เมื่อมาถึงร้าน อรุณรัศมีก็เห็นลดาผู้นั่งรออยู่แล้ว เธอยิ้มกว้าง ก่อนจะเดินเข้าไปหา "ลดา!" "อรุณ!" ทั้งสองกอดกันอย่างแน่นหนา "ดีใจจังที่ได้เจอกันอีกนะ" ลดาเอ่ย "ฉันก็เหมือนกัน" อรุณรัศมีตอบ ทั้งสามคนนั่งลงที่โต๊ะอาหาร คุณหญิงนภัสสรทักทายลดาด้วยรอยยิ้มอบอุ่น "คุณลดาคะ เป็นเกียรติมากค่ะที่ได้เจอคุณ" "คุณหญิงคะ ดิฉันเองก็รู้สึกเป็นเกียรติเช่นกันค่ะ" ลดาตอบกลับอย่างนอบน้อม "ฉันได้ยินเรื่องราวความสำเร็จของคุณอรุณมาตลอดเลยค่ะ น่าทึ่งมากจริงๆ" "อรุณเพิ่งเล่าให้แม่ฟังว่าคุณดาจะมา" คุณหญิงนภัสสรกล่าว "ดีใจจังเลยที่ได้เจอคุณสักที อรุณเล่าถึงคุณดาให้ฟังเยอะแยะเลยค่ะ" "จริงเหรอคะคุณหญิง" ลดาหัวเราะเบาๆ "ฉันก็คงพูดแต่เรื่องดีๆ ของตัวเองให้คุณแม่ฟังล่ะค่ะ" อรุณรัศมียิ้ม "คุณแม่คะ ลดาเป็นคนที่ช่วยเหลืออรุณมาตลอดเลยนะคะ ถ้าไม่ได้คุณดา วันนี้อรุณคงไม่มีวันนี้" "ไม่ต้องชมกันขนาดนั้นหรอกน่าอรุณ" ลดาโบกมือ "เราคือเพื่อนกัน ช่วยเหลือกันก็เป็นเรื่องธรรมดา" "แต่สำหรับฉัน มันมากกว่านั้นนะ" อรุณรัศมีมองตาลดาอย่างจริงใจ "ตอนที่ฉันไม่มีใครเลย คุณดาเป็นคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยจริงๆ" อาหารมาเสิร์ฟ เสียงพูดคุยก็ยิ่งไหลลื่นมากขึ้น พวกเธอคุยกันถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมา ตั้งแต่สมัยที่ยังเป็นนักศึกษา จนกระทั่งมาถึงจุดนี้ ลดาเล่าถึงชีวิตของเธอที่สิงคโปร์หลังจากที่แยกจากอรุณไป เธอได้เริ่มต้นธุรกิจของตัวเองเล็กๆ น้อยๆ และกำลังค่อยๆ เติบโต "มันไม่ง่ายเลยนะอรุณ" ลดาเล่า "แต่ฉันก็พยายามเต็มที่" "ฉันเชื่อว่าคุณดาทำได้แน่นอน" อรุณรัศมีให้กำลังใจ "คุณดาเป็นคนเก่ง และมีความตั้งใจสูง" "ขอบคุณนะ" ลดาตอบ "แล้วเรื่องของคุณเมฆล่ะ เป็นไงบ้าง" พอได้ยินชื่อเมฆ แววตาของอรุณรัศมีก็ดูเศร้าลงเล็กน้อย "เมฆ... เขาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่สิงคโปร์แล้ว" เธอตอบเสียงเบา "เขาบอกว่าทำงานได้ดีมาก" "แล้วเธอ... กับเขา... ยังติดต่อกันอยู่ไหม" ลดาถามอย่างเกรงใจ "เรา... ก็ยังคุยกันบ้าง" อรุณรัศมีตอบ "แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องงาน แล้วก็... เรื่องของลูก" เธอเว้นวรรคไปเล็กน้อย "เขาถามถึงแพรวตลอดเลย" "เด็กน้อยคงคิดถึงพ่อมาก" คุณหญิงนภัสสรกล่าวเสริม "คุณเมฆเขาดูเป็นพ่อที่ดีนะ ถึงแม้ว่า... ตอนนั้นเขาจะทำตัวไม่น่ารักก็ตาม" "ใช่ค่ะ" อรุณรัศมียิ้มบางๆ "แพรวเองก็คิดถึงเขาเหมือนกัน" "แล้วเธอ... คิดจะทำยังไงต่อไป" ลดาถามอย่างตรงไปตรงมา "เรื่องของเธอ กับคุณเมฆน่ะ" อรุณรัศมีเงยหน้ามองลดา "ฉัน... ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน" เธอถอนหายใจ "ฉันผ่านมาเยอะแล้วนะลดา ฉันไม่อยากต้องกลับไปเจ็บปวดอีก" "เข้าใจเลย" ลดาพยักหน้า "แต่บางที... อดีตก็อาจจะนำพามาซึ่งสิ่งดีๆ ก็ได้นะ" "หมายความว่าไง" "ก็... ถ้าคุณเมฆเขาสำนึกผิดจริงๆ แล้วก็อยากจะกลับมาดูแลแพรวอย่างดี... เธอจะให้โอกาสเขาไหม" อรุณรัศมีเงียบไปครู่หนึ่ง เธอคิดถึงหน้าลูกสาว คิดถึงวันที่ต้องผ่านความยากลำบากมาเพียงลำพัง "ฉัน... ไม่รู้สิ" เธอตอบตามตรง "มันเร็วไปไหมที่จะคิดถึงเรื่องนี้" "ไม่เร็วหรอก" คุณหญิงนภัสสรเอ่ยขึ้น "ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้แหละลูก บางทีเราก็ต้องกล้าที่จะเปิดใจอีกครั้ง" "แต่ถ้า... ถ้าเขาทำร้ายอรุณอีกครั้งล่ะคะ" อรุณรัศมีถามด้วยความกังวล "คุณแม่จะทำยังไง" "แม่จะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ" คุณหญิงนภัสสรจับมือลูกสาวไว้ "ไม่ว่าลูกจะเลือกทางไหน แม่ก็จะสนับสนุนลูก" บทสนทนาเปลี่ยนไปเป็นการพูดคุยถึงเรื่องธุรกิจอีกครั้ง อรุณรัศมีเล่าถึงแผนการขยายสาขาใหม่ๆ ที่บริษัทกำลังจะเปิด ลดาให้คำแนะนำบางอย่างที่เป็นประโยชน์ เพราะเธอมีประสบการณ์ในตลาดต่างประเทศ "ถ้าเธอต้องการอะไร บอกฉันได้เลยนะ" ลดาเสนอ "ฉันรู้จักคนเยอะพอสมควรที่สิงคโปร์" "ขอบคุณมากนะลดา" อรุณรัศมียิ้ม "มีเธออยู่ตรงนี้ ฉันรู้สึกอุ่นใจขึ้นเยอะเลย" เมื่อถึงเวลาที่ต้องแยกย้าย อรุณรัศมีกับคุณหญิงนภัสสารถามลดาว่าอยากจะไปพักที่ไหน ลดาบอกว่าเธอจองโรงแรมไว้แล้ว แต่ก็ชวนทั้งสองคนไปทานข้าวเย็นด้วยกันในวันถัดไป "ฉันอยากจะพาไปเลี้ยงตอบแทนน้ำใจที่เธอเคยช่วยฉันไว้" ลดาบอก "ถือว่าเป็นโอกาสดีที่เราจะได้ใช้เวลาร่วมกันอีกครั้ง" "ยินดีเลยจ้ะ" คุณหญิงนภัสสรตอบ "เราจะไปแน่นอน" อรุณรัศมีส่งลดาขึ้นรถแท็กซี่ ก่อนจะหันกลับมาหาคุณแม่ "คุณแม่คะ" "ว่าไงจ้ะลูก" "อรุณ... รู้สึกดีจังเลยค่ะ" "ดีเรื่องอะไร" "ดีที่ได้เจอเพื่อนเก่า... ดีที่ได้รู้ว่ายังมีคนที่รักและเป็นห่วงเราอยู่" คุณหญิงนภัสสรมองลูกสาวด้วยความภูมิใจ "แม่ก็ดีใจที่เห็นลูกมีความสุขนะ" "แล้ว... เรื่องของคุณเมฆล่ะคะ" คุณหญิงนภัสสรเอ่ยถาม "แม่ว่า... ลูกควรจะลองคุยกับเขาดูนะ" "แต่..." "แม่รู้ว่าลูกกลัว" คุณหญิงนภัสสรพูดต่อ "แต่ลูกก็เห็นแล้วว่าเขาเปลี่ยนไปนะ เขาพยายามที่จะปรับปรุงตัว แล้วก็... เขารักแพรวมากนะลูก" "ถ้าเขาอยากจะกลับมาจริงๆ... ลูกจะให้โอกาสเขาไหม" อรุณรัศมีมองไปข้างหน้า นิ่งคิด "หนู... ไม่รู้จริงๆ ค่ะคุณแม่" เธอตอบเสียงแผ่ว "แต่หนูจะลองคิดดูค่ะ" คุณหญิงนภัสสรยิ้ม "ดีแล้วจ้ะลูก" "เอาล่ะ กลับบ้านกันเถอะ" ทั้งสองเดินกลับบ้านด้วยกัน บรรยากาศรอบตัวดูอบอุ่นและสงบสุข อรุณรัศมีรู้สึกว่าชีวิตของเธอกำลังจะเข้าสู่บทใหม่ ที่อาจจะมีความท้าทาย แต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง