กลับมาถึงบ้านอันเงียบสงัด อรุณรัศมีถอดชุดเจ้าสาวสีขาวราวกับอาภรณ์ของคนตาย เธอมองดูตัวเองในกระจกเงา ใบหน้าเปื้อนน้ำตา ดวงตาแดงก่ำที่สะท้อนความเจ็บปวดอย่างชัดเจน ชุดที่เคยใฝ่ฝันอยากจะสวมในวันสำคัญ กลับกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความผิดหวังและความอัปยศ เธอค่อยๆ ปลดเครื่องประดับออกทีละชิ้น วางลงบนโต๊ะเครื่องแป้งอย่างเบามือ ราวกับจะปลดเปลื้องความทรงจำอันเลวร้ายไปด้วย "อรุณคะ ทานอะไรหน่อยนะคะ" คุณแม่ยื่นถ้วยซุปมาให้ "อรุณไม่หิวค่ะคุณแม่" เธอตอบเสียงแผ่วเบา "ไม่ไหวก็ต้องทานนะลูก ร่างกายจะได้มีแรง" คุณแม่คะยั้นคะยอ เธอพยักหน้ารับคำ ค่อยๆ ซดซุปที่อุ่นๆ เข้าไป แต่รสชาติของมันก็ไม่อาจกลบความขมขื่นในใจได้เลย "คุณแม่คะ... ทำไมคุณเมฆถึงทำแบบนี้กับอรุณได้คะ" เธอถามในที่สุด น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลรินออกมาอีกครั้ง "แม่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันลูก" คุณแม่ตอบพลางลูบหลังเธอเบาๆ "แต่เรื่องมันผ่านไปแล้วนะลูก เราต้องเข้มแข็ง" "เข้มแข็งยังไงคะคุณแม่ ในเมื่อหัวใจอรุณแหลกสลายไปหมดแล้ว" "มันอาจจะยากหน่อย แต่เวลาจะช่วยเยียวยาเองนะลูก" คืนนั้นอรุณรัศมีนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง นึกถึงภาพใบหน้าของเมฆ ภาพรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และคำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้ ทุกอย่างมันช่างโหดร้าย เมื่อเทียบกับความจริงที่เธอได้รับในวันนี้ "คุณเมฆครับ" เธอพูดกับความว่างเปล่า "ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับอรุณได้ลงคอ" เธอหยิบซองเอกสารที่เลขาส่วนตัวของเมฆยื่นให้เมื่อช่วงบ่ายขึ้นมาดูอีกครั้ง เอกสารการหย่าร้าง เธอเปิดมันออกช้าๆ อ่านข้อความแต่ละประโยคอย่างละเอียด ความรู้สึกชาดิกแล่นไปทั่วร่างกาย "นี่มัน... นี่มันไม่ใช่แค่การยกเลิกงานแต่งงานนี่" เธอพึมพำกับตัวเอง "นี่มันหมายความว่า... เขาไม่เคยตั้งใจจะแต่งงานกับอรุณเลยงั้นเหรอ?" เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พยายามโทรหาเมฆอีกครั้ง แต่ปลายสายก็ยังคงปิดเครื่องเช่นเคย เธอรู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้อยู่กับความมืดมิดและความสับสนเพียงลำพัง เช้าวันต่อมา อรุณรัศมีตัดสินใจว่าจะต้องไปหาคำตอบให้ได้ เธอแต่งตัวด้วยชุดที่เรียบง่าย แต่ดูสง่า ขับเน้นความงามตามธรรมชาติของเธอ เธอยังคงมีร่องรอยความเศร้าอยู่บนใบหน้า แต่แววตาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น "อรุณจะไปไหนคะ" คุณแม่ถามเมื่อเห็นเธอเตรียมตัวออกจากบ้าน "อรุณจะไปหาคุณเมฆค่ะคุณแม่ อรุณต้องรู้ให้ได้ว่าทำไม" "ไปคนเดียวแบบนี้อันตรายนะลูก" "ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ อรุณจะระวังตัว" เธอขับรถไปยังบริษัทของเมฆ หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่รถเคลื่อนเข้าไปใกล้ การได้เจอหน้าเขาอีกครั้งหลังจากเหตุการณ์เมื่อวาน ทำให้ความรู้สึกเจ็บปวดและความโกรธปะทุขึ้นมา เมื่อไปถึง เธอตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของเมฆ ประตูห้องทำงานปิดอยู่ เธอสูดลมหายใจลึกๆ แล้วเคาะประตู "เข้ามา" เสียงเมฆดังมาจากข้างใน เธอค่อยๆ เปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้เธอแทบยืนไม่อยู่ เมฆนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ หันหลังให้ประตู ข้างกายเขาคือหญิงสาวอีกคนหนึ่ง สวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าสวยคม แต่แววตาเย็นชา "เมฆ!" เสียงของอรุณรัศมีดังขึ้นอย่างตกใจ เมฆหันมามองเธอ ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนไม่พอใจ "อรุณ... มาทำอะไรที่นี่?" เขาถามเสียงห้วน "อรุณมาถามคุณ ว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับอรุณ" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ หญิงสาวข้างกายเมฆหันมามองอรุณรัศมีด้วยสายตาประเมิน ก่อนจะหันไปกระซิบกระซาบกับเมฆ "ใครน่ะเมฆ?" หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยอง "เธอ... เธอคือใคร?" อรุณรัศมีถามเมฆ เมฆถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย "อรุณ... นี่คือคุณรินดา แฟนของผม" คำพูดของเมฆราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของอรุณรัศมี "แฟน? คุณ... คุณกำลังล้อเล่นใช่ไหมเมฆ? แล้วอรุณล่ะ? แล้วงานแต่งงานของเราล่ะ?" "ผมขอโทษนะอรุณ" เมฆพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ผมรักรินดา ผมไม่อยากแต่งงานกับคุณ" "ไม่อยากแต่งงาน? แล้วทำไมคุณถึงขออรุณแต่งงาน? ทำไมคุณถึงหลอกลวงอรุณมาตลอด?" น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มอีกครั้ง "ผม... ผมมีเหตุผล" เมฆอึกอัก "เหตุผลอะไร! เหตุผลที่ให้คุณมีผู้หญิงอื่นอยู่แล้ว หรือเหตุผลที่ว่าคุณไม่เคยรักอรุณเลย!" เธอตะคอกกลับ รินดาหัวเราะเยาะ "นี่เธอไม่รู้เลยเหรอ? เมฆเขาแต่งงานกับเธอเพราะถูกบังคับต่างหากล่ะ" "ถูกบังคับ? บังคับอะไร?" อรุณรัศมีหันไปถามเมฆ เมฆเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "ครอบครัวของผม... มีปัญหากับครอบครัวของคุณเรื่องธุรกิจ... เขาบังคับให้ผมแต่งงานกับคุณ เพื่อให้เรื่องมันสงบลง" "เรื่องธุรกิจ? ครอบครัวเรา?" อรุณรัศมีนิ่งอึ้ง เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย "ใช่... และผมก็รักรินดา" เมฆพูดพลางหันไปจับมือรินดาไว้แน่น "งั้น... งั้นเอกสารนั่น..." อรุณรัศมีนึกถึงเอกสารการหย่าร้างที่เธอได้รับ "ใช่... ผมเตรียมไว้แล้ว" เมฆตอบ "ผมไม่เคยคิดจะแต่งงานกับคุณจริงๆ" อรุณรัศมีรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอัด จนแทบหายใจไม่ออก ภาพของเมฆที่เธอเคยรัก กลับกลายเป็นคนแปลกหน้า คนที่หลอกลวงเธออย่างเลือดเย็น "อรุณ... คุณกลับไปเถอะ" เมฆพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย "ผมไม่อยากให้คุณต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้" "เจ็บปวด? คุณคิดว่าคุณทำให้อรุณเจ็บปวดน้อยลงได้งั้นเหรอ?" เธอหัวเราะทั้งน้ำตา "อรุณเกลียดคุณ! เกลียดคุณที่สุด!" เธอหันหลังเดินออกจากห้องทำงานของเมฆอย่างรวดเร็ว น้ำตาไหลพรากจนมองไม่เห็นทาง เธอวิ่งออกมาจากตึกบริษัทราวกับคนบ้า "อรุณ! อรุณ!" เสียงเรียกของเมฆดังไล่หลังมา แต่เธอไม่สนใจ เธอวิ่งไปขึ้นรถสตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว เธอขับรถไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย ปล่อยให้น้ำตาไหลรินไปเรื่อยๆ ความรู้สึกเจ็บปวด ความแค้น ความผิดหวังถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง "ทำไม! ทำไมต้องเป็นอรุณ!" เธอตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง "ทำไมต้องหลอกลวงอรุณแบบนี้!" เธอขับรถไปเรื่อยๆ จนกระทั่งรถน้ำมันหมด จอดสนิทอยู่ข้างทางเปลี่ยว เธอลงจากรถ ยืนมองท้องฟ้าสีหม่น รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมดิ่งลงไปในความมืดมิด "อรุณ... อรุณ... อรุณ..." เสียงของเมฆยังคงก้องอยู่ในหู ราวกับจะตามหลอกหลอนเธอไปตลอดชีวิต