อรุณรัศมีมองใบหน้าตกตะลึงของเมฆด้วยสายตาเย็นชา เธอไม่สะทกสะท้านต่อปฏิกิริยาของเขาเลยสักนิด ความรู้สึกเจ็บปวดที่เคยมี บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวและความมุ่งมั่นที่จะทวงคืนสิ่งที่เธอสมควรได้รับ "ทำไมจะไม่ได้คะ คุณเมฆ" เธอกล่าวเน้นเสียง "อรุณไม่เคยคิดจะแต่งงานกับคุณเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจของครอบครัวอยู่แล้ว การถอนหุ้นในครั้งนี้ก็เพื่อแสดงให้เห็นว่า อรุณไม่ติดค้างอะไรกับคุณและครอบครัวของคุณอีกต่อไป" เมฆหน้าซีดเผือด เขาไม่เคยคาดคิดว่าอรุณรัศมีจะเดินเกมแรงถึงขนาดนี้ "อรุณ นี่มันจะบ้าเกินไปแล้วนะ! การถอนหุ้นครั้งนี้จะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อบริษัทของเราทั้งสองฝ่าย เธอรู้ตัวไหม?" "อรุณรู้ดีค่ะ" เธอยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น "แต่ถ้าคุณเมฆไม่เห็นค่าความรู้สึกของอรุณ ไม่เห็นค่าของความสัมพันธ์ที่เราเคยมี อรุณก็ไม่จำเป็นต้องเห็นค่าของธุรกิจของคุณเช่นกัน" เธอกล่าวต่อ "ไหนคุณบอกว่าคุณรักรินดามากไม่ใช่เหรอคะ? อรุณว่า คุณน่าจะเอาเวลาไปดูแลเธอให้ดีนะคะ แทนที่จะมาห่วงเรื่องธุรกิจที่กำลังจะล่มสลายเพราะการตัดสินใจที่ผิดพลาดของคุณ" "เธอพูดอะไรของเธอ!" เมฆเสียงแข็งขึ้น "เรื่องของฉันกับรินดาไม่เกี่ยวกับเธอ!" "เกี่ยวสิคะ" อรุณรัศมียังคงรักษาน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน "เกี่ยวมากเลยทีเดียว ก็เพราะคุณเมฆไปเลือกเธอไงคะ อรุณถึงต้องมายืนอยู่ตรงนี้ มาถอนหุ้น แล้วก็มาทำให้ธุรกิจของคุณสั่นคลอน" เธอจิบกาแฟอย่างใจเย็น ราวกับกำลังสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศ "และที่สำคัญที่สุดนะคะ คุณเมฆ อรุณจะทำให้ทุกคนรู้ว่าคุณเมฆ ธาดาธร ไม่ใช่คนดีอย่างที่ใครๆ เขาคิด" เมฆกำหมัดแน่น เขาจ้องมองอรุณรัศมีด้วยความเดือดดาล "เธอจะทำอะไรอรุณ?" "อรุณจะเปิดเผยความจริงทั้งหมดค่ะ" เธอตอบ ดวงตาฉายแววท้าทาย "ความจริงที่ว่า คุณเมฆไม่ได้รักอรุณเลยสักนิด คุณเพียงแค่หลอกใช้อรุณ เพื่อให้ธุรกิจของครอบครัวคุณมั่นคงขึ้น แล้วพอเจอคนที่คุณรักจริงๆ คุณก็ทิ้งอรุณไปอย่างไม่ไยดี" "เธอไม่มีสิทธิ์มากล่าวหาฉันแบบนี้!" เมฆตะคอก "อรุณมีสิทธิ์ค่ะ" เธอวางแก้วกาแฟลง "เพราะอรุณคือคนที่ถูกคุณเมฆทอดทิ้งในวันสำคัญที่สุดในชีวิต" เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "แล้วก็... อรุณอยากจะบอกคุณเมฆอีกเรื่องหนึ่งค่ะ" "เรื่องอะไร?" เมฆถามอย่างระแวง "เกี่ยวกับรินดา... เลขาส่วนตัวของคุณ" เธอพูดพลางเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ "อรุณว่า... คุณเมฆน่าจะอยากรู้ว่า คนที่คุณเรียกว่า 'คนที่รัก' เขามีพฤติกรรมลับๆ ยังไงบ้าง" เมฆชะงักไปเมื่อเห็นภาพบนหน้าจอโทรศัพท์ของอรุณรัศมี "นั่นมัน... รูปอะไร?" "รูปที่คุณรินดา... กำลังใช้เวลากับคนอื่นค่ะ" อรุณรัศมีพูดอย่างราบเรียบ "แถมยังเป็นคนที่คุณเมฆรู้จักดีด้วยนะคะ... คุณทนายวิษณุไงคะ" ใบหน้าของเมฆซีดเผือดลงไปอีก เขาพยายามปัดป้อง "ไม่จริง! นี่มันเป็นไปไม่ได้! เธอคงไปหาภาพตัดต่อมาสินะ!" "จริงหรือไม่จริง... คุณเมฆน่าจะลองไปถามคุณรินดาดูนะคะ" เธอยื่นนามบัตรให้ "เบอร์ของทนายวิษณุค่ะ ถ้าคุณเมฆอยากจะปรึกษาเรื่องการฟ้องร้องชู้สาว หรือเรื่องการยักยอกทรัพย์... อรุณว่า เขาคงช่วยคุณได้เยอะเลย" เมฆคว้าเอานามบัตรไปอย่างไม่รอช้า เขารีบลุกขึ้นออกจากร้านกาแฟไปโดยไม่แม้แต่จะกล่าวลา ทิ้งให้อรุณรัศมีนั่งอยู่เพียงลำพังกับความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ทั้งความสะใจ ความโล่งใจ และความเศร้าที่ยังคงหลงเหลืออยู่ วันเวลาผ่านไปนับสัปดาห์ อรุณรัศมีใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทวงคืนความยุติธรรม เธอไม่เพียงแค่ถอนหุ้น แต่ยังรวบรวมหลักฐานเกี่ยวกับการทุจริตทางการเงินบางอย่างของครอบครัวเมฆ ซึ่งเธอได้มาจากข้อมูลที่เมฆเคยเปิดเผยกับเธอเมื่อครั้งที่ยังเป็นคู่หมั้น เธอส่งข้อมูลเหล่านั้นให้กับนักข่าวอิสระที่เธอไว้ใจ และในเวลาไม่นาน ข่าวฉาวก็แพร่สะพัดออกไปทั่ววงการธุรกิจ บริษัทของครอบครัวเมฆได้รับผลกระทบอย่างหนัก หุ้นตกฮวบฮาบ ภาพลักษณ์ที่เคยดีงามพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี เมฆเองก็ตกเป็นข่าวหน้าหนึ่งในฐานะผู้บริหารที่ไร้ความสามารถและปล่อยให้เกิดการทุจริตขึ้นในองค์กร ยิ่งไปกว่านั้น ข่าวการคบชู้ของรินดาที่เปิดเผยออกมาพร้อมกัน ก็ยิ่งซ้ำเติมสถานการณ์ให้เลวร้ายลงไปอีก อรุณรัศมีเฝ้าติดตามข่าวสารเหล่านั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เธอไม่ได้รู้สึกยินดีกับความพินาศของเมฆ แต่เธอก็ไม่รู้สึกเสียใจเช่นกัน เธอเพียงแค่รู้สึกว่า นี่คือผลกรรมที่เขาต้องได้รับ การกระทำที่โหดร้ายของเขาสมควรที่จะถูกตอบโต้อย่างสาสม "เป็นไงบ้างคะลูก" คุณแม่ถามเมื่อเห็นอรุณรัศมีนั่งเงียบๆ มองข่าวในโทรทัศน์ "ก็... เป็นไปตามแผนค่ะคุณแม่" เธอตอบเสียงเรียบ "ลูกพอใจแล้วใช่ไหม" "อรุณไม่รู้ว่าอรุณพอใจไหมคะ" เธอถอนหายใจ "แต่อรุณรู้ว่า... อรุณได้สิ่งที่อรุณต้องการแล้ว" "นั่นแหละดีที่สุดแล้วลูก" คุณแม่ยิ้มให้ "ตอนนี้ลูกก็เป็นอิสระแล้วนะ" "อิสระ..." อรุณรัศมีพึมพำกับตัวเอง "อิสระจากความเจ็บปวดหรือเปล่าคะคุณแม่" "เวลาจะช่วยเยียวยาเองนะลูก" คุณแม่ตอบอย่างอ่อนโยน "ตอนนี้ลูกต้องดูแลตัวเองให้ดีที่สุดนะ" อรุณรัศมีพยักหน้ารับคำ เธอรู้ดีว่าการแก้แค้นอาจจะไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดหายไปทั้งหมด แต่การได้ลงมือทำอะไรบางอย่างเพื่อตัวเอง การได้ทวงคืนศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำ มันทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาด เย็นวันนั้น ขณะที่อรุณรัศมียืนอยู่ที่ระเบียงมองดูแสงอาทิตย์อัสดง เธอก็ได้รับโทรศัพท์ที่ไม่คาดคิด "อรุณรัศมีพูดค่ะ" "คุณอรุณครับ ผมทนายวิษณุเองครับ" เสียงคุ้นเคยดังมาจากปลายสาย "ทนายวิษณุ?" อรุณรัศมีเลิกคิ้ว "มีอะไรคะ" "ผมโทรมาเพื่อแจ้งให้คุณอรุณทราบครับว่า... คุณเมฆได้ยื่นฟ้องคุณรินดาในข้อหาคบชู้ และกำลังจะยื่นฟ้องหย่าในเร็วๆ นี้ครับ" "แล้ว... เกี่ยวอะไรกับอรุณคะ" เธอกล่าวถามอย่างไม่เข้าใจ "คุณเมฆ... เขาขอให้ผมมาติดต่อคุณอรุณครับ" ทนายวิษณุลังเลเล็กน้อย "เขาอยากจะ... ขอเจรจาเรื่องธุรกิจที่ค้างคาอยู่ครับ" อรุณรัศมีเงียบไปครู่หนึ่ง เธอสูดลมหายใจลึกๆ "บอกคุณเมฆไปนะคะทนาย" เธอตอบเสียงหนักแน่น "ว่าอรุณไม่ต้องการเจรจาอะไรกับเขาอีกต่อไปแล้ว" "แต่คุณอรุณครับ... เขาบอกว่า... ถ้าคุณอรุณยอมคืนดีกับเขา... เขาจะยอมคืนหุ้นทั้งหมดให้แก่ครอบครัวคุณอรุณ โดยไม่ติดใจอะไรเลยครับ" หัวใจของอรุณรัศมีบีบรัดแน่น เธอไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับข้อเสนอที่เหมือนจะใจดีของเมฆ "คืนดี?" เธอหัวเราะเบาๆ "อรุณไม่คิดว่าอรุณจะทำแบบนั้นได้อีกแล้วค่ะทนาย" "ผมเข้าใจครับ... แต่คุณเมฆยืนยันว่าเขาเสียใจจริงๆ และอยากจะแก้ไขทุกอย่างครับ" "เสียใจเหรอคะ" อรุณรัศมีทวนคำ "อรุณว่า... สิ่งที่เขาสมควรได้รับในตอนนี้ คือการเผชิญหน้ากับผลของการกระทำของตัวเองค่ะ" "ผมจะแจ้งให้คุณเมฆทราบตามที่คุณอรุณต้องการครับ" ทนายวิษณุตอบเสียงเรียบ "ขอให้คุณอรุณโชคดีครับ" หลังจากวางสาย อรุณรัศมีก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เธอมองไปบนท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล แต่เธอพร้อมแล้วที่จะก้าวเดินต่อไป ด้วยหัวใจที่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม