คุณหมออธิบายอาการป่วยของแพรวอย่างละเอียด เธอเป็นโรคปอดอักเสบ ซึ่งต้องได้รับการรักษาอย่างใกล้ชิดและต่อเนื่อง "ต้องให้น้องนอนพักในโรงพยาบาลอีกระยะหนึ่งนะครับ" คุณหมอกล่าว "และต้องเฝ้าระวังอาการอย่างใกล้ชิด" อรุณรัศมีรู้สึกใจหาย แต่ก็พยายามรวบรวมสติ "มีอะไรที่หนูพอจะช่วยได้บ้างคะ" "คุณสามารถอยู่เป็นเพื่อนเขาได้ตลอดเวลาครับ" คุณหมอตอบ "การมีคุณแม่อยู่ใกล้ๆ จะช่วยให้เด็กๆ รู้สึกดีขึ้น" อรุณรัศมีพยักหน้า เธอใช้เวลาเกือบทั้งหมดในโรงพยาบาลอยู่กับแพรว เธออ่านนิทานให้ลูกสาวฟัง ร้องเพลงกล่อม และคอยเช็ดตัวลดไข้ให้ "แม่คะ" แพรวพูดด้วยเสียงแหบพร่า "หนูฝันว่าไปเที่ยวสวนสนุกกับแม่" อรุณรัศมียิ้มทั้งน้ำตา "แม่ก็ฝันถึงหนูเหมือนกันจ้ะลูก" เมฆเองก็คอยช่วยเหลือและสนับสนุนอรุณรัศมีอย่างเต็มที่ เขาคอยหาอาหารมาให้เธอ ดูแลความเรียบร้อยของบ้าน และคอยเป็นกำลังใจให้เธอเสมอ "เธอไม่ต้องห่วงเรื่องงานนะอรุณ" เมฆกล่าว "ผมจะจัดการทุกอย่างเอง" "แต่ว่า..." อรุณรัศมียังคงรู้สึกกังวล "ผมรู้ว่าคุณอยากกลับไปปารีส" เมฆกล่าว "แต่ตอนนี้แพรวสำคัญที่สุดนะ" "ขอบคุณค่ะเมฆ" อรุณรัศมียิ้ม "คุณเป็นสามีที่ดีที่สุดจริงๆ" ในขณะที่อรุณรัศมียังคงต้องดูแลแพรวอย่างใกล้ชิด เธอก็ได้รับข่าวร้ายอีกอย่างหนึ่ง ลดาโทรศัพท์มาแจ้งว่า สัญญาที่เซ็นไว้กับห้างสรรพสินค้าที่ปารีสถูกยกเลิก "ทำไมคะ" อรุณรัศมีถามด้วยความตกใจ "พวกเขาบอกว่าคุณไม่สามารถอยู่ดูแลร้านค้าที่นั่นได้อย่างเต็มที่" ลดาอธิบาย "และคุณก็ไม่สามารถเข้าร่วมงานเปิดตัวที่นั่นได้" อรุณรัศมีรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า เธอรู้ว่านี่คือผลกระทบจากการที่เธอต้องกลับมาด่วน "ไม่เป็นไรค่ะลดา" อรุณรัศมีพยายามทำเสียงให้เข้มแข็ง "อย่างน้อยเราก็ได้ลองทำเต็มที่แล้ว" "ฉันเสียใจด้วยนะอรุณ" ลดาพูด "ฉันรู้ว่าเธอตั้งใจกับงานนี้มากแค่ไหน" "ไม่เป็นไรค่ะ" อรุณรัศมีย้ำ "ยังมีโอกาสอีกเสมอ" วันเวลาผ่านไป อาการของแพรวค่อยๆ ดีขึ้น เธอเริ่มกลับมามีรอยยิ้มและกลับมาพูดคุยได้อย่างสดใสอีกครั้ง อรุณรัศมียังคงเฝ้ารอวันที่ลูกสาวจะได้ออกจากโรงพยาบาล "แม่คะ" แพรวถามวันหนึ่ง "หนูจะได้กลับบ้านเมื่อไหร่คะ" "อีกไม่นานหรอกจ้ะลูก" อรุณรัศมีตอบ "เดี๋ยวแม่จะพาหนูกลับบ้านนะ" ขณะที่อรุณรัศมียังคงอยู่ในโรงพยาบาล เธอได้พบกับหญิงชราคนหนึ่งที่พักอยู่ในห้องข้างๆ หญิงชราคนนั้นเล่าเรื่องราวชีวิตของเธอให้อรุณรัศมีฟัง การเดินทางที่ยาวนานและเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่เธอก็ยังคงมีความหวังและความเข้มแข็งอยู่เสมอ "ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้แหละจ้ะหนู" หญิงชรากล่าว "มีทั้งสุขและทุกข์ปะปนกันไป สิ่งสำคัญคือเราต้องไม่ยอมแพ้" คำพูดของหญิงชราคนนั้นทำให้หัวใจของอรุณรัศมีรู้สึกเบาลง เธอรู้ว่าเธอจะต้องเข้มแข็ง เพื่อตัวเอง เพื่อสามี และเพื่อลูกสาว เมื่อแพรวหายดีและได้กลับบ้าน อรุณรัศมีก็ตัดสินใจที่จะพักงานออกแบบเครื่องประดับไว้ชั่วคราว เธออยากจะใช้เวลาอยู่กับครอบครัวให้เต็มที่ "ฉันรู้สึกผิดที่ต้องทิ้งความฝันไป" อรุณรัศมีบอกเมฆวันหนึ่ง "แต่ฉันก็มีความสุขที่ได้อยู่กับพวกเธอ" "ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกอรุณ" เมฆกล่าว "ความฝันของคุณยังไม่จบแค่นี้หรอก" "แต่ว่า..." อรุณรัศมียังคงลังเล "เมื่อแพรวโตขึ้น คุณก็สามารถกลับไปทำในสิ่งที่รักได้อีกครั้ง" เมฆปลอบ "ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือครอบครัวของเรา" อรุณรัศมียิ้มบางๆ เธอรู้ว่าคำพูดของเมฆนั้นจริง เธออาจจะต้องรอสักพัก แต่เธอก็เชื่อว่าความฝันของเธอจะไม่มีวันจางหายไป ในช่วงเวลาที่เธอพักผ่อน เธอก็เริ่มมีไอเดียใหม่ๆ ในการออกแบบเครื่องประดับ เธอเริ่มร่างแบบลงในสมุดบันทึก และรู้สึกตื่นเต้นกับความเป็นไปได้ใหม่ๆ "คุณเมฆคะ" เธอหันไปบอกสามี "ฉันคิดว่าฉันมีไอเดียใหม่สำหรับคอลเลกชั่นต่อไปแล้วค่ะ" เมฆยิ้ม "ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องทำได้" อรุณรัศมียิ้ม เขามองเห็นความหวังในแววตาของสามี เธอก็เช่นกัน แม้ว่าจะมีอุปสรรคเข้ามา แต่เธอก็ยังคงมีความเชื่อมั่นในตัวเองและในอนาคต