"พ่อครับ ผมมาแล้ว" ธามเรียกชื่อบิดาของเขาเบาๆ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวลที่ยากจะซ่อนไว้ อดุลย์ลืมตาขึ้นมองธามด้วยแววตาที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ตอนนี้กลับมีแววของความเจ็บปวดและความอ่อนแอฉายออกมา "ธาม... ลูกมาแล้วเหรอ" เสียงของเขาแหบพร่าและแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ธามรีบจับมือของบิดาไว้แน่น ผิวหนังของอดุลย์เย็นเฉียบและชื้นเล็กน้อย "ครับพ่อ ผมมาแล้ว พ่อเป็นยังไงบ้างครับ" ธามถาม พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นเครือ แพทย์ที่ดูแลอาการของอดุลย์เดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด "คุณธามครับ ตอนนี้คุณพ่อของคุณอยู่ในภาวะวิกฤตครับ เรากำลังพยายามอย่างเต็มที่" หมอให้ข้อมูลกับธามอย่างละเอียดเกี่ยวกับอาการของบิดาเขา โรคหัวใจที่กำเริบอย่างรุนแรง ความดันโลหิตที่ผันผวน และความเสี่ยงที่จะเกิดภาวะแทรกซ้อนอื่นๆ "มีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้บ้างครับ" ธามถามด้วยความร้อนรน "ในตอนนี้ สิ่งที่คุณทำได้คือการให้กำลังใจคุณพ่อครับ และเตรียมพร้อมสำหรับการรักษาที่อาจจะยืดเยื้อ" แพทย์ตอบ ธามพยักหน้ารับ เขาหันกลับไปมองบิดาของเขาอีกครั้ง อดุลย์หลับตาลงอีกครั้ง ราวกับว่าการลืมตาพูดคุยกับลูกชายได้ใช้พลังงานไปมาก "พ่อครับ ผมอยู่นี่นะ" ธามกระซิบข้างหูเขา "ผมจะไม่ไปไหน" อรุณรัศมีมาถึงโรงพยาบาลหลังจากได้รับข่าว เธอเห็นธามนั่งอยู่ข้างเตียงบิดาของเขา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสารและความเห็นใจ เธอค่อยๆ เดินเข้าไปหาธามอย่างเงียบๆ "ธามคะ" เธอเอ่ยเรียกเบาๆ ธามหันมามองเธอ ดวงตาของเขาแดงก่ำ "อรุณรัศมี" เขาพูดอย่างอ่อนแรง "ฉัน... ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี" "ไม่เป็นไรค่ะ" อรุณรัศมีนั่งลงข้างๆ เขา และวางมือบนแขนของเขาเบาๆ "อย่างน้อยคุณก็ได้มาอยู่ตรงนี้แล้ว คุณพ่อของคุณคงดีใจ" "แต่ผม... ผมทะเลาะกับท่าน" ธามพูดเสียงสั่น "ผมทำให้ท่านเสียใจ" "บางที... ตอนนี้อาจจะเป็นเวลาที่คุณจะแสดงให้ท่านเห็นนะคะ ว่าคุณรักท่านมากแค่ไหน" อรุณรัศมีพูดพร้อมกับกุมมือของธามไว้แน่น "คุณพ่อของคุณอาจจะกำลังรอคอยความรักและการให้อภัยจากคุณอยู่" ธามมองอรุณรัศมี เขาเห็นความเข้มแข็งและความเมตตาในดวงตาของเธอ มันเป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย "ขอบคุณนะอรุณรัศมี" เขาพูด "ถ้าไม่มีเธอ ฉันคงแย่แน่ๆ" "เราอยู่ด้วยกันนะคะ" อรุณรัศมีตอบ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" หลายวันผ่านไปในโรงพยาบาล ธามไม่เคยละไปจากข้างเตียงบิดาของเขา เขาพูดคุยกับอดุลย์เล่าเรื่องราวต่างๆ แม้ว่าส่วนใหญ่แล้วบิดาของเขาจะหลับอยู่ก็ตาม เขาเล่าถึงชีวิตของเขากับอรุณรัศมี ความสุขที่เขาได้รับ และความหวังที่เขามีสำหรับอนาคต เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะสื่อสารความรู้สึกของเขาไปถึงบิดา หวังว่าบางที... บางทีความเจ็บป่วยนี้อาจจะเป็นสะพานเชื่อมความสัมพันธ์ที่ร้าวฉานระหว่างเขากับพ่อได้ อรุณรัศมีก็มาเยี่ยมธามที่โรงพยาบาลทุกวัน เธอคอยเป็นกำลังใจให้เขา คอยดูแลเขา และบางครั้งก็เข้าไปพูดคุยกับอดุลย์เมื่อเขามีสติ เธอเล่าถึงความตั้งใจจริงของเธอที่มีต่อธาม และขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น เธอยังคงทำหน้าที่ของเธอที่โรงพยาบาลอย่างเต็มที่ แต่ก็แบ่งเวลามาดูแลธามและอดุลย์เสมอ วันหนึ่ง ขณะที่ธามกำลังนั่งเฝ้าบิดาของเขา อดุลย์ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา และมองธามด้วยสายตาที่ดูมีความรู้สึก "พ่อ..." ธามอุทานด้วยความประหลาดใจ "พ่อ... พ่อรู้สึกดีขึ้นหรือเปล่าครับ" อดุลย์พยักหน้าเบาๆ "พ่อ... พ่ออยากจะคุยกับลูก" เขาพูดเสียงแหบพร่า "พ่อ... พ่อรู้ว่าลูกรักผู้หญิงคนนั้นมาก" ธามอึ้งไป เขาไม่คาดคิดว่าบิดาจะพูดเรื่องนี้ออกมา "พ่อ... พ่อครับ" "พ่อ... อาจจะผิดไป" อดุลย์พูดต่อ "พ่อ... พ่ออาจจะ... มองคนผิดไป" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของธาม "พ่อครับ..." "อย่า... อย่าร้องไห้เลยลูก" อดุลย์พยายามยกมือขึ้นมาปัดน้ำตาให้ลูกชาย แต่แรงของเขาไม่พอ "พ่อ... พ่อแค่อยากให้ลูกมีความสุข" "ผมมีความสุขครับพ่อ" ธามตอบเสียงสั่น "ผมมีความสุขจริงๆ" "ดีแล้ว... พ่อ... พ่อเหนื่อยแล้ว..." อดุลย์พูดจบก็หลับตาลงอีกครั้ง ธามมองบิดาของเขา เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาได้ยินคือความจริง หรือเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากอาการป่วย แต่ก็หวังเล็กๆ ว่านี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการให้อภัย