อรุณรัศมีกะพริบตาถี่ พยายามปรับสายตาให้คุ้นชินกับแสงสว่างจ้าของยามเช้าที่สาดส่องผ่านกระจกรถทัวร์ กลิ่นอายของอากาศบริสุทธิ์ที่เจือด้วยความเย็นยามเช้าแทรกซึมเข้ามาในโสตประสาท ชวนให้รู้สึกสดชื่นอย่างประหลาด ผิดกับอากาศร้อนอบอ้าวของกรุงเทพฯ ที่เธอเพิ่งจากมา รถทัวร์จอดสนิทที่สถานีขนส่งจังหวัดเชียงใหม่ เสียงประกาศค่อยๆ ดังขึ้นเรียกผู้โดยสารลงจากรถ อรุณรัศมีรีบลุกขึ้นยืน หยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่วางอยู่ข้างกายขึ้นมา เธอรู้สึกตื่นเต้นระคนประหม่า ร่างกายสั่นน้อยๆ เมื่อก้าวลงจากรถ สัมผัสแรกของพื้นดินเชียงใหม่ใต้ฝ่าเท้าทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้เริ่มต้นชีวิตใหม่จริงๆ “เอ่อ... แท็กซี่ไปทางอำเภอแม่ริมครับ” เธอเอ่ยกับคนขับรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่ริมชานชาลา เสียงของเธอฟังดูแหบพร่าเล็กน้อย คงเพราะไม่ได้พูดอะไรมานานตลอดการเดินทาง “ได้เลยครับคุณผู้หญิง ขึ้นรถเลยครับ” คนขับรถดูเป็นมิตร ยิ้มกว้างให้เธอ อรุณรัศมีก้าวขึ้นรถ สัมผัสถึงเบาะหนังที่เย็นสบาย เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพเมืองเชียงใหม่ยามเช้าปรากฏแก่สายตา บ้านเรือนที่ดูอบอุ่นเรียบง่าย ถนนหนทางที่สะอาดสะอ้าน ผู้คนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสบายๆ ส่งยิ้มให้กัน เธอสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความเร่งรีบและวุ่นวายของเมืองหลวง “มาเที่ยวหรือมาทำงานครับ” คนขับรถถามขึ้น พลางเหลียวมองกระจกหลัง “มา... มาพักผ่อนครับ” เธอตอบเสียงเบา พยายามซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงไว้ “แล้วก็... มาหาอะไรทำ” “อ๋อ มาเที่ยวเหรอครับ เชียงใหม่ช่วงนี้อากาศดีเลยนะคุณผู้หญิง เย็นสบาย ไม่ร้อนเหมือนกรุงเทพฯ” คนขับรถพูดต่ออย่างอารมณ์ดี “จะไปเที่ยวไหนเป็นพิเศษไหมครับ เดี๋ยวผมแนะนำให้” “ยังเลยครับ ผม... ผมมีที่อยู่จะไปน่ะครับ” เธอตอบ พลางนึกถึงที่อยู่ของบ้านญาติที่เธอเคยได้ยินชื่อมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยไปเยือนอย่างจริงจัง “อำเภอแม่ริมครับ” “แม่ริมเหรอครับ ใกล้ๆ นี่เอง ไม่ไกลเท่าไหร่” คนขับรถพยักหน้า “แถวนั้นอากาศดีมาก มีธรรมชาติสวยๆ เยอะเลย คุณผู้หญิงคงชอบ” อรุณรัศมีพยักหน้ารับ เธอไม่รู้จะพูดอะไรอีก นั่งมองทิวทัศน์สองข้างทางที่ค่อยๆ เปลี่ยนไป จากตึกรามบ้านช่องกลายเป็นทุ่งนาสีเขียวขจี สลับกับต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงา ความกังวลใจที่เคยเกาะกุมหัวใจเริ่มคลายลงบ้าง เมื่อได้สัมผัสกับความสงบเงียบของธรรมชาติ หลังจากเดินทางไปสักพัก รถก็เลี้ยวเข้าสู่ถนนที่ค่อนข้างเปลี่ยวสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ ร่มรื่นสวยงาม อากาศเย็นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ถึงแล้วครับคุณผู้หญิง บ้านเลขที่...” คนขับรถเอ่ยขึ้น ชี้ไปยังบ้านไม้สักสองชั้นหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนผลไม้ อรุณรัศมีมองไปยังบ้านหลังนั้น ภาพบ้านที่เธอเคยเห็นจากรูปถ่ายปรากฏขึ้นในความคิด มันดูเก่าแก่และอบอุ่นกว่าในรูปถ่ายมาก เธอลงจากรถ จ่ายค่าโดยสารให้คนขับ และยืนมองบ้านหลังนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปนกัน “สวัสดีครับ” ชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัด สวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้น กางเกงสแล็ค เดินออกมาจากบ้าน ใบหน้ามีริ้วรอยแห่งวัย แต่แววตายังคงฉายประกายอบอุ่น “สวัสดีค่ะ” อรุณรัศมีกล่าวตอบ “ดิฉันอรุณรัศมีค่ะ เป็น... เป็นญาติห่างๆ ของคุณป้าสมรค่ะ” “อ๋อ! หลานป้าสมรนี่เอง ยินดีต้อนรับนะหนู” ชายคนนั้นยิ้มกว้าง “ผมสมศักดิ์ เป็นลูกป้าสมร ยินดีที่ได้รู้จักนะ” “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ลุงสมศักดิ์” เธอโค้งคำนับเล็กน้อย “มาถึงแล้วก็เข้ามาข้างในก่อนสิ วันนี้อากาศดี แต่เดี๋ยวตอนบ่ายอาจจะมีฝนนะ” ลุงสมศักดิ์เชื้อเชิญ “ป้าสมรแกอยู่ที่ตลาด เดี๋ยวสักพักก็กลับมา” อรุณรัศมีเดินตามลุงสมศักดิ์เข้าไปในบ้าน กลิ่นไม้หอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก บรรยากาศภายในบ้านดูอบอุ่น เรียบง่าย เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ทำจากไม้ มีของตกแต่งเก่าแก่ที่ดูมีเรื่องราว “เชิญนั่งก่อนนะหนู” ลุงสมศักดิ์ผายมือไปยังโซฟาตัวใหญ่ “อยากดื่มอะไรไหม น้ำเปล่า น้ำหวาน หรือชา” “น้ำเปล่าก็พอค่ะ ขอบคุณค่ะ” เธอตอบ พลางนั่งลงบนโซฟา รู้สึกถึงความอ่อนนุ่มของเบาะ “พักผ่อนนะหนู ถ้าเหนื่อยจากการเดินทาง” ลุงสมศักดิ์พูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย “มีอะไรให้ช่วยบอกได้เลยนะ” “ค่ะ ลุง” อรุณรัศมีพยักหน้า เธอรู้สึกขอบคุณในความมีน้ำใจของลุงสมศักดิ์ เธอใช้เวลาช่วงบ่ายสำรวจบ้านและบริเวณรอบๆ สวนผลไม้ที่เต็มไปด้วยต้นลำไย ลิ้นจี่ และมะม่วง ดูอุดมสมบูรณ์ อากาศยามบ่ายเย็นสบาย มีลมพัดเอื่อยๆ เธอเดินไปตามทางเดินเล็กๆ ที่ปูด้วยหินขัด รู้สึกถึงความสงบสุขที่ค่อยๆ เข้ามาแทนที่ความสับสนในใจ “กลับมาแล้วจ้ะ” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น เมื่ออรุณรัศมีกำลังนั่งมองดอกไม้ที่ริมรั้ว “สวัสดีค่ะคุณป้า” เธอรีบหันไปมอง “อรุณรัศมีใช่ไหมจ๊ะ” หญิงวัยใกล้เคียงกับลุงสมศักดิ์ สวมผ้าถุงลายดอก ผมขาวแซมประปราย เดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้ม “ป้าสมรเองจ้ะ ยินดีต้อนรับนะลูก” “ขอบคุณค่ะคุณป้า” เธอเข้าไปกอดคุณป้าสมรตามธรรมเนียม “มาถึงแล้วทำไมไม่บอกก่อน จะได้ไปรับที่สถานีรถทัวร์” คุณป้าสมรพูดพลางลูบหลังเธอเบาๆ “เหนื่อยไหมลูก เดินทางไกลนะ” “ไม่เหนื่อยมากค่ะคุณป้า” เธอตอบ “พอได้สัมผัสอากาศที่นี่แล้วก็สดชื่นเลยค่ะ” “ดีแล้วๆ” คุณป้าสมรผายมือเชิญให้เข้าไปในบ้าน “เข้ามาสิ เดี๋ยวเราจะไปหาอะไรอร่อยๆ กินกัน” บทสนทนาของพวกเขาทั้งสามคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความอบอุ่น อรุณรัศมีรู้สึกเหมือนได้รับการต้อนรับอย่างแท้จริง เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางบทใหม่ในชีวิต และเธอหวังว่าที่นี่จะมอบความสงบและความสุขที่เธอตามหามานาน