อรุณรัศมีนั่งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ของห้องนอน แสงจันทร์สีนวลสาดส่องเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเซียวและดวงตาที่แดงก่ำ เธอเพิ่งกลับมาถึงบ้านเมื่อไม่นานมานี้ หลังจากที่รถของเธอหมดน้ำมันและมีคนมาช่วยเหลือ "เป็นไงบ้างคะลูก" คุณแม่ถามด้วยความเป็นห่วง "อรุณไม่เป็นไรค่ะคุณแม่" เธอตอบเสียงแหบพร่า "แค่อรุณเหนื่อย" "ไปพักผ่อนเถอะนะลูก" อรุณรัศมีลุกขึ้นเดินไปที่เตียง ค่อยๆ ทิ้งตัวลงนอน หลับตาลง แต่ภาพของเมฆและรินดาก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด ความรู้สึกเจ็บปวดที่ถูกทรยศหักหลังยังคงท่วมท้น "อรุณ... อรุณ... นี่มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลยนะ" เสียงของใครบางคนดังขึ้นในความคิด เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองไปรอบๆ ห้อง แต่ก็ไม่พบใคร "ใครพูด?" เธอถาม "อรุณ... นี่คือตัวเธอเองไง" เสียงนั้นตอบกลับมา "เธอต้องไม่ยอมแพ้" อรุณรัศมีลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองไปยังเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก แววตาที่เคยอ่อนหวาน บัดนี้กลับฉายแววแห่งความมุ่งมั่นและความแข็งกร้าว "ใช่... อรุณจะไม่ยอมแพ้" เธอพึมพำ "อรุณจะทำให้เมฆและรินดาเสียใจที่ทำกับอรุณแบบนี้" ความคิดที่จะแก้แค้นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธอ มันเป็นความคิดที่ดำมืด เย็นชา แต่ก็เต็มไปด้วยพลัง อรุณรัศมีเริ่มวางแผนการแก้แค้นอย่างเงียบๆ เธอใช้ความรู้ความสามารถที่เคยเรียนมา ผสมผสานกับข้อมูลที่เธอได้จากการเป็นคู่หมั้นของเมฆ เธอเริ่มสืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับธุรกิจของครอบครัวเมฆ และค้นหาจุดอ่อนของเขา "คุณเมฆคะ" เธอโทรศัพท์หาเมฆในอีกไม่กี่วันต่อมา "อรุณมีเรื่องอยากจะคุยด้วย" "มีอะไรอีกอรุณ?" เมฆถามเสียงเบื่อหน่าย "เรื่องธุรกิจของคุณกับครอบครัวอรุณไงคะ" เธอตอบ "อรุณว่าเราน่าจะหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทั้งสองฝ่ายนะคะ" เมฆชะงักไปครู่หนึ่ง "เธออยากจะคุยเรื่องอะไร" "ว่างเมื่อไหร่คะ? อรุณจะเข้าไปพบ" ในที่สุด ทั้งสองก็ตกลงที่จะพบกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง "คุณเมฆคะ" อรุณรัศมีกล่าวทักทาย เมื่อเมฆมาถึง "อรุณว่าเราควรจะยุติเรื่องธุรกิจที่ผูกมัดเราทั้งสองครอบครัวเข้าด้วยกันเสียทีนะคะ" "เธอหมายความว่ายังไง?" เมฆถาม "อรุณหมายความว่า... ถ้าคุณเมฆไม่ต้องการอรุณแล้ว งั้น... อรุณก็ไม่ต้องการคุณเมฆและธุรกิจของคุณเช่นกัน" เธอพูดพลางส่งเอกสารบางอย่างให้เมฆ เมฆหยิบเอกสารขึ้นมาดู เขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "นี่มัน... เอกสารการถอนหุ้น! คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะอรุณ!" "ทำไมจะไม่ได้คะ? ในเมื่อคุณเมฆไม่ได้ต้องการอรุณแล้ว งั้นอรุณก็ไม่จำเป็นต้องผูกมัดตัวเองกับครอบครัวคุณเมฆอีกต่อไป" "แต่... แต่ถ้าเธอทำแบบนี้ ครอบครัวเธอจะเดือดร้อนนะ!" "เรื่องนั้น... คุณเมฆไม่ต้องห่วงค่ะ" อรุณรัศมียิ้มมุมปาก "อรุณจัดการเองได้" เธอยังคงเดินหน้าแผนการของเธออย่างไม่ลดละ เธอเปิดเผยความลับบางอย่างเกี่ยวกับธุรกิจของครอบครัวเมฆ ซึ่งเป็นจุดอ่อนที่เธอได้ล่วงรู้มาจากความใกล้ชิดในอดีต สิ่งนี้ทำให้ธุรกิจของเมฆสั่นคลอนอย่างหนัก "อรุณ! นี่เธอทำอะไร!" เมฆตะโกนใส่เธอเมื่อรู้ว่าเธอทำอะไรลงไป "อรุณแค่ทำในสิ่งที่อรุณควรจะทำค่ะ" เธอตอบกลับอย่างเย็นชา "คุณเมฆไม่เห็นจะรักอรุณเลย แล้วทำไมอรุณจะต้องรักครอบครัวของคุณด้วยล่ะคะ?" ในขณะเดียวกัน รินดาก็เริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันจากการกระทำของอรุณรัศมี เธอมองเห็นความวุ่นวายที่เกิดขึ้นกับธุรกิจของเมฆ และเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ "เมฆ... เรื่องนี้มันเริ่มจะวุ่นวายเกินไปแล้วนะ" รินดาบอกกับเมฆ "ผมรู้... แต่ผมทำอะไรไม่ได้" เมฆตอบอย่างสิ้นหวัง "ทุกอย่างมันเริ่มจากเธอ... จากวันนั้น" อรุณรัศมีเฝ้าดูผลของการกระทำของเธอด้วยความพึงพอใจ เธอเห็นเมฆและรินดากำลังเผชิญกับปัญหาที่เธอเป็นคนสร้างขึ้น หัวใจของเธอรู้สึกเย็นชาลงเรื่อยๆ แต่ก็มีความสุขเล็กๆ ที่ได้เห็นพวกเขาต้องเจ็บปวด "นี่แค่จุดเริ่มต้นเท่านั้นค่ะคุณเมฆ" เธอพึมพำกับตัวเอง "อรุณจะทำให้คุณเสียใจไปตลอดชีวิต" เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่นั้นอาจจะผิด แต่ความเจ็บปวดและความแค้นที่เธอได้รับ ทำให้เธอไม่สามารถหยุดตัวเองได้อีกต่อไป เธอได้กลายเป็นคนใหม่ กลายเป็นคนที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อแก้แค้นคนที่เคยทำร้ายเธอ ค่ำคืนนั้น อรุณรัศมีมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาฉายแววแห่งความมุ่งมั่นและความเด็ดเดี่ยว เธอกำลังจะเริ่มต้นสงครามครั้งใหม่ สงครามแห่งการแก้แค้น ที่เธอจะเป็นผู้ชนะอย่างแน่นอน