อรุณรัศมีฟังเรื่องราวชีวิตของหญิงชราด้วยความตั้งใจ หญิงชราเล่าถึงความรักที่เคยมี ความผิดหวังที่ได้รับ และการเรียนรู้ที่จะอยู่กับความจริงที่โหดร้าย "ชีวิตคนเรามันก็เป็นแบบนี้แหละจ้ะหนู" หญิงชราถอนหายใจยาว "มีสุขก็ต้องมีทุกข์ มีสมหวังก็ต้องมีผิดหวัง สิ่งสำคัญคือเราต้องรู้จักประคองตัวเองให้ผ่านมันไปให้ได้" "แล้วคุณย่ามีความสุขกับชีวิตไหมคะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หญิงชราอมยิ้ม "ตอนเด็กๆ ก็เคยมีความสุขนะ มีครอบครัวที่อบอุ่น มีสามีที่รัก แต่พอเวลาผ่านไป ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป สามีฉันไปมีผู้หญิงอื่น ทิ้งฉันกับลูกไว้ลำพัง ช่วงนั้นมันทรมานมากจริงๆ จ้ะ" ดวงตาของหญิงชราฉายแววเศร้าหมอง "แต่สุดท้าย ฉันก็ต้องยอมรับความจริง แล้วก็ต้องเข้มแข็งเพื่อลูก" "แล้วตอนนี้ล่ะคะ" อรุณรัศมียังคงถามต่อ "ตอนนี้เหรอ" หญิงชราหัวเราะเบาๆ "ตอนนี้ฉันก็อยู่ของฉันไปวันๆ รอวันที่จะได้ไปอยู่กับคนที่ฉันรักอีกครั้ง ฉันเชื่อว่าสักวันหนึ่งฉันจะได้เจอเขาอีก" คำพูดของหญิงชราทำให้อรุณรัศมีได้คิด เธอตระหนักว่าทุกคนต่างก็มีเรื่องราวในชีวิตที่ต้องเผชิญ และความเข้มแข็งคือสิ่งสำคัญที่จะพาเราผ่านพ้นอุปสรรคไปได้ "ขอบคุณมากนะคะคุณย่า" อรุณรัศมีกล่าว "เรื่องของคุณย่าทำให้หนูมีกำลังใจขึ้นเยอะเลย" "ไม่เป็นไรจ้ะหนู" หญิงชราตอบ "เราก็แค่ให้กำลังใจกันไปตามประสาคนแก่คนหนุ่มสาวนั่นแหละ" หลังจากคุยกับหญิงชรา อรุณรัศมีก็กลับไปดูแลแพรว เธอกอดลูกสาวไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะลูก เดี๋ยวเราก็จะกลับบ้านแล้ว" วันต่อมา อากาศแจ่มใส แพรวมีอาการดีขึ้นมาก เธอสามารถนั่งเล่นกับตุ๊กตาตัวโปรดได้ อรุณรัศมีเฝ้ามองลูกสาวด้วยความหวัง "แม่คะ" แพรวหันมายิ้มให้ "หนูอยากทานไอศกรีม" อรุณรัศมียิ้ม "ได้เลยจ้ะ เดี๋ยวแม่ไปซื้อมาให้" ขณะที่เธอกำลังจะลุกออกจากเตียง เมฆก็เดินเข้ามาในห้อง "อรุณ" "เมฆ" อรุณรัศมีหันไปมอง "มาแล้วเหรอ" "อืม" เมฆตอบ "ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ" "เรื่องอะไรคะ" อรุณรัศมีเลิกคิ้ว เมฆถอนหายใจยาว "ผม... ผมอยากจะขอโทษคุณ" อรุณรัศมีมองหน้าเมฆด้วยความประหลาดใจ "ขอโทษเรื่องอะไรคะ" "เรื่องทุกอย่าง" เมฆกล่าว "เรื่องที่ผมทำร้ายจิตใจคุณ เรื่องที่ผมปล่อยให้คุณต้องเจ็บปวด เรื่องที่ผมไม่เคยเห็นค่าของคุณ" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของอรุณรัศมี "เมฆ..." "ผมรู้ว่ามันสายเกินไปแล้ว" เมฆพูดต่อ "แต่ผมก็อยากจะบอกให้คุณรู้ ว่าผมเสียใจจริงๆ ผมไม่เคยคิดเลยว่าผมจะทำผิดพลาดกับคุณได้มากขนาดนี้" "แล้วทำไมคุณเพิ่งมาพูดตอนนี้คะ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ตอนที่ฉันกำลังจะก้าวต่อไปในชีวิต" "ผมรู้ว่ามันไม่เหมาะสม" เมฆกล่าว "แต่ผมทนเก็บมันไว้ไม่ไหวแล้ว ผมเห็นคุณต้องเจอเรื่องร้ายๆ มามากมาย ผมเห็นคุณต้องเสียสละเพื่อลูกของเรา ผมรู้สึกผิดที่ผมไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อคุณ" "คุณไม่เคยอยู่ตรงนั้นเลยเมฆ" อรุณรัศมีพูดอย่างตัดพ้อ "คุณไม่เคยเห็นค่าของฉันเลย" "ผมผิดไปแล้วจริงๆ อรุณ" เมฆทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงแพรว "ผมมันโง่ ผมมันเห็นแก่ตัว ผมไม่เคยรู้เลยว่าคุณสำคัญกับผมมากแค่ไหน จนกระทั่งผมเกือบจะเสียคุณไป" แพรวที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ก็ลุกขึ้นเดินไปหาเมฆ "พ่อคะ" เมฆเงยหน้ามองลูกสาวด้วยความรู้สึกผิด "ลูก..." "พ่ออย่าเสียใจนะคะ" แพรวพูด "แม่รักพ่อนะ" คำพูดของแพรวเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของอรุณรัศมี เธอไม่เคยคิดเลยว่าแพรวจะรู้สึกแบบนั้น "หนู..." อรุณรัศมีพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงของเธอก็ขาดหายไป "ผม... ผมอยากจะขอโอกาสอีกครั้งนะอรุณ" เมฆเงยหน้ามองอรุณรัศมี "ผมอยากจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าผมสามารถเป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่ดีได้" อรุณรัศมีมองหน้าเมฆ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจและความสำนึกผิด เธอเห็นภาพอดีตที่ผ่านมา ความสุข ความทุกข์ ความเจ็บปวด และการให้อภัย "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้โอกาสคุณได้ไหมเมฆ" อรุณรัศมีตอบ "ตอนนี้ฉันต้องคิดถึงแพรวก่อน" "ผมเข้าใจ" เมฆพยักหน้า "ผมจะรอ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณกลับมาเชื่อใจผมอีกครั้ง" บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอึมครึม อรุณรัศมียังคงสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เธอรักเมฆ แต่ความเจ็บปวดในอดีตยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่ "แม่คะ" แพรวเดินเข้ามาจับมืออรุณรัศมี "หนูอยากให้แม่มีความสุข" อรุณรัศมียิ้มให้ลูกสาว "แม่ก็จะมีความสุขจ้ะลูก เพราะแม่มีหนู" เธอมองไปที่เมฆอีกครั้ง เขาเป็นพ่อของลูกเธอ เป็นคนที่เคยทำให้เธอเจ็บปวด แต่ตอนนี้เขาก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนแปลงไปแล้ว "ฉันขอเวลาคิดนะเมฆ" อรุณรัศมีกล่าว "ฉันขอเวลาทบทวนทุกอย่าง" "ได้เลยอรุณ" เมฆตอบ "ผมจะให้เวลาคุณเต็มที่" เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน "ผมขอตัวก่อนนะ" เมื่อเมฆเดินออกจากห้องไป อรุณรัศมีก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียง มองแพรวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก "ลูกคือทุกสิ่งทุกอย่างของแม่นะ" แพรวยิ้ม "หนูก็รักแม่ที่สุดในโลกเลยค่ะ" อรุณรัศมีกอดลูกสาวไว้แน่น หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความหวัง ความกลัว และความไม่แน่นอน เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เธอรู้ว่าเธอจะต้องเข้มแข็งเพื่อแพรว และเธอจะต้องตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิตของเธอ