เช้าวันถัดมา อรุณรัศมีตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่น เธอตัดสินใจแน่วแน่ที่จะลองพูดคุยกับเมฆอีกครั้ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความหาเขา "เมฆคะ พรุ่งนี้ฉันมีเวลาว่างช่วงบ่าย ถ้าคุณสะดวก เรามาเจอกันเพื่อคุยเรื่องแพรวกันนะคะ" เธอกดส่งข้อความด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ผ่านไปไม่นาน โทรศัพท์ก็สั่นขึ้น ข้อความจากเมฆปรากฏขึ้นบนหน้าจอ "อรุณ... ฉันดีใจมากที่คุณติดต่อมา" เขาพิมพ์ตอบ "พรุ่งนี้บ่ายโมง ที่ร้านกาแฟเดิมที่เราเคยเจอกันตอนแรก ฉันจะไปรอ" อรุณรัศมีอ่านข้อความซ้ำไปซ้ำมา เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับอดีต "ถ้าเขาอยากจะกลับมาดูแลลูกจริงๆ ฉันก็ควรจะให้โอกาสเขา" เธอพึมพำกับตัวเอง ช่วงบ่ายวันรุ่งขึ้น อรุณรัศมีแต่งตัวอย่างเรียบร้อย เธอเลือกชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่ดูสุภาพและอ่อนโยน ก่อนจะขับรถไปยังร้านกาแฟที่นัดไว้ เมื่อไปถึง เธอก็เห็นเมฆนั่งรออยู่ที่โต๊ะมุมร้านแล้ว เขาดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย ใบหน้าดูเหนื่อยอ่อนกว่าเดิม แต่แววตาของเขาก็ยังคงฉายแววแห่งความสำนึกผิด "สวัสดีค่ะคุณเมฆ" อรุณรัศมีทักทายด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด "สวัสดีครับอรุณ" เมฆลุกขึ้นยืน "ขอบคุณนะที่ยอมมาเจอฉัน" "ฉันก็อยากคุยเรื่องแพรวอยู่พอดีค่ะ" อรุณรัศมีนั่งลง "เรามาคุยกันเรื่องนั้นก่อนนะคะ" "ได้เลย" เมฆนั่งลงตรงข้ามเธอ "ฉัน... อยากจะขอโทษอีกครั้งนะอรุณ" เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันรู้ว่าคำขอโทษคงไม่สามารถลบล้างสิ่งที่ฉันทำลงไปได้ แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า... ฉันเสียใจจริงๆ" "ฉันรู้ค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "ฉันเห็นว่าคุณพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง" "ใช่" เมฆพยักหน้า "ฉันได้เรียนรู้จากความผิดพลาดของตัวเองเยอะมาก" เขาเงยหน้ามองเธอ "ฉันรู้ว่าฉันทำร้ายเธอมากแค่ไหน แล้วก็... ทำให้เธอต้องเจ็บปวด" "ตอนนี้ฉันเข้มแข็งขึ้นแล้วค่ะ" อรุณรัศมีบอก "แล้วก็... ไม่ได้โทษคุณคนเดียวแล้ว" "แต่ฉันก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี" เมฆกล่าว "ฉันอยากจะขอโอกาส... ขอโอกาสที่จะได้กลับมาดูแลแพรวให้ดีที่สุด" "คุณเมฆคะ" อรุณรัศมีถอนหายใจ "คุณรู้ใช่ไหมว่าแพรวคิดถึงคุณมากแค่ไหน" "ผมรู้ครับ" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าตาของเมฆ "ผมอยากจะเป็นพ่อที่ดีของเขา ผมอยากจะชดเชยทุกอย่างที่ผมเคยทำผิดไป" "แล้ว... คุณคิดว่าคุณจะทำได้จริงๆ เหรอ" อรุณรัศมีถามด้วยความกังวล "คุณจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังอีกใช่ไหม" "ผมสัญญา" เมฆยกมือขึ้น "ผมจะไม่ทำให้เธอผิดหวังอีกเด็ดขาด" เขาจ้องตาอรุณรัศมี "ผมรักแพรวมากนะอรุณ แล้วก็... ฉันก็ยังรักเธออยู่" คำพูดสุดท้ายทำเอาอรุณรัศมีอึ้งไป เธอไม่คิดว่าเมฆจะพูดคำนั้นออกมา "คุณเมฆคะ... มันสายเกินไปแล้วค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "เรา... ผ่านจุดนั้นมาไกลแล้ว" "ฉันรู้ว่ามันอาจจะยาก" เมฆพูดต่อ "แต่ถ้าเธอยังมีเยื่อใยให้ฉันอยู่บ้าง... แค่เศษเสี้ยวเดียว... โปรดให้โอกาสฉันอีกครั้ง" "ฉันอยากจะเป็นครอบครัวเดียวกันกับเธออีกครั้งนะอรุณ" อรุณรัศมียืนขึ้น เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก "ฉัน... ต้องการเวลาคิดค่ะคุณเมฆ" เธอหันกลับมาหาเขา "ฉันยังไม่พร้อมที่จะตัดสินใจตอนนี้" "เข้าใจครับ" เมฆตอบด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวัง "เธอต้องการเวลา... ผมจะรอ" อรุณรัศมีเดินออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งให้เมฆนั่งอยู่ลำพังด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอเดินไปที่รถ แล้วก็นั่งลง ร้องไห้ออกมาอย่างเงียบๆ การเผชิญหน้าครั้งนี้ทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกโล่งใจที่ได้พูดทุกอย่างที่อยู่ในใจออกไป ระหว่างทางกลับบ้าน เธอตัดสินใจโทรศัพท์หาลดา "ลดา... ฉันเพิ่งเจอเมฆมา" เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ลดาฟัง "เขาขอโอกาสที่จะกลับมา" "แล้วเธอ... ว่าไง" ลดาถามด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น "ฉัน... ยังไม่รู้เหมือนกัน" อรุณรัศมีตอบ "ฉันสับสนไปหมดแล้ว" "ฉันเข้าใจ" ลดาปลอบ "แต่นี่เป็นโอกาสที่ดีนะอรุณ ถ้าเขาสำนึกผิดจริงๆ แล้วก็พร้อมที่จะดูแลเธอแล้ว" "เธอจะลองเปิดใจดูไหม" "ฉันก็อยากจะเปิดใจนะลดา" อรุณรัศมีถอนหายใจ "แต่ฉันกลัว... กลัวว่าจะต้องเจ็บปวดอีกครั้ง" "ฉันรู้" ลดาตอบ "แต่บางครั้ง... ความกล้าหาญที่สุดก็คือการที่เรายอมเสี่ยงเพื่อความสุขที่อาจจะตามมา" "ลองคุยกับคุณแม่ดูสิ" "ท่านอาจจะมีคำแนะนำดีๆ ให้" "ขอบคุณนะลดา" อรุณรัศมียิ้ม "ที่รับฟังฉันเสมอ" "ไม่เป็นไรจ้ะเพื่อน" ลดาตอบ "ฉันอยู่ตรงนี้เสมอเพื่อเธอ" เมื่อถึงบ้าน อรุณรัศมีตรงไปหาคุณหญิงนภัสสร เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้มารดาฟัง คุณหญิงนภัสสรฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "แม่เข้าใจความรู้สึกของลูกนะ" "แต่แม่ก็เห็นนะว่าคุณเมฆเขาพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองจริงๆ" "ถ้าลูกยังรักเขาอยู่... แล้วก็เชื่อว่าเขาจะดูแลลูกกับแพรวได้" คุณหญิงนภัสสรมองตาลูกสาว "แม่ก็สนับสนุนลูกนะ" "แต่ถ้าลูกยังไม่แน่ใจ... ก็ลองให้เวลากับตัวเองอีกสักหน่อยก็ได้" อรุณรัศมีซบหน้าลงบนไหล่มารดา "ขอบคุณค่ะคุณแม่" เธอพึมพำ "หนูรู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะ" คืนนั้น อรุณรัศมีนอนไม่หลับ เธอนั่งคิดทบทวนถึงคำพูดของเมฆ คำแนะนำของลดา และคำพูดปลอบโยนของมารดา เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้สำคัญต่ออนาคตของเธอและลูกสาว เธอภาวนาขอให้เธอได้เลือกในสิ่งที่ถูกต้องที่สุด