การที่อดุลย์ตัดขาดจากธาม สร้างความสะเทือนใจให้กับทั้งสองฝ่ายอย่างมาก ธามรู้สึกเสียใจที่ต้องผิดใจกับบิดา แต่เขาก็ยังยืนยันในความรักที่มีต่ออรุณรัศมี เขาตัดสินใจที่จะย้ายออกจากคฤหาสน์ และไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับอรุณรัศมี โดยที่ทั้งคู่จะใช้เงินเก็บของตนเองในการสร้างอนาคตร่วมกัน ในขณะเดียวกัน ข่าวการตัดสินใจของธามและปฏิกิริยาของอดุลย์ก็แพร่สะพัดไปในวงสังคมชั้นสูงของเมือง ทำให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ นานา บางคนก็เห็นใจธาม บางคนก็ตำหนิพฤติกรรมของอดุลย์ แต่ส่วนใหญ่ก็มองว่านี่เป็นเรื่องของครอบครัวที่ไม่มีใครควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว อรุณรัศมีรู้สึกหนักใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจของธามนั้นมาพร้อมกับความเสียสละอันใหญ่หลวง และเธอเองก็รู้สึกผิดที่ทำให้เขาต้องมาอยู่ในจุดนี้ "ธามคะ" อรุณรัศมีเอ่ยขึ้นในขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ด้วยกันในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ แห่งใหม่ "หนูขอโทษนะคะ ที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้" ธามหันมามองเธอ ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า แต่ก็ยังมีแววตาแห่งความรัก "อย่าพูดแบบนั้นนะอรุณรัศมี" เขาตอบ "นี่คือการตัดสินใจของฉันเอง และฉันก็มีความสุขที่ได้อยู่กับเธอ" "แต่คุณต้องเสียสละหลายอย่างนะคะ" อรุณรัศมียังคงกังวล "คุณพ่อของคุณ..." "เรื่องพ่อ... ฉันจะค่อยๆ แก้ไขมันไป" ธามกล่าว "ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือเราสองคน" เขาจับมือของอรุณรัศมีไว้ "เราจะสร้างอนาคตของเราไปด้วยกันนะ" อรุณรัศมีมองธาม เธอเห็นความมุ่งมั่นและความรักที่เขามีให้เธอ แม้จะมีความกังวลอยู่บ้าง แต่เธอก็รู้สึกอุ่นใจที่ได้มีเขาอยู่เคียงข้าง วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ธามพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่ เขาทำงานหนักขึ้นเพื่อหารายได้มาจุนเจือครอบครัว ส่วนอรุณรัศมีก็ยังคงทำงานที่โรงพยาบาลต่อไป แม้ว่าเธอจะรู้สึกเหนื่อยล้าจากการต้องรับมือกับความกดดันต่างๆ ที่ถาโถมเข้ามา แต่แล้ว เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น อดุลย์ บิดาของธาม ล้มป่วยลงอย่างกะทันหัน เขามีอาการหัวใจวายเฉียบพลัน และถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน ข่าวนี้สร้างความตกใจให้กับทุกคน ธามรีบไปเยี่ยมบิดาของเขาที่โรงพยาบาลทันที เขาพบว่าบิดาของเขากำลังอยู่ในสภาพที่อ่อนแอและดูทุกข์ทรมาน "พ่อครับ" ธามเรียกชื่อบิดาของเขาเบาๆ อดุลย์ลืมตาขึ้นมองธามด้วยแววตาที่อ่อนลง "ธาม... ลูกมาแล้วเหรอ" "ครับพ่อ ผมมาแล้ว" ธามจับมือของบิดาไว้แน่น "พ่อเป็นยังไงบ้างครับ" "พ่อ... พ่อเสียใจนะธาม" อดุลย์กล่าวเสียงแผ่ว "พ่อเสียใจที่ทำให้ลูกต้องเจอเรื่องแบบนี้" ธามมองบิดาของเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาดีใจที่บิดาของเขากลับมาพูดคุยกับเขาอีกครั้ง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้น "พ่อครับ ไม่เป็นไรนะครับ" ธามปลอบ "ตอนนี้พ่อพักผ่อนเยอะๆ นะครับ" "แล้ว... แล้วอรุณรัศมีล่ะ" อดุลย์ถาม "เธอมาด้วยหรือเปล่า" ธามลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "เธอ... เธอกำลังจะมาครับพ่อ" เมื่ออรุณรัศมีมาถึงโรงพยาบาล เธอก็พบว่าสถานการณ์ได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว อดุลย์ดูอ่อนแอลงมาก และดูเหมือนจะยอมรับในตัวเธอมากขึ้น "อรุณรัศมี... ขอโทษนะ" อดุลย์กล่าวเมื่อเห็นเธอ "พ่อ... พ่ออาจจะตัดสินใจผิดไป" อรุณรัศมีรู้สึกประหลาดใจ แต่ก็รีบเข้าไปจับมือของอดุลย์ไว้ "ไม่เป็นไรค่ะคุณอา" เธอตอบ "ตอนนี้ขอให้คุณอาพักผ่อนนะคะ" แม้ว่าอดุลย์จะเริ่มยอมรับอรุณรัศมี แต่ความสัมพันธ์ระหว่างธามและบิดาของเขาก็ยังคงมีรอยร้าวที่ลึกอยู่ ความผิดพลาดที่ผ่านมาได้สร้างบาดแผลที่ยากจะสมาน ธามเองก็รู้สึกสับสน เขาดีใจที่ได้กลับมาคุยกับพ่ออีกครั้ง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว อุปสรรคต่างๆ ที่เขาและอรุณรัศมีต้องเผชิญ ได้ทิ้งร่องรอยที่ยากจะลบเลือนไว้ในหัวใจของพวกเขา วันเวลาที่ผ่านไปหลังจากนั้น เต็มไปด้วยความพยายามในการเยียวยาความสัมพันธ์และความรู้สึกที่บาดเจ็บ ธามและอรุณรัศมียังคงรักกันและพร้อมจะจับมือกันก้าวต่อไป แต่พวกเขาก็รู้ดีว่า เส้นทางข้างหน้ายังคงมีความท้าทายอีกมากมายรออยู่ และบาดแผลจากอดีต อาจจะยังคงตามหลอกหลอนพวกเขาไปตลอดกาล