วันแรกของการแสดงสินค้าผ่านไปอย่างราบรื่น ผลงานของอรุณรัศมีได้รับความสนใจจากผู้คนมากมาย เธอพูดคุยกับลูกค้า ให้ข้อมูลเกี่ยวกับแรงบันดาลใจเบื้องหลังแต่ละชิ้น และได้รับคำชมเชยมากมาย "คุณอรุณรัศมีคะ" ชายชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอ "ผมเป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าใหญ่ในปารีส ผมประทับใจในผลงานของคุณมาก คุณจะสนใจนำคอลเลกชั่นของคุณมาวางขายที่ห้างของผมไหมครับ" อรุณรัศมียิ้มกว้างด้วยความยินดี "แน่นอนค่ะ ดิฉันยินดีมาก" การพูดคุยดำเนินไปอย่างเป็นไปด้วยดี ทั้งสองตกลงกันว่าจะมีการเซ็นสัญญาในอีกไม่กี่วันข้างหน้า อรุณรัศมีรู้สึกราวกับว่าความฝันของเธอกำลังจะกลายเป็นจริง "อรุณ!" เสียงของลดาตะโกนเรียกเธอมาจากอีกฟากหนึ่งของบูธ "คุณได้รับคำชมจากนักวิจารณ์แฟชั่นชื่อดังของยุโรปด้วยนะ!" อรุณรัศมียิ้มกว้าง เธอรู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆ "จริงเหรอคะ" "จริงสิ" ลดาตอบ "พวกเขาบอกว่าเครื่องประดับของคุณมีเรื่องราวและสะท้อนถึงอารมณ์ความรู้สึกได้อย่างลึกซึ้ง" ระหว่างที่อรุณรัศมีกำลังดื่มด่ำกับความสำเร็จ เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากเมฆ "อรุณ" เสียงของเมฆฟังดูไม่ค่อยสบายนัก "มีเรื่องต้องคุยด้วย" "มีอะไรคะเมฆ" อรุณรัศมีถามด้วยความกังวล "เกิดอะไรขึ้น" "แพรว..." เมฆหยุดไปครู่หนึ่ง "เธอไม่สบายนะ" หัวใจของอรุณรัศมีหล่นวูบ "แพรวไม่สบายเหรอคะ เป็นอะไรมากไหม" "ไข้ขึ้นสูง แล้วก็ไอมาก" เมฆตอบ "คุณหมอมาดูแล้ว บอกว่าต้องสังเกตอาการใกล้ชิด" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของอรุณรัศมี "ฉัน... ฉันอยากจะกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย" "ไม่ต้องห่วงนะอรุณ" เมฆรีบปลอบ "ผมจะดูแลแพรวให้ดีที่สุด คุณอยู่ที่นั่นให้เสร็จภารกิจของคุณก่อนนะ" "แต่..." อรุณรัศมียังคงลังเล "ผมรู้ว่าคุณกังวล" เมฆกล่าว "แต่ผมก็รู้ว่าคุณตั้งใจมาที่นี่เพื่ออะไร ผมขอให้คุณทำหน้าที่ของคุณให้เต็มที่นะ แล้วผมจะคอยอัปเดตอาการของแพรวให้คุณทราบตลอด" อรุณรัศมีพยักหน้าทั้งน้ำตา "ค่ะเมฆ ฉันจะทำให้ดีที่สุด" หลังจากวางสายจากเมฆ อรุณรัศมีก็รู้สึกใจคอไม่ดี เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะตั้งสมาธิกับการทำงาน แต่ภาพของลูกสาวที่ป่วยก็ลอยเข้ามาในหัวของเธอไม่หยุด "คุณอรุณรัศมีคะ" หญิงสาวที่ช่วยเธอที่บูธเดินเข้ามาหา "คุณดูไม่ค่อยสบายนะคะ เป็นอะไรหรือเปล่า" "เปล่าค่ะ" อรุณรัศมีพยายามยิ้ม "แค่คิดถึงบ้านนิดหน่อย" "เข้าใจเลยค่ะ" หญิงสาวคนนั้นกล่าว "แต่คุณดูมีความสุขมากเลยนะคะกับผลงานของคุณ" อรุณรัศมียิ้มแห้งๆ "ใช่ค่ะ ฉันกำลังมีความสุข" ในวันต่อมา อาการของแพรวกลับแย่ลงกว่าเดิม เธอมีไข้สูงตลอดเวลา และเริ่มมีอาการหายใจติดขัด คุณหมอตัดสินใจให้แพรวเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล "อรุณ" เมฆโทรมาบอกเธอด้วยน้ำเสียงที่หนักอึ้ง "แพรวต้องเข้าโรงพยาบาลแล้วนะ" อรุณรัศมีแทบจะทรุดลงตรงนั้น เธอขอโทษลูกค้าทุกคนที่บูธของเธอ และรีบแจ้งข่าวกับลดา "ฉันต้องกลับบ้านเดี๋ยวนี้" อรุณรัศมีบอกลดาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ลดาตกใจมาก "เกิดอะไรขึ้นอรุณ" "แพรวไม่สบายหนัก ต้องเข้าโรงพยาบาล" อรุณรัศมีอธิบาย "ฉันต้องกลับไปหาลูก" "เข้าใจเลย" ลดาพยักหน้า "ฉันจะช่วยจัดการเรื่องที่นี่ให้เอง เธอไม่ต้องห่วงนะ" "ขอบคุณมากนะลดา" อรุณรัศมีกล่าวด้วยความซาบซึ้ง "เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันจริงๆ" อรุณรัศมีรีบจัดการเรื่องการเดินทางกลับประเทศไทยทันที เธอรู้สึกผิดที่ต้องทิ้งงานที่กำลังไปได้สวย แต่ความเป็นห่วงลูกสาวนั้นสำคัญที่สุด ตลอดการเดินทางกลับ เธอเอาแต่คิดถึงใบหน้าของแพรว ภาพใบหน้าที่ซีดเซียวและดวงตาที่อ่อนเพลียทำให้เธอแทบจะทนไม่ไหว เมื่อมาถึงโรงพยาบาล อรุณรัศมีรีบตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยที่เมฆแจ้งไว้ เธอเห็นเมฆนั่งเฝ้าแพรวอยู่ที่ข้างเตียง ลูกสาวของเธอนอนหลับตาพริ้ม มีสายน้ำเกลือระโยงระยางอยู่เต็มแขน "แพรว!" อรุณรัศมีร้องเรียกเสียงหลง วิ่งเข้าไปกอดลูกสาวเบาๆ แพรวค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองมาที่แม่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดีใจ "แม่!" "แม่มาแล้วลูก" อรุณรัศมีกอดลูกสาวแน่น "แม่จะอยู่กับหนูตรงนี้นะ" เมฆเดินเข้ามาหาอรุณรัศมี "เธอมาแล้วนะ" "ค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "ขอบคุณนะคะเมฆ ที่ดูแลแพรวอย่างดี" "ผมทำหน้าที่ของผม" เมฆกล่าว "แต่ผมก็อยากให้คุณอยู่ที่นี่กับลูกนะ" อรุณรัศมีมองไปที่ใบหน้าของสามี เธอเห็นความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงมีความเข้มแข็งอยู่ "ฉันจะอยู่ที่นี่กับพวกเธอ" อรุณรัศมีกล่าว "ฉันจะดูแลแพรวให้ดีที่สุด" แม้ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายลง แต่การได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวก็ทำให้หัวใจของอรุณรัศมีอบอุ่นขึ้น เธอรู้ว่าเธอจะต้องผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปให้ได้ "หมอมาแล้วค่ะ" พยาบาลคนหนึ่งบอก อรุณรัศมีมองไปที่คุณหมอด้วยความหวัง