“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ” ลดาปลอบใจเพื่อน “เธอมีฉัน” อรุณรัศมีพยักหน้าเบาๆ น้ำตาคลอ “ขอบคุณนะลดา” วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า อรุณรัศมียังคงวนเวียนอยู่กับความรู้สึกสับสนและความเจ็บปวด เมฆพยายามเข้ามาพูดคุยกับเธอหลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็จบลงด้วยความเงียบงัน หรือคำตอบสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยความเย็นชา “อรุณ ผมอยากอธิบายนะ” เมฆเอ่ยขึ้นขณะเจออรุณรัศมีในสวนของโรงพยาบาล “ผมเข้าใจว่าคุณโกรธ” อรุณรัศมีตอบเสียงเรียบ “แต่ตอนนี้ฉันยังไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้” “ผมรู้ว่ามันยาก” เมฆสูดหายใจลึก “แต่ผมไม่อยากให้เราเป็นแบบนี้” “แล้วคุณอยากให้เราเป็นแบบไหน” อรุณรัศมีหันมาเผชิญหน้าเขา แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “คุณทำร้ายฉันมามากแล้วนะเมฆ” “ผมรู้ครับ” เมฆตอบเสียงเครือ “และผมก็เสียใจที่สุด” “ความเสียใจของคุณ มันจะชดเชยชีวิตที่แม่ของฉันต้องสูญเสียไปได้ยังไง” อรุณรัศมีถามกลับ น้ำเสียงสั่นเครือ “มันทดแทนวัยเด็กที่ฉันต้องเติบโตมาโดยไม่มีแม่ได้ไหม” “ผมขอโทษ” เมฆกล่าวซ้ำ “ผมทำได้แค่พยายามชดเชยในสิ่งที่ผมทำได้” “แล้วคุณคิดว่าคุณจะชดเชยได้ยังไง” อรุณรัศมีเลิกคิ้ว “คุณจะให้แม่ของฉันกลับมา หรือคุณจะทำให้เวลาที่หายไปกลับคืนมาได้เหรอ” “ผมรู้ว่าผมทำไม่ได้” เมฆยอมรับ “แต่ผมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณและแพรว” “ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว” อรุณรัศมีพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงลง “ฉันแค่อยากให้เรื่องทั้งหมดมันจบ” เธอกล้มหน้าลงราวกับแบกรับภาระอันหนักอึ้ง “ฉันต้องการเวลา” เธอพูดซ้ำอีกครั้ง “และฉันไม่แน่ใจว่าเวลาจะช่วยเยียวยาอะไรได้” ในขณะที่อรุณรัศมียังคงต่อสู้กับอารมณ์ของตัวเอง ข่าวคราวจากโลกภายนอกก็เริ่มส่งผลกระทบต่อเธอมากขึ้น ลดาได้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับวิชัย เธอไปหาอรุณรัศมีที่โรงพยาบาลด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “อรุณ มีอะไรบางอย่างที่ฉันต้องบอกเธอ” ลดาพูดขณะนั่งลงข้างเตียง “เรื่องวิชัยน่ะ ฉันได้ข้อมูลมาเพิ่ม” “เกี่ยวกับอะไร” อรุณรัศมีถามอย่างระแวง “เขาบอกว่าวิชัยเป็นคนบงการทุกอย่างจริง” ลดาอธิบาย “รวมถึงเรื่องที่ทำให้แม่ของเธอต้อง... จากไป” “หมายความว่ายังไง” อรุณรัศมีถาม น้ำเสียงติดสั่น “ลูกน้องของวิชัยเล่าว่า วิชัยไม่พอใจที่แม่เธอจะบอกความจริงกับคนอื่น” ลดาเล่าต่อ “เขาเลยวางแผนกำจัดแม่เธอ” “กำจัด!” อรุณรัศมีอุทานด้วยความตกใจ “แล้ว... แล้วเรื่องที่เมฆโดนบังคับล่ะ” “ลูกน้องคนนั้นบอกว่า วิชัยใช้เรื่องนั้นเป็นเครื่องมือ” ลดาอธิบาย “เขาแบล็กเมล์เมฆ เพื่อให้เมฆทำตามแผนของเขา” “แผนของเขาคืออะไร” “แผนที่จะทำให้ทุกอย่างดูเหมือนเมฆเป็นคนผิด” ลดาตอบ “เขาต้องการทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเมฆกับครอบครัวของเธอ” “เพื่ออะไร” อรุณรัศมีถาม “เพื่อปกปิดความผิดของตัวเอง” ลดาถอนหายใจ “วิชัยรู้ว่าความจริงกำลังจะเปิดเผย เขาเลยพยายามสร้างเรื่องให้ทุกคนเข้าใจผิด” อรุณรัศมีนั่งนิ่ง ความคิดของเธอหมุนคว้าง เธอพยายามเรียงร้อยเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน แม่ของเธอถูกฆาตกรรม วิชัยคือผู้บงการ เมฆถูกบังคับให้ร่วมมือ และคนที่ส่งอัลบั้มมาให้เธอ ก็คือคนที่ต้องการเปิดเผยความจริง “แล้ว... แล้วศพของแม่ฉันล่ะ” อรุณรัศมีถามเสียงสั่น “ลูกน้องของวิชัยบอกว่า วิชัยเป็นคนจัดการเรื่องการเผาศพ” ลดาตอบ “และมีคนเห็นวิชัยนำบางอย่างไปทิ้งที่ทะเล” “ทิ้งที่ทะเล?” อรุณรัศมีพึมพำ “เขาทำแบบนั้นทำไม” “อาจจะเพื่อทำลายหลักฐาน” ลดาคาดเดา “อรุณ ฉันรู้ว่านี่เป็นเรื่องที่หนักหนามาก” ลดาจับมือเพื่อน “แต่เธอต้องรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว” อรุณรัศมีมองลดา น้ำตาไหลอาบแก้ม “ฉัน... ฉันจะทำยังไงดี” เธอถาม “ฉันจะใช้ชีวิตอยู่กับความจริงนี้ได้ยังไง” “เธอจะผ่านมันไปได้” ลดาตอบอย่างมั่นคง “ทีละก้าว” “แล้วเมฆ... ฉันจะให้อภัยเขาได้ไหม” “นั่นเป็นเรื่องที่เธอต้องตัดสินใจเอง” ลดาพูด “แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า เขาเองก็เจ็บปวดเหมือนกัน” อรุณรัศมีหลับตาลง ภาพใบหน้าของเมฆที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดปรากฏขึ้นในความทรงจำ เธอรู้สึกสับสนไปหมด ความรัก ความแค้น ความเสียใจ ความผิดหวัง มันปะปนกันไปหมด วันต่อมา เมฆตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับอรุณรัศมีอีกครั้ง เขาไปหาเธอที่ห้องพักผู้ป่วย “อรุณ ผมอยากคุยกับคุณ” เมฆกล่าว “ผมรู้ว่าคุณกำลังจะไป” อรุณรัศมีตอบ พลางเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า “ผมขอโทษ” เมฆพูดเสียงแผ่ว “ผมรู้ว่าคำขอโทษมันอาจจะไม่มีความหมายอะไรแล้ว” “มันก็จริง” อรุณรัศมีตอบ “คุณทำลายทุกอย่างไปแล้ว” “ผมรู้” เมฆทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมไม่ได้ตั้งใจ” “คุณไม่ได้ตั้งใจ แต่คุณก็ทำ” อรุณรัศมีพูด “ความผิดพลาดของคุณ มันแลกมาด้วยชีวิตแม่ของฉันนะ” “ผมรู้” เมฆก้มหน้า “ผมจะชดใช้ทุกอย่างที่ผมทำผิดไป” “คุณจะชดใช้อย่างไร” อรุณรัศมีถาม “คุณจะเอาแม่ของฉันกลับมาได้ไหม” “ผมทำไม่ได้” เมฆตอบ “แต่ผมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณและแพรว” “ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณแล้ว” อรุณรัศมีกล่าว “ฉันแค่อยากให้คุณไป” “อรุณ ได้โปรดให้โอกาสผม” เมฆเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา “ให้โอกาสผมได้อธิบาย” “ไม่มีอะไรต้องอธิบายอีกแล้ว” อรุณรัศมีตอบ “ความจริงมันชัดเจนอยู่แล้ว” “แต่นั่นไม่ใช่ความจริงทั้งหมด” เมฆรีบพูด “วิชัยต่างหากที่บงการทุกอย่าง” “ฉันรู้” อรุณรัศมีตอบ “ลดาเล่าให้ฉันฟังแล้ว” “งั้น... งั้นคุณก็เข้าใจผมแล้วใช่ไหม” เมฆถามอย่างมีความหวัง “ฉันเข้าใจว่าคุณถูกบังคับ” อรุณรัศมีกล่าว “แต่คุณก็เลือกที่จะยอมถูกบังคับ” “ผมกลัว” เมฆยอมรับ “ผมกลัวว่าจะเสียคุณไป” “แต่คุณก็เสียฉันไปแล้วไง” อรุณรัศมีสวนกลับ “คุณเสียความเชื่อใจของฉันไปแล้ว” “อรุณ ได้โปรด” เมฆอ้อนวอน “ผมรักคุณ ผมรักแพรว” “ความรักของคุณ มันไม่สามารถลบล้างความเจ็บปวดที่ฉันได้รับมาได้” อรุณรัศมีกล่าว “ฉัน... ฉันต้องการเวลา” เธอพูดซ้ำอีกครั้ง “และฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะให้อภัยคุณได้” เธอหันหลังให้กับเขา เดินตรงไปที่ประตู “อรุณ” เมฆร้องเรียก “ผมจะรอคุณ” อรุณรัศมีหยุดยืน แต่ไม่ได้หันกลับมา เธอเปิดประตูออกไป ทิ้งให้เมฆนั่งอยู่เพียงลำพังในความเงียบงัน