แสงอาทิตย์อ่อนๆ สาดส่องเข้ามาในห้องทำงานของศิวกร ยามเช้าวันใหม่ที่ดูเหมือนจะสดใส แต่กลับไม่สามารถคลายความหนักอึ้งในใจของเขาไปได้เลย เขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน จ้องมองไปยังภาพถ่ายใบเดิม ใบหน้าของอรุณรัศมีในภาพนั้นยังคงยิ้มสดใสราวกับจะเย้ยหยันความทุกข์ทรมานของเขา คืนที่ผ่านมาเป็นคืนที่ยาวนานและทรมานสำหรับศิวกร เขาแทบไม่ได้หลับเลย ภาพของอรุณรัศมีที่เดินจากไปโดยไม่หันกลับมาอีกเลย ยังคงติดตาเขาอยู่ มันเหมือนกับว่าโลกทั้งใบของเขากำลังพังทลายลง "เธอไปแล้ว" เขาพึมพำออกมาเบาๆ "เธอไปจริงๆ แล้ว" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูรายชื่อติดต่อ แต่ก็ไม่กล้ากดโทรออก เขารู้ดีว่าถ้าเขาโทรไป เธอก็คงไม่รับสาย หรือถ้าเธอรับ เธอก็คงจะไม่มีอะไรจะพูดกับเขาอีกแล้ว "ทำไมผมถึงได้โง่ขนาดนี้นะ" เขาต่อว่าตัวเอง "ทำไมผมถึงปล่อยให้เธอเดินจากไป" ความเสียใจและความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่เขาอย่างไม่หยุดยั้ง เขารู้ว่าเขาทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงที่สุดในชีวิต การเลือกที่จะเก็บความลับไว้ การเลือกที่จะปล่อยให้อรุณรัศมีต้องเจ็บปวด มันเป็นสิ่งที่เขาไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้ "ผมควรจะบอกเธอ" เขาพูดเสียงเครือ "ผมควรจะบอกเธอทุกอย่างตั้งแต่แรก" แต่เมื่อสายเกินไปเสียแล้ว คำพูดเหล่านั้นก็ไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไป เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังถนนเบื้องล่าง รถราเริ่มวิ่งขวักไขว่ ผู้คนเริ่มเดินไปมาบนทางเท้า ราวกับว่าโลกยังคงหมุนต่อไปโดยไม่มีเขา "ผมไม่เหลืออะไรอีกแล้ว" เขาคิดอย่างสิ้นหวัง เขาจำได้ว่าตอนที่อรุณรัศมีถามเขาว่า "คุณกลัวความจริงมากกว่ากลัวการสูญเสียฉันใช่ไหม" ในตอนนั้นเขาไม่สามารถตอบอะไรได้เลย เพราะนั่นคือความจริง เขาเองก็กลัว กลัวความจริงที่น่ากลัว กลัวผลกระทบที่จะตามมา กลัวว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาสร้างมาจะพังทลายลง "แต่สุดท้ายแล้ว ผมก็เสียเธอไปอยู่ดี" เขาหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "ผมเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป เพราะความกลัวของผมเอง" เขาเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน นั่งลงอย่างเหนื่อยอ่อน "ผมควรจะทำยังไงต่อไป" เขาถามตัวเอง เขาไม่มีคำตอบสำหรับคำถามนี้เลย ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้น เป็นเสียงเคาะที่หนักแน่นและเด็ดขาด "เข้ามา" เขาตอบรับ ประตูเปิดออก เผยให้เห็นร่างของมารดาของเขา ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ลูกเป็นอะไรไป" เสียงของนางเรียบๆ "ดูซึมๆ นะ" ศิวกรส่ายหน้า "ผมไม่เป็นอะไรครับแม่" "แน่ใจหรือ" นางเดินเข้ามาในห้อง "แม่เห็นลูกดูไม่สบายใจมาหลายวันแล้ว" ศิวกรลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป "แม่ครับ เรื่องความลับของคุณอรุณรัตน์..." นางนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาของนางฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก "แม่รู้" นางตอบเสียงเรียบ "แม่รู้" ศิวกรทวนคำ "แล้วแม่ไม่คิดจะอธิบายอะไรหน่อยหรือครับ" "ไม่มีอะไรต้องอธิบาย" นางตอบ "สิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว มันก็คือสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว" "แต่คุณอรุณรัศมี..." ศิวกรพยายามจะพูดต่อ "แม่รู้ว่าลูกเสียใจ" นางแทรกขึ้น "แต่ลูกต้องเข้มแข็ง" "ผมทำไม่ได้ครับแม่" ศิวกรพูดเสียงสั่นเครือ "ผมทำผิดพลาดไปจริงๆ" นางเดินเข้ามาใกล้ศิวกร วางมือลงบนไหล่ของเขา "แม่รู้ว่าลูกรักเธอ" นางกล่าว "แต่บางครั้ง ความรักก็ไม่สามารถเอาชนะทุกสิ่งทุกอย่างได้" "แต่... แต่ผมอยากจะขอโทษเธอครับแม่" ศิวกรพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผมอยากจะขอโทษที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด" นางมองศิวกรด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้น "แม่เข้าใจ" นางกล่าว "แต่บางที คำขอโทษก็ไม่เพียงพอ" "แล้วผมควรจะทำยังไงครับ" ศิวกรถามด้วยความสิ้นหวัง "ลูกต้องปล่อยวาง" นางตอบ "และต้องเดินหน้าต่อไป" "ผมจะเดินหน้าต่อไปได้ยังไงครับ" เขาถาม "ในเมื่อผมไม่มีเธอแล้ว" นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "ลูกยังมีแม่อยู่นะ" ศิวกรเงยหน้ามองมารดาของเขา เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยในดวงตาคู่นั้น "แม่รู้ว่าลูกกำลังเจ็บปวด" นางกล่าว "แต่แม่จะอยู่ตรงนี้เสมอ คอยสนับสนุนลูก" คำพูดของมารดา ทำให้ศิวกรรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างหลุดออกจากอก เขาโผเข้ากอดมารดาของเขาแน่น "ขอบคุณครับแม่" เขาพึมพำ ขณะที่เขากำลังกอดมารดาอยู่ เขาก็เห็นภาพถ่ายของอรุณรัศมีวางอยู่บนโต๊ะทำงาน ภาพนั้นยังคงยิ้มสดใส แต่ตอนนี้มันกลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป "อรุณรัศมี" เขาพึมพำชื่อของเธอในใจ "ผมขอโทษจริงๆ" เขาไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้บอกคำขอโทษนั้นกับเธออีกหรือไม่ แต่เขารู้ว่า ต่อจากนี้ไป เขาจะต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับความเจ็บปวดนี้ และต้องเรียนรู้ที่จะเดินหน้าต่อไป โดยไม่มีเธอ.