แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านลูกไม้สีขาวบางเบา ปลุกอรุณรัศมีให้ตื่นจากนิทราอันแสนยาวนาน เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังมาจากนอกหน้าต่าง เป็นสัญญาณบอกว่าวันสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอกำลังจะมาถึง วันที่เธอจะได้เป็นเจ้าสาวอย่างเต็มตัว เป็นวันที่ความรักของเธอกับเขาจะได้รับการประทับตราอย่างเป็นทางการ ต่อหน้าสักขีพยานมากมาย เธอคลี่ยิ้มบางเบาให้กับเงาสะท้อนในกระจก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววแห่งความสุขระคนตื่นเต้น ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่ถูกเตรียมไว้เมื่อคืนนี้ยังคงแขวนนิ่งอยู่ในตู้เสื้อผ้า รอคอยเวลาที่จะได้เปล่งประกายบนเรือนร่างของเธอ "อรุณรัศมีคะ ตื่นได้แล้วค่ะ วันนี้วันดีนะคะ" เสียงของคุณแม่ดังมาจากนอกห้อง ปนเปื้อนไปด้วยความยินดี "ค่ะคุณแม่ อรุณตื่นแล้วค่ะ" เธอตอบรับ พลางลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงไปที่หน้าต่าง เปิดม่านออกเพื่อรับแสงอรุณที่สาดส่องเข้ามา อากาศยามเช้าสดชื่นบริสุทธิ์ ราวกับจะอวยพรให้กับวันอันแสนพิเศษนี้ เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาอย่างสดชื่น ความรู้สึกตื่นเต้นยังคงเอ่อล้นอยู่ในหัวใจ จินตนาการถึงภาพงานแต่งงานที่เธอฝันใฝ่มาตลอด ภาพตัวเองในชุดเจ้าสาวเดินเคียงข้างเขา ชายที่เธอรักสุดหัวใจ ชายที่สัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป "คุณเมฆ" ชื่อนี้ดังก้องอยู่ในความคิด รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้า เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เธอมองดูชื่อผู้โทร "คุณเมฆ" หัวใจเต้นแรงขึ้นอีก เธอรีบกดรับสาย "อรุณคะ" เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น "อรุณ... เอ่อ... มีเรื่องจะบอก" เสียงของเมฆฟังดูอึดอัด แปลกไปจากปกติ "คือ... ผม... ผมคงไปงานแต่งงานของเราไม่ได้" โลกทั้งใบของอรุณรัศมีราวกับหยุดหมุน คำพูดของเมฆราวกับมีดกรีดลงกลางใจ "อะไรนะคะคุณเมฆ คุณพูดว่าอะไรนะคะ" "ผมขอโทษนะอรุณ ผม... ผมมีเหตุจำเป็นจริงๆ" เสียงของเขาฟังดูอึดอัด ขัดเขิน "มันกะทันหันมาก ผม... ผมต้องไปต่างประเทศด่วน มีเรื่องสำคัญที่ต้องสะสาง" "ไปต่างประเทศ? ด่วน? แล้วงานแต่งงานของเราล่ะคะ? คุณเมฆคะ วันนี้คือวันของเรานะ" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว "ผมรู้... ผมเสียใจจริงๆ แต่ผมเลื่อนไม่ได้จริงๆ อรุณ ผม... ผมฝากคุณแม่ผมไปบอกญาติผู้ใหญ่แทนนะ" "คุณเมฆคะ! นี่คุณกำลังพูดเรื่องจริงเหรอคะ? คุณจะทิ้งอรุณในวันแบบนี้ไปได้ยังไง?" น้ำตาเริ่มไหลรินอาบแก้ม เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงทำแบบนี้ได้ "ผมขอโทษจริงๆ นะอรุณ ผมต้องไปจริงๆ แล้วนะ" เสียงของเมฆขาดหายไป พร้อมกับเสียงตัดสาย อรุณรัศมีทรุดตัวลงนั่งบนเตียง มือไม้สั่นเทา เธอไม่เชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น เมฆ สามีในอนาคตของเธอ จะทิ้งเธอไปในวันแต่งงานอย่างนั้นหรือ? เป็นไปไม่ได้! เขาต้องล้อเล่นแน่ๆ "อรุณคะ เป็นอะไรไปคะ ทำไมหน้าซีดเชียว" คุณแม่เดินเข้ามาในห้อง เห็นลูกสาวนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าเปียกปอนไปด้วยน้ำตา "คุณแม่คะ... คุณเมฆ... คุณเมฆเขา... เขาไปไม่ได้ค่ะ" เธอพยายามรวบรวมสติ พูดด้วยเสียงแหบพร่า "ไปไม่ได้? ไปไหนไม่ได้คะ?" คุณแม่ถามอย่างตกใจ "เขา... เขาไปต่างประเทศค่ะ ด่วน" คุณแม่นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปโอบกอดลูกสาว "ไม่เป็นไรนะลูก ไม่เป็นไรนะ อาจจะมีอะไรผิดพลาดก็ได้" "แต่คุณแม่คะ เขาบอกว่าเขาไปไม่ได้จริงๆ" เสียงของเธอขาดห้วง งานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสที่จัดเตรียมไว้ใหญโต หรูหรา และเต็มไปด้วยแขกเหรื่อมากมาย เริ่มต้นขึ้นโดยที่เจ้าบ่าวไม่ปรากฏตัว อรุณรัศมีในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวข้างๆ คุณแม่ของเธอ ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ ทุกครั้งที่มีคนเข้ามาถามถึงเจ้าบ่าว เธอก็ต้องพยายามกลั้นน้ำตา เล่าเรื่องราวที่แสนเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า "อรุณคะ ทำไมคุณเมฆยังไม่มาอีกคะ" คุณหญิงนวลปราง มารดาของเมฆ ถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะสงบ แต่แฝงไปด้วยความกังวล "ไม่ทราบค่ะคุณหญิง เมฆเขาบอกว่ามีธุระด่วนจริงๆ" คุณแม่ของอรุณรัศมีตอบเลี่ยงๆ "ธุระด่วนอะไรกันคะ วันแต่งงานแท้ๆ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่" คุณหญิงนวลปรางถามเสียงเข้มขึ้น "คุณหญิงคะ..." คุณแม่ของอรุณรัศมีกำลังจะอธิบาย แต่ถูกอรุณรัศมีขัดขึ้นเสียก่อน "คุณเมฆเขาไปต่างประเทศค่ะคุณหญิง มีเรื่องสำคัญต้องสะสาง" คุณหญิงนวลปรางเบิกตากว้าง มองหน้าลูกสาวอย่างไม่เชื่อสายตา "ไปต่างประเทศ? บ้าบออะไรกัน! นี่มันวันบ้าอะไรของลูกชายฉัน!" บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความอึดอัด แขกเหรื่อบางส่วนเริ่มซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ บางคนก็แสดงความเห็นใจ บางคนก็มองด้วยสายตาตำหนิ พนักงานโรงแรมเดินเข้ามาแจ้งข่าวร้ายอีกครั้ง "เรียนแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ทางเจ้าบ่าวไม่สามารถมาร่วมงานได้ในวันนี้ ต้องขออภัยเป็นอย่างสูงครับ" เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งงาน อรุณรัศมีหลับตาลงแน่น พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่กำลังจะระเบิดออกมา เธอคือเจ้าสาวในวันแต่งงาน แต่กลับต้องนั่งอยู่เพียงลำพัง ไร้เงาเจ้าบ่าว เป็นเจ้าสาวที่ถูกลืมในวันที่สำคัญที่สุด "อรุณคะ ไม่เป็นไรนะลูก" คุณแม่ลูบหลังลูกสาวเบาๆ "อรุณไม่เป็นไรค่ะคุณแม่" เธอตอบเสียงแหบพร่า พลางฝืนยิ้มให้ทุกคนที่มองมา "อรุณขอโทษทุกคนนะคะที่ต้องมารับฟังเรื่องวุ่นวายแบบนี้" "ไม่เป็นไรจ้ะลูก" คุณหญิงนวลปรางกล่าว "แต่เรื่องนี้ต้องมีคำอธิบายนะ" "ดิฉันก็อยากทราบเหมือนกันค่ะคุณหญิง" คุณแม่ของอรุณรัศมีตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่กับปัญหาเฉพาะหน้า กล้องถ่ายรูปของช่างภาพที่ถูกจ้างมายังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง แต่ละช็อตที่บันทึกได้ล้วนเป็นภาพความโศกเศร้าของเจ้าสาวที่ถูกทอดทิ้ง ภาพเธอในชุดเจ้าสาวสวยสง่า แต่กลับไร้รอยยิ้ม ภาพเธอที่พยายามเชิดหน้าสู้ แต่แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "อรุณคะ คุณจะทำยังไงต่อไปคะ" คุณแม่ถามด้วยความเป็นห่วง "อรุณไม่รู้ค่ะคุณแม่" เธอก้มหน้ามองมือตัวเองที่วางอยู่บนตัก "ตอนนี้อรุณแค่อยากจะกลับบ้าน" "ได้จ้ะ เดี๋ยวแม่จะจัดการเรื่องนี้เอง" อรุณรัศมีลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า เดินออกจากห้องจัดเลี้ยงราวกับคนไร้จิตวิญญาณ เสียงเพลงบรรเลงเบาๆ ยังคงดังอยู่ แต่ในความรู้สึกของเธอ มันคือเสียงเพลงแห่งความโศกเศร้า เป็นเสียงเพลงที่ขับกล่อมความฝันที่แตกสลายของเธอ "คุณอรุณคะ" เสียงของเลขาส่วนตัวของเมฆดังขึ้นเมื่อเธอเดินออกมาถึงโถงทางเดิน "คุณเมฆฝากนี่มาให้ค่ะ" เขายื่นซองเอกสารสีขาวให้เธอ เธอรับซองมาด้วยมือที่สั่นเทา เปิดออกดูข้างใน สิ่งที่เห็นทำให้เธอแทบหยุดหายใจ มันคือเอกสารการหย่าร้างที่เมฆและเธอจะเซ็นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า หลังจากพิธีสมรสเสร็จสิ้น "นี่มัน... นี่มันอะไรกันคะ!" เธอเงยหน้ามองเลขาส่วนตัวของเมฆด้วยความตกใจ "คุณเมฆให้ดิฉันนำมาให้คุณอรุณก่อนที่จะ... ก่อนที่จะเดินทางไปต่างประเทศครับ" "ก่อนจะเดินทาง... งั้น... งั้นเขาเตรียมการมาแล้ว?" "ผมไม่ทราบรายละเอียดครับคุณอรุณ" เลขาคนนั้นตอบอย่างสุภาพ แต่แววตาก็ฉายความเห็นใจ อรุณรัศมียืนนิ่ง น้ำตาไหลรินอีกครั้ง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเมฆถึงทำกับเธอแบบนี้ ทำไมเขาถึงเตรียมเอกสารหย่าร้างไว้ล่วงหน้าขนาดนี้ ราวกับว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงแค่การแสดง การหลอกลวงครั้งใหญ่ "ขอบคุณค่ะ" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา พลางกอดซองเอกสารนั้นไว้แนบอก เธอเดินกลับเข้าไปในงานอีกครั้ง ท่ามกลางสายตาที่จับจ้อง เธอไม่เหลืออะไรแล้ว นอกจากความเจ็บปวดและความว่างเปล่า หัวใจของเธอแหลกสลายในวันวิวาห์ วันที่ควรจะมีความสุขที่สุดกลับกลายเป็นวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต "อรุณคะ" คุณแม่รีบเข้ามาประคอง "เป็นอะไรไปลูก" "อรุณไม่เป็นไรค่ะคุณแม่" เธอตอบเสียงสั่น "แค่อยากจะกลับบ้านค่ะ" เธอเดินออกจากงานแต่งงานของตัวเองไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงความสับสน ความเสียใจ และคำถามมากมายที่ไร้คำตอบ