แสงจันทร์ยังคงสาดส่องอบอุ่นเข้ามาในห้องพักหมายเลข 12 ของบ้านพักคนชรา "ธารบุญ" แต่บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่มองไม่เห็น อรุณรัศมีพยายามรวบรวมสติหลังจากที่นนท์ก้าวเข้ามาในห้อง เหตุการณ์ก่อนหน้านั้นเหมือนจะสงบลง แต่ความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจของเธอมันกลับร้อนรุ่ม "คุณอรุณรัศมี" เสียงของนนท์ดังขึ้นอีกครั้ง ดึงเธอออกจากภวังค์ความคิด เขาเงยหน้ามองเธอ ดวงตาคมกริบยังคงจ้องมองเธออย่างไม่ลดละ "ผมอยากจะตอบแทนคุณที่ดูแลยายผมเป็นอย่างดี" อรุณรัศมีรีบส่ายหน้า "ไม่จำเป็นหรอกค่ะ คุณนนท์ ดิฉันทำตามหน้าที่อยู่แล้วค่ะ" "ผมทราบว่าคุณเป็นคนมีน้ำใจ" นนท์กล่าวต่อ "แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะหาคนมาดูแลยายผมได้ดีถึงเพียงนี้ ผมอยากจะมอบบางอย่างให้คุณเป็นการขอบคุณ" "ดิฉันบอกแล้วว่าไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ" อรุณรัศมีพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นดูแข็งทื่อ "คุณสมพรเป็นคนไข้ที่น่ารักมาก ดิฉันเอ็นดูท่านจริงๆ ค่ะ" นางสมพรที่นอนอยู่บนเตียง ยิ้มอ่อนโยน มองดูหลานชายและพยาบาลสาว "หลานรักของป้าก็มีน้ำใจเหมือนกันนะจ๊ะ" เสียงของนางสมพรแหบพร่า แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น นนท์พยักหน้าช้าๆ "คุณป้าพูดถูกครับ" เขาหันกลับมามองอรุณรัศมีอีกครั้ง "ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นด้วยกัน เพื่อเป็นการขอบคุณอย่างจริงใจ" คำชวนนั้นทำให้อรุณรัศมีประหลาดใจ เธอไม่เคยคิดว่าคนอย่างนนท์ จะชวนเธอไปทานข้าวเย็นด้วย เขาดูเป็นคนเย็นชา เข้าถึงยาก แต่ในขณะเดียวกัน สายตาที่เขามองมาก็ดูมีความจริงใจแฝงอยู่ "เอ่อ..." อรุณรัศมีอึกอัก "ดิฉัน... ดิฉันไม่แน่ใจค่ะ" "ไม่ต้องกังวลเรื่องงาน ผมจะรอคุณที่ร้านอาหารแถวนี้" นนท์พูดต่อ "เราจะได้มีเวลาคุยกันมากขึ้น ผมอยากรู้จักคุณให้มากกว่านี้" หัวใจของอรุณรัศมีเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง มีบางอย่างในน้ำเสียงของนนท์ ที่ดึงดูดเธออย่างประหลาด เขามีเสน่ห์ที่น่าค้นหาอย่างแท้จริง แม้ว่าเธอจะรู้ดีว่าความสัมพันธ์แบบนี้มันไม่ควรจะเกิดขึ้น "คุณสมพรจะอยู่ได้อย่างไรคะ" อรุณรัศมีถาม พยายามหาข้ออ้าง "ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะให้พยาบาลคนอื่นมาดูแลคุณป้าแทน" นนท์ตอบอย่างรวดเร็ว "คุณไปเถอะครับ ผมอยากให้คุณได้รับบางอย่างเป็นการตอบแทนจริงๆ" อรุณรัศมีมองหน้านางสมพรที่ส่งยิ้มให้กำลังใจ เธอถอนหายใจเบาๆ และตัดสินใจ "ก็ได้ค่ะ งั้น... กี่โมงคะ" "พรุ่งนี้ตอนสองทุ่มนะครับ" นนท์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำเอาใจของอรุณรัศมีหวั่นไหว "ผมจะรอคุณ" เมื่อนนท์ลุกขึ้นยืนและเตรียมตัวจะออกจากห้อง อรุณรัศมีก็รู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าที่แผ่ซ่านเข้ามาหลังจากเขาจากไป เธอมองตามหลังร่างสูงของเขาไปจนลับตา ก่อนจะหันกลับมาดูแลนางสมพรต่อ คืนนั้น อรุณรัศมีแทบจะนอนไม่หลับ ภาพใบหน้าของนนท์ยังคงติดอยู่ในหัว เขาดูแตกต่างจากที่เธอจินตนาการไว้มาก ความเย็นชาที่เคยสัมผัสได้ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคมกริบนั้น เช้าวันต่อมา อรุณรัศมีเริ่มต้นวันทำงานด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอพยายามมีสมาธิกับการดูแลคนไข้ แต่ความคิดก็ยังคงวนเวียนอยู่กับนนท์ "อรุณรัศมีจ๊ะ" เสียงเรียกของคุณป้าสมศรี ดังขึ้นจากเตียงข้างๆ "วันนี้หน้าตาดูมีความสุขจังเลยนะ มีเรื่องอะไรดีๆ มาเล่าให้ป้าฟังบ้างสิ" อรุณรัศมียิ้ม "เปล่าค่ะคุณป้า แค่... วันนี้อากาศดีค่ะ" เธอโกหกไปอย่างนั้น "อากาศดี หรือว่ามีใครมาทำให้ใจเต้นแรงกันแน่" คุณป้าสมศรียิ้มแป้น "ป้าเห็นคุณนนท์หลานชายคุณสมพร มาหาบ่อยๆ นะ หน้าตาดีเชียว" แก้มของอรุณรัศมีขึ้นสีระเรื่อ "คุณป้าคะ" "ไม่ต้องอายหรอกจ้ะ" คุณป้าสมศรียิ้ม "ความรักมันเป็นสิ่งสวยงามเสมอแหละ ถึงแม้ว่าบางทีมันอาจจะมาผิดเวลาไปบ้าง" คำพูดของคุณป้าสมศรี เหมือนจะสื่อความหมายบางอย่าง อรุณรัศมีรู้ดีว่าความรู้สึกที่เธอมีต่อนนท์ มันไม่ใช่เรื่องปกติ มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น ช่วงบ่าย อรุณรัศมีได้รับข้อความจากนนท์ "วันนี้คุณสะดวกไหมครับ ถ้าเราเลื่อนเป็นเย็นนี้เลย" อรุณรัศมีลังเล เธอรู้ว่าเธอควรจะปฏิเสธ แต่ทำไมใจเธอถึงเรียกร้องให้ตอบตกลง "ได้ค่ะ" เธอพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงเวลาที่นัดหมาย อรุณรัศมีแต่งตัวอย่างตั้งใจ เธอเลือกชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่ขับผิวให้ดูสว่างขึ้น เธอพยายามปัดเป่าความคิดว่านี่คือการพบปะส่วนตัว ไม่ใช่การพบปะระหว่างพยาบาลกับญาติคนไข้ เมื่อมาถึงร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง นนท์รอเธออยู่ที่โต๊ะมุมร้าน เขาดูดีในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูผ่อนคลายกว่าตอนที่เจอครั้งแรก "มาแล้วเหรอครับ" นนท์ลุกขึ้นยืนต้อนรับเธอ ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น "ผมดีใจที่คุณมา" "ค่ะ" อรุณรัศมีนั่งลงตรงข้ามเขา บทสนทนาเริ่มต้นขึ้นอย่างราบรื่น พวกเขาคุยกันเรื่องทั่วไป เรื่องงาน เรื่องชีวิต ความคิดเห็นที่แตกต่างกัน ทำให้เธอได้เห็นมุมมองใหม่ๆ ของนนท์ เขาเป็นคนฉลาด มีวิสัยทัศน์ และที่สำคัญ เขามีอารมณ์ขันที่ซ่อนอยู่ "คุณเป็นคนน่าสนใจจริงๆ นะครับ อรุณรัศมี" นนท์กล่าวขณะที่กำลังจิบไวน์ "ผมไม่เคยเจอใครที่เข้าใจผมได้ดีขนาดนี้มาก่อน" คำพูดนั้นทำให้อรุณรัศมีรู้สึกอบอุ่นใจ เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสามารถทำให้ใครรู้สึกเช่นนั้นได้ "คุณก็เหมือนกันค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "คุณนนท์เป็นคนที่น่าค้นหา" เมื่อทานอาหารกันเสร็จ นนท์ก็พาอรุณรัศมีเดินเล่นริมแม่น้ำ บรรยากาศโรแมนติกภายใต้แสงจันทร์ ทำให้ความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่ค่อยๆ ปรากฏออกมา "อรุณรัศมี" นนท์หยุดเดิน หันมาสบตาเธอ ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่ทำให้อรุณรัศมีหัวใจเต้นแรง "ผม... ผมรู้สึกดีกับคุณมาก" อรุณรัศมีเงยหน้ามองเขา เธอเห็นประกายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะปฏิเสธ "ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไป" นนท์กล่าวต่อ "แต่ผมหยุดความรู้สึกนี้ไม่ได้" หัวใจของอรุณรัศมีเต้นระรัว เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของสิ่งที่เธอเองก็ไม่แน่ใจว่ามันจะนำพาเธอไปทางไหน "ฉัน... ฉันก็เหมือนกันค่ะ" อรุณรัศมีตอบเสียงแผ่วเบา นนท์ยิ้ม เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นประคองใบหน้าของเธอไว้ แสงจันทร์สาดส่องลงมาต้องใบหน้าของทั้งสอง ราวกับเป็นพยานให้กับความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้น ขณะที่ริมฝีปากของทั้งสองกำลังจะจรดกัน เสียงโทรศัพท์มือถือของอรุณรัศมีก็ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศที่กำลังหวานชื่น อรุณรัศมีสะดุ้ง เธอกรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของธาม "ขอโทษค่ะ" เธอกระซิบอย่างขอโทษ นนท์ลดมือลง แต่ยังคงมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม อรุณรัศมีมองหน้าจอโทรศัพท์ ภาพของธามปรากฏขึ้น ทำให้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้ มันมีความซับซ้อนและอันตรายแฝงอยู่ "ฉัน... ฉันต้องขอตัวก่อนค่ะ" อรุณรัศมีบอกนนท์ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "มีเรื่องด่วนที่ต้องจัดการ" นนท์มองเธอด้วยแววตาผิดหวัง แต่ก็พยักหน้า "ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ" อรุณรัศมียิ้มให้เขาอย่างขอโทษ ก่อนจะรีบเดินจากไป ทิ้งให้ความรู้สึกที่คลุมเครือและคำถามมากมาย ค้างคาอยู่ในหัวของทั้งสองคน ขณะที่เธอกำลังเดินออกไปจากร้านอาหาร เธอรู้สึกเหมือนมีเงาบางอย่างสะท้อนอยู่ในกระจก เธอหันไปมอง แต่ก็ไม่พบสิ่งใดที่ผิดปกติ เธอสะบัดความคิดนั้นทิ้งไป เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดรับสายธาม "ว่าไงคะ" "อรุณรัศมี" เสียงของธามฟังดูเครียด "เมื่อคืนฉันรอคุณที่ร้านกาแฟ แต่คุณไม่มา" อรุณรัศมีนิ่งไป เธอรู้สึกผิด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ "ขอโทษค่ะ เมื่อคืนมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น" "เกิดเรื่องอะไร" ธามถามด้วยความเป็นห่วง "เรื่องส่วนตัวค่ะ" อรุณรัศมีเลี่ยงที่จะตอบ "คุณมีเรื่องจะคุยกับฉันจริงๆ เหรอคะ" "แน่นอน" ธามตอบ "ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ" อรุณรัศมีลังเล เธอไม่แน่ใจว่าควรจะพบธามหรือไม่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อยากจะรู้ว่าธามมีเรื่องสำคัญอะไรจะบอก "เจอกันที่ไหนคะ" เธอถาม "ที่ร้านกาแฟเดิม ตอนบ่ายสามโมง" ธามตอบ "ค่ะ" อรุณรัศมีรับคำ แล้ววางสาย เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เลือกชุดที่ดูเรียบร้อยและสง่างาม เธอรู้ว่าการพบธามครั้งนี้ อาจจะเป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิตของเธอ เมื่อถึงเวลานัด อรุณรัศมีเดินเข้าไปในร้านกาแฟ เธอเห็นธามนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมร้าน ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียด "คุณอรุณรัศมี" ธามทักทายเมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ "สวัสดีค่ะ" อรุณรัศมีนั่งลงตรงข้ามเขา "ผมขอโทษที่เมื่อคืนผมทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ" ธามกล่าว "แต่ผมมีเรื่องสำคัญจริงๆ ที่ต้องบอกคุณ" "เรื่องอะไรคะ" อรุณรัศมีถาม ธามสูดหายใจลึก "ผม... ผมกำลังจะแต่งงาน" คำพูดของธามทำให้โลกทั้งใบของอรุณรัศมีหยุดหมุน เธอรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงมากลางใจ "คุณ... คุณพูดว่าอะไรนะคะ" เสียงของเธอสั่นเครือ "ผมกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง" ธามกล่าว "เธอตั้งท้องลูกของผม" อรุณรัศมีนิ่งไป เธอไม่สามารถประมวลผลข้อมูลที่ได้รับได้เลย ความรักที่เธอทุ่มเทให้กับธามตลอดมา มันพังทลายลงตรงหน้า "ทำไม... ทำไมคุณไม่บอกฉันก่อน" เธอถามเสียงแผ่ว "ผม... ผมกลัว" ธามตอบ "ผมกลัวที่จะเสียคุณไป" "แต่สุดท้าย คุณก็เสียผมไปอยู่ดี" อรุณรัศมีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ขอให้คุณมีความสุขกับชีวิตใหม่นะครับ" อรุณรัศมีลุกขึ้นยืนจากโต๊ะ เดินออกจากร้านกาแฟไป โดยไม่หันกลับมามองธามอีกเลย เธอเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ทิศทาง น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด เธอคิดถึงคำพูดของนนท์ "ผมชอบคุณ" คำพูดที่เคยทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจ ตอนนี้มันกลับกลายเป็นแสงสว่างเดียวที่พอจะนำทางเธอออกจากความมืดมิด เธอหยิบมือถือขึ้นมา กดโทรหาเบอร์ของนนท์ "ฮัลโหล" เสียงของนนท์ดังขึ้น "คุณนนท์คะ" อรุณรัศมีพูดทั้งน้ำตา "ฉัน... ฉันอยากเจอคุณ" "คุณอยู่ที่ไหน" นนท์ถามด้วยความเป็นห่วง "ฉัน... ฉันไม่รู้" อรุณรัศมีตอบ "แต่ฉันต้องการคุณ" "บอกผมมา ผมจะไปหาคุณ" นนท์กล่าว อรุณรัศมีบอกสถานที่ที่เธออยู่ให้นนท์ทราบ เธอยังคงเดินต่อไป พร้อมกับความหวังเล็กๆ ที่จุดประกายขึ้นในใจ นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความรักที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน.