อรุณรัศมีใช้เวลาหลายวันในการคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น เธอพูดคุยกับเมฆเพียงเท่าที่จำเป็น และมักจะตอบคำถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา การพูดคุยแต่ละครั้งเต็มไปด้วยความอึดอัด แม้ว่าเมฆจะพยายามอธิบายและขอโทษอีกครั้ง แต่อรุณรัศมีก็ยังไม่สามารถก้าวข้ามความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นได้ แพรวสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงระหว่างพ่อแม่ของเธอ เธอถามแม่เป็นระยะ “แม่คะ พ่อกับแม่ทะเลาะกันเหรอคะ” อรุณรัศมีได้แต่ยิ้มบางๆ แล้วบอกลูกว่า “เปล่าจ้ะลูก แม่แค่ไม่สบาย” เธอไม่แน่ใจว่าจะอธิบายความจริงอันซับซ้อนนี้ให้ลูกสาวตัวน้อยเข้าใจได้อย่างไร ในขณะที่อรุณรัศมียังคงจมปลักอยู่กับอดีต ลดา เพื่อนสนิทของเธอ ก็มาเยี่ยมที่โรงพยาบาลพร้อมกับข่าวสารบางอย่าง “อรุณ ฉันมีอะไรจะบอกเธอ” ลดาพูดขณะนั่งลงข้างเตียง “ฉันไปสืบเรื่องคนที่ส่งอัลบั้มรูปมาให้เธอแล้ว” อรุณรัศมียกศีรษะขึ้นมองเพื่อน “ใครเหรอ” “เขาเป็นอดีตลูกน้องของคุณวิชัย” ลดาตอบ “เขาบอกว่าเขาได้รับคำสั่งจากวิชัยให้เอาของพวกนั้นไปให้เธอ” “ลุงวิชัย!” อรุณรัศมีตกใจ “แล้วทำไมเขาถึงทำแบบนั้น” “ลูกน้องคนนั้นบอกว่า วิชัยต้องการให้เธอรู้ความจริง” ลดาอธิบาย “เขาบอกว่าวิชัยกำลังจะถูกเปิดโปง และเขาก็อยากให้เธอรู้ว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องร้ายๆ ทั้งหมด” “แต่... เมฆบอกว่าเขาเป็นคนบังคับเมฆ” อรุณรัศมีกล่าว “ฉันก็ไม่แน่ใจว่าใครพูดความจริงทั้งหมด” ลดาถอนหายใจ “แต่สิ่งที่แน่ใจคือ วิชัยมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แน่ๆ” อรุณรัศมีนั่งนิ่ง เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน “แล้ว... แล้วแม่ของฉัน” อรุณรัศมีถาม “แม่ของฉันเสียชีวิตจริงๆ ใช่ไหม” “ใช่” ลดาตอบ “จากการสืบประวัติ หมอได้บันทึกไว้ว่าเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ แต่ก็มีข้อสงสัยบางอย่าง” “ข้อสงสัยอะไร” “บันทึกบางส่วนหายไป” ลดาบอก “และไม่มีใครพบศพของแม่เธอเลย” อรุณรัศมีรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว “ไม่พบศพ?” “ใช่” ลดาพยักหน้า “คนส่งของบอกว่า วิชัยเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมดหลังจากการเสียชีวิตของแม่เธอ” “นี่มัน... มันซับซ้อนเกินไปแล้ว” อรุณรัศมีพึมพำ “อรุณ” ลดาจับมือเธอ “เธอจะทำยังไงต่อไป” อรุณรัศมีมองมือของตัวเอง มือที่เคยแข็งแรง บัดนี้สั่นเทา “ฉันไม่รู้” เธอตอบเสียงแผ่ว “ฉันไม่รู้ว่าจะให้อภัยเมฆได้ไหม ฉันไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตต่อไปกับความจริงนี้ได้อย่างไร” “ฉันเข้าใจ” ลดาบีบมือเธอเบาๆ “แต่ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจอย่างไร ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ” วันรุ่งขึ้น อรุณรัศมีตัดสินใจเผชิญหน้ากับเมฆอีกครั้ง “เมฆ” เธอเรียกเขาเมื่อเขาเข้ามาในห้อง เมฆหันมามองเธอด้วยความหวัง “ครับอรุณ” “ฉันได้ข้อมูลมาเพิ่ม” อรุณรัศมีกล่าว “ฉันรู้ว่าลุงวิชัยมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้” เมฆหน้าซีดลงเล็กน้อย “ผม... ผมเดาไว้แล้ว” “แล้วคุณก็ยังจะปกป้องเขาอยู่อีกเหรอ” อรุณรัศมีถาม “ผมไม่ได้ปกป้องเขา” เมฆรีบแก้ตัว “ผมแค่... ผมแค่กลัว” “กลัวอะไร” “กลัวว่าถ้าผมพูดอะไรออกไป เขาจะทำร้ายคุณกับแพรว” เมฆตอบ “ผมไม่สามารถเสี่ยงได้” อรุณรัศมีถอนหายใจยาว “ฉันเข้าใจว่าคุณกลัว” เธอกล่าว “แต่การที่คุณเก็บความลับมาตลอด มันก็ทำร้ายฉันเหมือนกัน” “ผมรู้” เมฆยอมรับ “ผมผิดเอง” “ฉันกำลังจะตัดสินใจ” อรุณรัศมีกล่าว “ฉันจะตัดสินใจว่าจะอยู่กับคุณต่อไป หรือจะเดินไปคนเดียว” เมฆมองเธอด้วยความหวัง “ผม... ผมหวังว่าคุณจะให้โอกาสผม” “โอกาสที่จะแก้ไขเรื่องที่ผ่านมา?” อรุณรัศมีถาม “โอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเอง” เมฆตอบ “โอกาสที่จะทำให้คุณเชื่อใจผมอีกครั้ง” อรุณรัศมีมองไปที่แพรวที่กำลังเล่นของเล่นอยู่บนเตียง “ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำได้ไหมเมฆ” เธอกล่าว “ความเจ็บปวดมันยังสดใหม่มาก” “ผมรู้” เมฆตอบ “ผมจะรอ” อรุณรัศมีหันไปมองเมฆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความลังเล “ฉัน... ฉันต้องการอิสระ” เธอกล่าว “อิสระที่จะตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวเอง” เมฆพยักหน้า “ผมเข้าใจ” “และฉันก็ต้องการความจริง” อรุณรัศมีกล่าวต่อ “ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับแม่ของฉัน” “ผมจะให้ความจริงแก่คุณ” เมฆตอบ “ผมจะทำทุกอย่างที่ทำได้” อรุณรัศมีลุกขึ้นยืน เดินไปที่ประตู “ฉันต้องการเวลา” เธอกล่าว “เวลาที่จะคิดให้รอบคอบ” เธอเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้เมฆนั่งอยู่กับความหวังและความไม่แน่นอน อรุณรัศมีเดินออกมาในสวนของโรงพยาบาล เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมีเมฆครึ้ม เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตของเธอ ไม่ว่าเธอจะเลือกทางไหน มันจะนำพาเธอไปสู่เส้นทางใหม่ ที่เต็มไปด้วยบททดสอบและความท้าทาย.