หลายวันผ่านไป อรุณรัศมีค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ในอำเภอแม่ริม เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ช่วยคุณป้าสมรดูแลสวนผลไม้และทำงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ ลุงสมศักดิ์ก็มักจะชวนเธอไปดูการทำงานของเขาที่โรงงานแปรรูปผลไม้เล็กๆ ของครอบครัว ทำให้เธอได้เรียนรู้วิถีชีวิตของคนในท้องถิ่นมากขึ้น เช้าวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังรดน้ำต้นไม้ในสวน สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายเก่าใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะในห้องนั่งเล่น เป็นรูปของเธอเองสมัยยังสาว ยืนอยู่ข้างชายหนุ่มคนหนึ่ง ใบหน้าของเขายิ้มแย้ม ดวงตาเป็นประกายราวกับมีดวงดาวเต็มเปี่ยม เธอจำได้ดี ผู้ชายคนนั้นคือ “เขม” คนรักเก่าที่ทำให้หัวใจของเธอแตกสลาย มือของเธอสั่นเทา หยิบรูปนั้นขึ้นมา นิ้วไล้ไปตามใบหน้าของเขา ภาพความทรงจำเก่าๆ หลั่งไหลเข้ามาเหมือนคลื่นสาดซัด น้ำตาเริ่มเอ่อคลอหน่วย “อรุณรัศมี เป็นอะไรไปจ๊ะ” เสียงของคุณป้าสมรดังขึ้น ทำให้เธอสะดุ้งตกใจ รีบซ่อนรูปนั้นไว้ในกระเป๋าเสื้อ “เปล่าค่ะคุณป้า แค่... แค่มองดอกไม้เพลินไปหน่อยค่ะ” เธอพยายามฝืนยิ้ม คุณป้าสมรเดินเข้ามาใกล้ มองหน้าหลานสาวด้วยความเป็นห่วง “หน้าซีดเชียว มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าลูก” อรุณรัศมียังคงก้มหน้า “ไม่มีค่ะ แค่... แค่คิดถึงบ้านน่ะค่ะ” “คิดถึงบ้านก็ไม่เป็นไรนะ” คุณป้าสมรลูบหัวเธอเบาๆ “ถ้าคิดถึงเมื่อไหร่ก็โทรหาก็ได้นะ บ้านนี้ก็เหมือนบ้านหนูเหมือนกัน” “ขอบคุณค่ะคุณป้า” เธอตอบ เสียงสั่นเล็กน้อย “มานี่สิ” คุณป้าสมรจับมือเธอ “ไปนั่งพักตรงระเบียงกันดีกว่านะ อากาศดีๆ แบบนี้ จะได้สดชื่น” ทั้งสองเดินไปนั่งที่ระเบียงไม้หลังบ้าน อรุณรัศมีมองออกไปนอกสวน เห็นต้นลำไยกำลังออกดอกสะพรั่ง แต่ภาพตรงหน้ากลับไม่สามารถทำให้จิตใจของเธอสงบลงได้ “หนู... หนูอยากจะเล่าอะไรให้คุณป้าฟังได้ไหมคะ” เธอเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปนาน คุณป้าสมรหันมามอง “ได้สิจ๊ะ มีอะไรก็เล่ามานะ ป้าพร้อมรับฟังเสมอ” “เรื่องมันนานมาแล้วค่ะ ประมาณ... ประมาณห้าปีที่แล้ว” อรุณรัศมีเริ่มเล่า เสียงเบาหวิว “ดิฉันเคยมีคนรักค่ะ ชื่อเขม เขาเป็นผู้ชายที่ดีมากๆ เป็นคนที่ดิฉันรักหมดหัวใจ” น้ำตาของเธอเริ่มไหลรินลงมา “เราคบกันมานานค่ะ วางแผนอนาคตด้วยกัน ดิฉันคิดมาตลอดว่าเขาคือคนที่ใช่ คนที่จะอยู่กับดิฉันไปตลอดชีวิต” “แล้วเกิดอะไรขึ้นล่ะลูก” คุณป้าสมรถามอย่างอ่อนโยน “วันหนึ่ง ดิฉันจับได้ว่าเขา... เขามีผู้หญิงอีกคนค่ะ” อรุณรัศมีพูดพลางเช็ดน้ำตา “เขาไม่ได้ปิดบังอะไรมากนัก เหมือนเขาไม่ได้รู้สึกผิดเลยค่ะ เขาแค่บอกว่าเขาไม่ได้รักดิฉันแล้ว” หัวใจของเธอปวดร้าวเมื่อนึกถึงวันนั้น “ดิฉันเสียใจมากค่ะ เสียใจจนแทบจะไม่อยากมีชีวิตอยู่” “ผู้ชายคนนั้นใจร้ายจริงๆ” คุณป้าสมรพูดด้วยความเห็นใจ “ค่ะ เขา... เขาทำเหมือนดิฉันไม่มีตัวตน เขาบอกว่าที่ผ่านมามันก็แค่ความผูกพัน ไม่ใช่ความรัก” อรุณรัศมีเงยหน้ามองท้องฟ้า “ดิฉันไม่เข้าใจเลยค่ะ ทำไมคนที่เคยบอกรักเรามากขนาดนั้น ถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้” “ความรักมันซับซ้อนนะลูก บางทีคนเราก็ตัดสินใจผิดพลาดไป” คุณป้าสมรปลอบ “แต่หนูได้ผ่านมันมาได้แล้วนะ” “ดิฉันพยายามแล้วค่ะคุณป้า พยายามลืม พยายามเริ่มต้นใหม่ แต่ทุกครั้งที่เห็นรูปเขา หรือมีอะไรที่ทำให้นึกถึง เขา... ความเจ็บปวดมันก็กลับมาอีก” เธอระบายความในใจ “ดิฉันไม่รู้จะทำยังไงให้ลืมเขาได้จริงๆ สักที” “การเยียวยาหัวใจมันต้องใช้เวลาลูก” คุณป้าสมรจับมือเธอไว้แน่น “อย่าเพิ่งกดดันตัวเองมากเกินไปนะ ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป” “หนู... หนูมาอยู่ที่นี่เพราะอยากหนีความทรงจำพวกนั้นค่ะ” เธอสารภาพ “แต่บางที... ความทรงจำมันก็ตามมาหลอกหลอน” “การหนีไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ถูกต้องที่สุดนะลูก” คุณป้าสมรกล่าว “แต่การที่หนูได้มาอยู่ที่นี่ ได้เจอสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ ได้เจอคนใหม่ๆ มันก็เป็นการเริ่มต้นที่ดี” “หนูเหนื่อยค่ะคุณป้า” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า “เหนื่อยกับการที่ต้องจมอยู่กับความผิดหวัง” “ป้าเข้าใจนะ” คุณป้าสมรโอบไหล่เธอ “แต่จำไว้นะลูก ว่าหนูไม่ได้อยู่คนเดียว ป้ากับลุงสมศักดิ์อยู่ตรงนี้เสมอ” อรุณรัศมีซบหน้าลงกับไหล่ของคุณป้าสมร รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เธอรู้ว่าการเยียวยาแผลใจครั้งนี้คงต้องใช้เวลาอีกนาน แต่การได้มีคนคอยรับฟังและให้กำลังใจ มันก็เป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุดแล้ว