เขาบอกเลิกเธออย่างไม่ไยดี "เขาเคยรักฉันจริงหรือเปล่า" คำถามนี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอเปิดตาขึ้น มองไปยังท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนสี ความรู้สึกโดดเดี่ยวเข้าครอบงำจิตใจอย่างสมบูรณ์ "ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง" เธอตัดสินใจ "ฉันจะจมอยู่กับความเสียใจและความสับสนแบบนี้ไม่ได้" เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติและกำลังใจ "ฉันจะไปจากที่นี่" เธอย้ำกับตัวเอง "ฉันจะไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้" เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดรายชื่อผู้ติดต่อ แล้วไล่ดูรายชื่อคนรู้จัก "มีใครบ้างนะ" เธอครุ่นคิด "คนที่ฉันจะฝากความหวังไว้ได้" เธอเลื่อนนิ้วไปบนหน้าจอ จดจ่ออยู่กับรายชื่อเหล่านั้น จนกระทั่งนิ้วของเธอหยุดนิ่งอยู่ที่ชื่อหนึ่ง "ป้าอิง" ความทรงจำเกี่ยวกับป้าของเธอผุดขึ้นมา ป้าอิงเป็นญาติห่างๆ ที่เธอไม่ค่อยได้สนิทสนมมากนัก แต่เป็นคนเดียวที่เธอพอจะนึกถึงได้ในยามยากลำบาก "ฉันควรจะลองติดต่อป้าดู" เธอตัดสินใจ เธอเริ่มพิมพ์ข้อความหาป้าอิงอย่างระมัดระวัง "สวัสดีค่ะป้าอิง หนูอรุณรัศมีนะคะ หนูสบายดีค่ะ" เธอหยุดคิด "หนูมีเรื่องอยากจะรบกวนป้าค่ะ" เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ต่อ "หนูอยากจะขอไปพักอยู่กับป้าสักพักค่ะ พอดีหนูมีปัญหานิดหน่อย หนูอยากจะขอเวลาสงบใจค่ะ" หลังจากพิมพ์ข้อความเสร็จ เธอก็ส่งมันออกไปทันที "หวังว่าป้าจะตอบรับนะ" เธอภาวนาในใจ เธอวางโทรศัพท์ลง แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นั่งมองออกไปยังทิวทัศน์ที่เริ่มมืดครึ้มลงเรื่อยๆ "ฉันจะก้าวผ่านมันไปให้ได้" เธอพูดกับตัวเองอย่างหนักแน่น "ฉันจะเข้มแข็งกว่านี้" ในใจของเธอเริ่มมีความหวังเล็กๆ ก่อตัวขึ้นมา มันเป็นความหวังที่จะได้เริ่มต้นใหม่ เป็นความหวังที่จะได้พบกับความสุขอีกครั้ง เธอนั่งอยู่ที่นั่นจนกระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับขอบฟ้าไป ความมืดมิดเริ่มปกคลุมไปทั่วบริเวณ แต่ในใจของอรุณรัศมี กลับมีความมุ่งมั่นที่ชัดเจนยิ่งขึ้น เธอจะไป เธอจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ และเธอจะไม่หันกลับไปมองอดีตอีก