หลังจากวันที่ธามตัดสินใจยืนหยัดเพื่อความรักของเขา เขาก็รู้สึกเหมือนมีพลังใจบางอย่างที่แข็งแกร่งขึ้นมา เขาไม่รอช้าที่จะพยายามติดต่ออรุณรัศมีอีกครั้ง เขาโทรศัพท์หาเธอหลายครั้ง แต่เธอก็ยังคงไม่รับสาย "อรุณรัศมี" ธามพูดกับเสียงรอสาย "ฉันรู้ว่าเธอคงโกรธฉันมาก และฉันก็เข้าใจดี แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่าฉันได้คุยกับพ่อของฉันแล้วนะ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับจะรวบรวมสมาธิ "ฉันบอกพ่อของฉันแล้วว่าฉันไม่สามารถแต่งงานกับคนอื่นได้ ฉันรักเธอ และฉันต้องการจะใช้ชีวิตอยู่กับเธอ" น้ำเสียงของธามเต็มไปด้วยความหวัง "ฉันรู้ว่ามันอาจจะยังเร็วไป แต่ฉันอยากให้เธอให้โอกาสฉันอีกครั้งนะอรุณรัศมี" ขณะเดียวกัน อรุณรัศมีก็ได้รับข้อความเสียงจากธาม เธอลังเลอยู่ครู่นึงก่อนจะกดฟัง น้ำตาของเธอเริ่มไหลเมื่อได้ยินเสียงของเขา ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาในใจ ทั้งความเจ็บปวด ความผิดหวัง และความหวังเล็กๆ ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอพยายามหลอกตัวเองว่าเธอสามารถอยู่ได้อย่างมีความสุขโดยไม่มีธาม แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้ดีว่าหัวใจของเธอยังคงผูกพันอยู่กับเขา เมื่ออรุณรัศมีกลับมาทำงานในวันรุ่งขึ้น เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก เธอตัดสินใจว่าจะไปหาคุณสมพรเพื่อปรึกษาเรื่องนี้ "คุณสมพรคะ" อรุณรัศมีเอ่ยขึ้นขณะที่คุณสมพร กำลังดูแลผู้ป่วยอยู่ "หนู... หนูมีเรื่องอยากจะคุยด้วยค่ะ" คุณสมพรหันมามองอรุณรัศมีด้วยความเป็นห่วง "มีอะไรเหรอจ๊ะ" อรุณรัศมีเล่าเรื่องข้อความเสียงของธามให้คุณสมพรฟัง "หนูไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะคุณป้า" เธอพูดเสียงสั่น "หนูยังรักเขาอยู่ แต่หนูก็กลัว... กลัวว่าสุดท้ายแล้วหนูจะต้องเจ็บปวดอีกครั้ง" คุณสมพรมองอรุณรัศมีด้วยสายตาอ่อนโยน "ป้าเข้าใจนะหนู" คุณสมพรพูด "แต่ถ้าหนูรู้สึกว่าหัวใจของหนูยังต้องการเขาอยู่ ทำไมไม่ลองให้โอกาสเขาอีกครั้งดูล่ะ" "แต่ถ้าสุดท้ายแล้ว... มันก็ยังเหมือนเดิมล่ะคะ" อรุณรัศมีถาม "นั่นก็เป็นสิ่งที่หนูต้องตัดสินใจเองนะ" คุณสมพรตอบ "ป้าไม่สามารถตัดสินใจแทนหนูได้ แต่ป้าอยากให้หนูรู้ว่า ไม่ว่าหนูจะเลือกทางไหน ป้าก็จะอยู่ตรงนี้เสมอ" อรุณรัศมีมองคุณสมพรด้วยความซาบซึ้ง เธอนึกขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เธอได้พบกับคนดีๆ อย่างคุณสมพร หลังจากคิดทบทวนอยู่ครู่ใหญ่ อรุณรัศมีก็ตัดสินใจแน่วแน่ "หนูจะลองคุยกับเขาอีกครั้งค่ะคุณป้า" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "หนูจะให้โอกาสเขาอีกครั้ง" เย็นวันนั้น อรุณรัศมีตัดสินใจโทรศัพท์หาธาม เธอกดเบอร์โทรศัพท์ของเขาด้วยมือที่สั่นเทา "ฮัลโหล" เสียงของธามดังขึ้นเมื่อเขารับสาย "ธามคะ" อรุณรัศมีเอ่ยเรียกชื่อเขา น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความประหม่า "ฉัน... ฉันได้รับข้อความเสียงของคุณแล้ว" ธามเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังตกใจ "อรุณรัศมี..." "ฉัน... ฉันอยากจะคุยกับคุณ" อรุณรัศมีพูดต่อ "เรา... เราเจอกันได้ไหม" "ได้สิ" ธามตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจ "เจอ... เจอที่ไหนดี" "ที่ร้านกาแฟเดิมของเรานะคะ" อรุณรัศมีเสนอ "พรุ่งนี้บ่ายโมง" "ตกลง" ธามตอบรับทันที "พรุ่งนี้บ่ายโมง เจอกันนะอรุณรัศมี" เมื่อวางสายโทรศัพท์ อรุณรัศมีก็รู้สึกเหมือนมีก้อนหินที่ทับถมอยู่ในอกได้ถูกยกออกไป เธอสูดหายใจลึกๆ ความหวังเล็กๆ ที่เคยเกือบจะดับมอดไป บัดนี้ได้ถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะยังคงมีอุปสรรคอยู่บ้าง แต่ครั้งนี้ เธอพร้อมที่จะสู้เพื่อความรักของเธอ ส่วนธาม เมื่อวางสายจากอรุณรัศมี เขาก็รีบไปบอกข่าวดีกับคุณปู่ทันที "คุณปู่ครับ! อรุณรัศมีตกลงจะเจอผมแล้วครับ!" คุณปู่ยิ้มอย่างเอ็นดู "ดีแล้วล่ะหลานรัก ปู่ดีใจด้วยนะ" "ผมจะไม่ยอมเสียเธอไปอีกแล้วครับคุณปู่" ธามพูดด้วยความมุ่งมั่น "ปู่เชื่อในตัวเธอ" คุณปู่พูด "ขอให้โชคดีนะ" เช้าวันต่อมา อรุณรัศมีตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากวันก่อนๆ เธอยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง แต่ความหวังที่เต็มเปี่ยมในหัวใจนั้น ได้กลบความกลัวทั้งหมดไปแล้ว เธอรู้ว่านี่อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายของเธอ และเธอจะไม่ยอมปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปง่ายๆ