อรุณรัศมีมองเมฆด้วยสายตาที่สั่นระริก ราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอได้พังทลายลงตรงหน้า ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่เคยอบอุ่น กลับถูกบดบังด้วยความจริงอันดำมืดที่เพิ่งถูกเปิดเผย “คุณ... คุณพูดจริงเหรอเมฆ” เสียงของเธอแหบพร่า เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่เชื่อ เมฆมองตอบด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด “ผมพูดความจริงอรุณ ผมไม่มีวันโกหกคุณในเรื่องที่สำคัญขนาดนี้” เขาพยายามเอื้อมมือมาจับมือเธอ แต่อรุณรัศมีสะบัดออกอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าสัมผัสของเขาจะเผาไหม้เธอ “ทำไม! ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น!” เธอตะโกนถาม น้ำตาไหลอาบแก้ม “ผู้หญิงคนนั้นคือแม่ของฉันนะ! คุณฆ่าแม่ของฉัน!” “ผมรู้ ผมรู้ว่ามันเป็นความผิดที่ร้ายแรงที่สุดที่ผมเคยทำมา” เมฆกล่าวเสียงเบา “ตอนนั้นผมยังเด็ก ผมยังไม่เข้าใจอะไรดีนัก” “ยังเด็ก? คุณอายุเท่าไหร่ตอนนั้น!” อรุณรัศมีถาม “ผม... ผมอายุ 20 ปี” เมฆตอบอย่างตะกุกตะกัก “20 ปี!” อรุณรัศมีแทบจะกรีดร้อง “คุณไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ! คุณมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน! คุณรู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด! แล้วทำไม!” “ผมถูกบังคับอรุณ” เมฆพยายามอธิบายอีกครั้ง “มีคนข่มขู่ผม เขาบอกว่าถ้าผมไม่ทำตาม พวกเขาจะทำอันตรายกับครอบครัวของผม” “ใคร! ใครคือคนพวกนั้น!” อรุณรัศมีถามอย่างร้อนรน “ผม... ผมบอกไม่ได้” เมฆส่ายหน้า “ผมรับปากพวกเขาไปแล้ว ผมไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย” “ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย? คุณหมายความว่าอะไร!” อรุณรัศมีเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างที่เมฆยังคงปิดบังเธออยู่ “ผมหมายความว่า ถ้าผมพูดชื่อพวกเขาออกไป คนที่อันตรายอาจจะกลับมาทำร้ายคุณอีก” เมฆกล่าว “ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณกับแพรวอีกเด็ดขาด” อรุณรัศมีเงียบไป เธอพยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่เมฆกำลังเล่า มันยากเหลือเกินที่จะยอมรับว่าคนที่เธอรัก คนที่เธอไว้ใจ กลับเป็นคนที่พรากชีวิตแม่ของเธอไป “แล้ว... แล้วป้าของฉันล่ะ” อรุณรัศมีถามเสียงอ่อนลง “ป้ารู้เรื่องนี้ไหม” เมฆส่ายหน้า “ไม่ครับ ป้าของคุณไม่ทราบเรื่องอะไรเลย เขาเองก็เสียใจมากเหมือนกันที่แม่ของคุณต้องจากไปเร็ว” “แล้วพ่อของฉัน...” อรุณรัศมีถามต่อ “พ่อรู้เรื่องนี้ไหม” เมฆนิ่งไปครู่หนึ่ง “คุณพ่อของคุณ... ท่านสงสัย แต่ท่านไม่เคยมีหลักฐาน และท่านก็ไม่เคยเชื่อว่าผมจะทำเรื่องแบบนั้นได้” “แต่คุณก็ทำ!” อรุณรัศมีตะคอก “ใช่ ผมทำ” เมฆยอมรับ “และผมก็ต้องอยู่กับความรู้สึกผิดนี้มาตลอดชีวิต” “ตลอดชีวิตของคุณ?” อรุณรัศมีหัวเราะอย่างขมขื่น “แล้วชีวิตที่เหลือของฉันล่ะ! ฉันต้องอยู่กับอะไร! ฉันต้องอยู่กับความจริงที่ว่าแม่ของฉันตายเพราะน้ำมือคนที่ฉันรัก!” “ผมขอโทษ” เมฆกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ผมขอโทษจริงๆ” “คำขอโทษของคุณมันไม่มีความหมายอะไรเลยเมฆ” อรุณรัศมียืนขึ้น “ฉัน... ฉันต้องการเวลา” เธอเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เมฆนั่งจมอยู่กับความรู้สึกผิดเพียงลำพัง แพรวที่มองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความตกใจ วิ่งเข้าไปหาพ่อ “พ่อคะ เกิดอะไรขึ้นคะ” แพรวถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมฆมองหน้าลูกสาว ดวงตาของเขาแดงก่ำ “ไม่มีอะไรจ้ะลูก” เขาพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นดูบิดเบี้ยว “พ่อแค่คุยกับแม่เรื่องบางเรื่อง” “แต่แม่ดูเสียใจมากเลยนะคะ” แพรวพูด “แม่กำลังไม่สบายนะลูก” เมฆกอดแพรวไว้แน่น “เราต้องดูแลแม่ให้ดีนะ” อรุณรัศมีเดินออกมาสูดอากาศข้างนอกโรงพยาบาล ลมเย็นๆ พัดมาปะทะใบหน้า ช่วยให้เธอรู้สึกสงบขึ้นเล็กน้อย แต่ภาพของเมฆที่ยอมรับว่าเป็นคนฆ่าแม่ของเธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เธอเดินไปนั่งที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ มองดูดอกไม้สีแดงสดที่กำลังบานสะพรั่ง ช่างแตกต่างกับความรู้สึกในใจของเธอเหลือเกิน “ทำไมต้องเป็นแบบนี้” เธอพึมพำกับตัวเอง ถ้าเมฆพูดความจริง แม่แท้ๆ ของเธอเสียชีวิตเมื่อ 20 ปีก่อน ตอนที่เธอยังเป็นทารก แล้วใครคือคนที่ส่งอัลบั้มรูปกับจดหมายมาให้เธอ? ทำไมเขาถึงต้องการให้อรุณรัศมีรู้ความจริงตอนนี้? และที่สำคัญที่สุด คือเธอจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร เมื่อรู้ว่าคนที่เธอรักมากที่สุด กลับเป็นคนที่พรากชีวิตแม่ของเธอไป? อนาคตของเธอจะเป็นอย่างไร จะมีที่ว่างสำหรับเมฆในชีวิตของเธออีกหรือไม่? คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของเธอ โดยที่ไม่มีคำตอบใดๆ ที่ชัดเจน